November..... de maand van het bewegen

Niet de meest charmante foto....

Ik denk erover om de naam van deze blog te veranderen. Jaren ben ik in de ban geweest van de weegschaal. Ik kende goede tijden en er waren dagen dat ik het ding het liefst uit het raam wilde gooien. 

Na mijn gastric bypass sta ik vrijwel nooit meer op de weegschaal. Ik merk aan mijn lijf, mijn kleding en aan mijn conditie wanneer ik wat ben aangekomen of ben afgevallen. Ik kan dus niet meer zeggen dat ik in de ban ben van mijn weegschaal.

Hoe gaat het tegenwoordig met mijn gewicht, mijn lijf en mijn gezondheid? Ik mag stellen dat de gastric bypass mij erg goed gedaan heeft. Ik ben dan weliswaar nog steeds niet super slank, zoals ik gehoopt had, maar ik voel me gezond en mijn (dikke) lijf zit me niet meer in de weg. Ik beweeg makkelijker en mijn energie is toegenomen. Ik ben nog steeds blij dat ik de stap genomen heb, destijds. Over twee maanden is er weer een controle en ik vermoed dat mijn bloedwaarden weer goed gekeurd zullen worden.

Ik moet wel nog steeds oppassen, want mijn snoepbehoefte is er nog steeds en ik heb met regelmaat de neiging om te snel en meer te eten dan mijn maagje aan kan. En als ik niet genoeg beweeg dan merk ik dat ik langzaam weer dikker word. 

Enfin, het magic woord is gevallen.... bewegen. Als ik de naam van de blog echt ga veranderen, dan zou ik denken aan 'In de ban van het bewegen' of iets dergelijks. 

Ik ben door 'De Gezonderie' uitgedaagd om in de maand november mee te doen aan de Beweegspiratie. Mijn voornemen is om elke dag zeker een half uur tot een uur buiten te bewegen; lopen, fietsen of zwemmen. 

Nou begon de maand al goed... niet dus. Helemaal geen erg in de eerste dag van de maand. In plaats van 30-60 minuten bewegen, lag ik op de bank van een wellnesscenter te genieten van een massage. Nou was dat ook wel hard nodig, want mijn nek en het bovenste deel van mijn rug zat volledig vast. En ik kon vandaag echt voelen dat de energie weer vrijelijk kon stromen in mijn lijf. Achteraf gezien toch een goed begin van de maand.

Vandaag wilde ik mijn beste beentje voor zetten... een wandeling, een stevige wandeling, dat is wat ik wilde gaan doen. Hup, goede schoenen aan, jas van de kapstok en weet je wat, laat ik gelijk mijn portemonnaie en een tasje meenemen, zodat ik op de terugweg wat boodschappen mee kan nemen. Ik opende de deur.... en .... hmmmm..... laat ik dan ook maar gelijk mijn paraplu mee nemen. Het gekozen tijdstip om mijn beste beentje voor te zetten was niet het meest gunstige. 

Ik heb me niet laten kennen en ben toch gaan lopen, ondanks de regen. En de boodschappen heb ik niet op de terugweg gedaan, maar ergens aan het begin van de route. Een extra vijf kilo mee nemen geeft recht op het verlies van wat extra calorieën. Of dit een verstandig besluit was, daar ben ik nog niet helemaal over uit, want uiteindelijk liep ik het laatste deel van de route nogal scheef en het gevoel in mijn vingers was vrijwel verdwenen. Geen optie voor een volgende keer!

Het is een wandeling van 7 km geworden. In principe vind ik de afstand niet eens zo belangrijk. Het feit dat ik vandaag in beweging ben geweest, daar ben ik happy mee. Ik heb genoten van de omgeving, de frisse lucht en zelfs van de regen. 

Het is de bedoeling dat ik morgen weer op pad ga. Ik weet nog niet goed hoe ik het uurtje bewegen kan inpassen in mijn strakke planning van morgen. Waarschijnlijk zal ik het moeten doen met een fietsroute van 30 minuten, maar hoe dan ook.... bewegen zal ik!

Godin Suada

Net als de godin Suada beheersen zij de kunst van de verleiding uitstekend. Je bent hun nietsvermoedende prooi; ze roepen je, hypnotiseren je met hun glitter omhulsel, strelen je tong en betoveren je. Uiteindelijk wil je meer... en meer... en meer …

Ieder jaar met Pasen ga ik voor de bijl. Ik probeer mijn verlangen naar chocola in te dammen, maar in het voorjaar val ik steeds weer voor die gekleurde eitjes in de winkel. Vooral de gevulde soorten. Het begint met het idee dat het zo leuk staat, zo'n fleurig gekleurd schaaltje. Daarnaast maak ik mezelf wijs dat mijn hubbie ze zo lekker vindt. En daarnaast hoort het toch ook een beetje bij het Paas-gevoel.

Ook dit jaar staan ze al in mijn huiskamer. Er is echter een verschil met andere jaren. Ik kan er niet zoveel meer van eten, immers een teveel aan suikers maakt dat mijn darmen van streek raken. Dit gaat gepaard met hartkloppingen, transpireren en het gevoel alsof mijn bloeddruk naar het nulpunt daalt. Ik bedenk me nu wel twee keer voordat ik me overeet aan chocolade eitjes.

Het eten van chocola geeft mij een content gevoel. Ik voel me er lekker door en kan me er helemaal in verliezen, zo gezegd. Niks nieuws natuurlijk, want iedereen weet dat chocola bijdraagt aan dopamine, het 'gelukshormoon'. Sporten of liever gezegd lichaamsbeweging heeft hetzelfde effect.

Afgelopen week heb ik het wederom ondervonden dat dit laatste waar is. We hadden namelijk een logeetje in ons huis. Een Jack Russel-tje die graag een paar keer per dag werd uitgelaten. Afgelopen week ben ik vijf keer per dag met hem gaan wandelen. 's Ochtends vroeg en 's avonds laat een kort rondje, maar de andere keren gaan we minimaal vijf kilometer ofwel een half uurtje lopen of samen rennen. Het gaf mij een content gevoel. Ik voelde me er lekker door en ik kon me er helemaal in verliezen, net zoals ik het eten van chocola beleefde.

Ook mijn slaapprobleem, waar ik de 'overgang' de schuld van gaf, lijkt opgelost. Nu ik vijf keer per dag buiten loop, slaap ik weer als een roosje. Ik lag deze week niet wakker tot twee of drie uur 's nachts, maar rond de klok van elf verlang ik naar mijn warme bedje.

Het leuke is dat als je zoveel beweegt overdag, dan kunnen een paar chocolade eitjes ook geen kwaad, wat je gewicht betreft. Het gekke is.... als ik zoveel beweeg, heb ik totaal geen behoefte aan de chocolade eitjes. Een warme kop thee als ik thuis kom is al meer dan voldoende.

Mijn logeetje gaat morgen weer naar huis. De voorjaarsvakantie zit er op en er zijn weer andere prioriteiten. Toch wil ik het dagelijks bewegen er in houden. Het brengt me zoveel goeds. 

Anderhalf jaar later..

En zomaar uit het niets stopte ze met haar blog.
Ik kan me de reden waarom ik gestopt ben niet meer herinneren. Jammer, want ik kan aan het aantal hits zien dat de blog toch nog regelmatig gelezen wordt.

Het is nu twee-en-een-half jaar geleden dat ik een gastric bypass heb laten uitvoeren. Afgelopen januari heb ik mijn jaarlijkse controle weer gehad. Uit de bloedtesten bleek dat ik geen tekorten ken en dat alles functioneert zoals het hoort te functioneren. Ik kan alles eten, ben weinig tot nooit misselijk en heb vanaf het eerste moment nooit hoeven over te geven. Als ik een keer te veel gegeten heb, dan verzet mijn lichaam zich er wel tegen, maar als ik een paar slokjes water drink, dan trekt dat gevoel ook vrijwel meteen weg.

Waar ik wel voor op moet passen is zoetigheid. Als ik iets eet wat echt heel veel suiker bevat, dan krijg ik het gevoel dat ik mijn lichaam vergiftig. Mijn hart slaat op hol, ik krijg het warm en over het algemeen volgt er een dumping. Ik kijk dus wel uit om een stoot suiker te nemen. Het gekke is dat ik geen last heb als ik chocola eet.

Hoe is het nu met mijn gewicht? Mijn laagst behaalde gewicht lag rond de 86 kilo (in december 2016). Inmiddels ben ik bijgekomen en weeg ik weer boven de 90 kilo. Het gewicht schommelt nog steeds. Van stabiliteit is nog helemaal geen sprake. Wat jammer is, want ik zit er over te denken om mijn 'hangzwijn'-buikje weg te laten halen, maar om dit gedaan te krijgen, zal mijn gewicht een jaar lang stabiel moeten zijn. 

Ik ben verder heel gelukkig met mijn lichaam. Ik beweeg automatisch wat meer. Vandaag nog sprong ik met mijn kleinkind van twee op de trampoline in Monkeytown, gleed samen met hem van een glijbaan en kroop met hem over netten en kussens en 's avonds rende ik met de hond (niet mijn hond) langs de vijver. Dat had je me drie jaar geleden niet moeten vragen om te doen. Ik zou dit echt niet hebben gedaan. En nu.... ik geniet met volle teugen.

Het gekke is, hoewel ik me goed voel en blij ben met mijn gewicht, plus blij ben met mijn goede gezondheid (geen pillen meer), ik mij nog steeds niet echt slank voel. Ik weet verstandelijk dat ik niet meer dik ben, maar ik kan het nog steeds niet helemaal begrijpen als ik een opmerking krijg over hoe slank ik nu ben. Ik voel me nog steeds niet slank. Voor mij is slank als ik onder de 80 kilo ben. En daar zit ik meer dan 10 kilo vandaan.

Ik ben overigens niet de enige, want ook mijn vriendin, die dezelfde operatie heeft ondergaan en die nog veel meer is afgevallen dan ik, ervaart dit zo. We beseffen wel dat we slanker zijn, maar op een of andere manier voel je je nog steeds dik.

Ik val overigens niet meer 'vanzelf' af. Als ik nu mijn gewicht nog naar beneden wil brengen, dan zal ik meer op mijn tussendoortjes moeten letten (want ik ben meer gaan snoepen in de laatste tijd), meer moeten gaan drinken (water) en meer moeten gaan bewegen. Mijn doel is eind dit jaar tussen de 5 en de 10 kilo kwijt te zijn. 

Vandaar dat ik weer terug gekomen ben naar deze blog. Niet dat ik behoefte heb aan extreem lijnen. Ook ben ik niet van plan om rare diëten uit te proberen (al was ik laatst weer even in de ban van groene smoothies), maar puur door te letten op wat ik wel of niet eet.

Nou, daar gaan we dan... op naar de 79 kilo.

Een gezond BMI

Texel 1981 - 20 jaar oud

Gewicht: 91,5 kg

Het gaat langzaam, maar het gewicht gaat nog steeds beetje bij beetje naar beneden. De grens van 90 kg zit er aan te komen. Ik had gehoopt dat ik rond mijn verjaardag in augustus onder de 90 kg zou kunnen zijn. Met een beetje geluk gaat dit ook gebeuren. 

Wat is het jaar toch verschrikkelijk snel gegaan. Vorige jaar rond deze tijd trof ik voorbereidingen voor de gastric bypass operatie. En nu een jaar verder, meer dan 30 kg lichter, bijna een half mens aan gewicht kwijt. Zoveel meer mijzelf. Ik herken mezelf weer. Dat dikke lijf hoorde niet bij mij. Zoveel meer zelfvertrouwen. Zoveel meer gezonder en actiever. En uiteindelijk, zoveel meer gelukkiger. 

Ik ben er nog niet. Ik heb nog steeds geen gezond BMI en daar wil ik wel nog voor gaan. Ik ken een BMI van 29,5 en een een BMI dat bij zou passen is 24,5. Pas als ik 75 kg zou wegen heb ik een gezond gewicht. De vraag is of ik dat ga redden. Nog 15 kilo afvallen...  Ik kan me amper meer de tijd herinneren dat ik rond de 75 kilo woog.

Ik ben de foto-schatkist ingedoken en kwam foto's tegen van 1981, waar ik, naar ik vermoed, minder dan 75 kilo woog. Nog een foto in bikini... mijn ribben zijn te tellen en mijn heupen steken uit. Geen spoortje vet te vinden.. Mooi? Ik weet het niet. Als 20-jarige misschien wel, maar de vrouw die ik nu ben - daar horen toch echt wat rondingen bij. 

Een gezond BMI pas bij 75 kilo? Ik weet het niet... misschien beter als ik dat streefgewicht gewoon los laat. Vertrouwen op mijn lichaam, dat heel goed weet welk gewicht nu echt bij mij past. In principe kan het al niet meer stuk - ik voel me, zoals ik nu ben, al heel goed. 

Long time - no see

Gewicht: 93,3 kg

Mijn gewicht gaat nog steeds met onsjes naar beneden. Niet veel, maar genoeg om tevreden te zijn. Natuurlijk zou ik meer willen afvallen, maar op dit moment voel ik me goed. Zit lekker in mijn vel (letterlijk) en mijn gezondheid is top.

Afgelopen week mijn halfjaarlijkse controle gehad, wat inhoudt dat ik weer negen buisjes bloed heb afgestaan. Alle bloedwaarden waren prima, behalve vitamine B1. Deze was niet dramatisch laag, maar wel iets om in de gaten te houden. Inmiddels op internet gecheckt wat de gevolgen kunnen zijn van een vitamine B1-tekort. Een van de gevolgen zijn geheugenproblemen en depressie. Daar sta ik natuurlijk niet op te wachten. Ben blij dat ik de depressie van vorig jaar te boven ben gekomen. Ook zag ik dat een extra aanvulling van vitamine B1 geen kwaad kan. Zal in een volgend huisartsenbezoek aangeven dat ik extra vitamine B1 ga slikken. Waarom wachten tot ik werkelijk een groot tekort opgelopen heb? Gastric-bypassers lopen risico om een vitamine B tekort te krijgen. 

Vitamine B1 is te vinden in varkensfilet, zilvervliesrijst, aardappelen, halfvolle melk en volkorenbrood. Laat ik nou geen fan zijn van varkensvlees, aardappelen en melk...... Hmmm, dat gaat een uitdaging worden!

Sinds een paar weken ben ik weer begonnen met het 'brouwen' van melkkefir. Ik drink eigenlijk nooit melk, maar kefir is een drank waar ik tegen kan en wat nog gezond is ook voor je buik, met name je darmen.  Een dezer dagen wil ik gaan experimenteren met waterkefir. Het schijnt erg goed te zijn voor je gezondheid.... 

Afgelopen maanden heb ik niet veel meer gedaan aan sporten. Mijn prioriteiten lagen op een ander gebied. Ik mis het..! Mijn gedachten gaan niet alleen uit naar (hard-)lopen, maar ik denk ook aan rolschaatsen. Jazeker.... terug naar mijn kindertijd. Skeelers aantrekken durf ik niet, maar rolschaatsen lijkt me geweldig! 

We zullen zien..

Vergelijken brengt onzekerheid

Gewicht: 95,4 kg

Zoals ik al schreef wilde mijn gewicht maar niet zakken. Ik zat weer 'op een plateau'.... Erger nog, ik zag mijn gewicht zelfs met een ons of 6-7 stijgen. Ik werd er niet echt vrolijk van. 

Door omstandigheden ben ik  in de afgelopen weken even niet bezig geweest met gewicht, maten, eten of kwantiteit van sporten. Andere prioriteiten maakten dat mijn weegschaal alleen maar stof vergaarde. Het verraste me dan ook toen ik eergisteren ontdekte dat ik toch weer wat gewicht kwijt was.

Het gaat eigenlijk niet hard genoeg naar mijn zin. Verstandelijk weet ik dat dit onzin is, want in een half jaar tijd ben heb ik toch maar mooi een vestje van bijna 30 kilo uitgedaan. Het is dat ik mezelf vergelijk met anderen, die zoveel meer kwijt geraakt zijn dan ik in dezelfde periode. Niet dat ik afgunstig ben, maar het doet me wel wat als ik hoor dat anderen al maatje 38 of 40 aan kunnen, terwijl ik blijf hangen tussen de 44 en 46. Ik vertel mezelf dat ik af kom van maatje 50 of 52 en dat ik best trots mag zijn op mezelf. (Hee, laten we aandacht hebben voor dat halfvolle glas in plaats van dat half lege glas!). 

Jezelf vergelijken met anderen heeft, in mijn geval, nog nooit geluk gebracht. Of de ander doet het beter dan ik, is mooier dan ik, is rijker dan ik, is getalenteerder dan ik.... en neig ik tot negatieve gedachten over mezelf. Maar zijn de rollen omgekeerd, dan is er de valkuil van hoogmoed. En daar word ik ook niet gelukkig van.

Waarom vergelijk ik mezelf eigenlijk met anderen? Ik weet toch dat iedereen uniek is. Ik ben de ander niet en de ander is mij niet. Zijn/haar worsteling is niet de mijne en mijn worsteling is niet van hen. Ik weet dat vergelijken zinloos is. En toch doe ik het.

De enige positieve reden die ik kan verzinnen is dat als ik naar een ander kijk (zonder mezelf te vergelijken), ik gemotiveerd raak, dat ik geïnspireerd raak, dat ik kan afkijken en leren, omdat ik zelf niet op het idee gekomen zou zijn. En als de rollen omgekeerd zijn, dan betekent kijken naar een ander: hoe kan ik het ook anders doen? En in sommige gevallen: hoe kan ik je helpen?.... Op deze manier zou kijken naar een ander me wel geluk kunnen brengen. 

Typisch ook, althans in mijn geval, dat als ik mezelf vergelijk met anderen, ik bijna altijd kijk naar degene die het zoveel beter doen dan ik. Dat er anderen zijn die gelijk zijn aan mij of het minder doen dan ik, dat wenst mijn brein niet te willen registeren. Hmmm.... oops, dat zegt natuurlijk wel wat over mijn persoontje! 

Alleen al het feit DAT ik mezelf vergelijk met anderen, getuigt al van een mate van onzekerheid. En nee, ik vind dit niet fijn te concluderen over mezelf. Ik vind het niet fijn om er voor uit te durven komen dat ik onzeker ben. Tegelijkertijd heb ik het inzicht verworven dat vrijwel IEDEREEN onzeker is. Uitzonderingen daargelaten, maar geloof me, zij kampen met (persoonlijkheids-)stoornissen waar onzekerheid peanuts bij is. 

Onzekerheid... ha! Ik zou er een boek over kunnen schrijven. Elke verandering in mijn leven bracht onzekerheid met zich mee. Verhuizing, huwelijk, een baby... een andere school, nieuwe vriendinnen... noem maar op... Zelfs mijn 'overgang'. (.. al moet ik erbij vertellen dat de overgang mij over een grens getild heeft waar onzekerheid niet langer meer zo onzeker is. Maar dat is weer een ander onderwerp...). 

Het positieve van het hele verhaal is, dat elke onzekerheid me heeft laten zien waar mijn kracht ligt. Elke onzekerheid maakte dat ik een deel van mij leerde kennen, dat ik niet wist dat ik het in me had. En onzekerheid maakte dat ik in sommige situaties op mijn hoede was en dat heb ik mogen ervaren als bescherming.

Een verhuizing betekende dat ik ergens opnieuw moest beginnen. Ik moest uit mijn comfortzone stappen, loslaten wat ik al jaren kende en een nieuw pad inslaan. En ik heb het volbracht... meerdere keren in mijn leven. Dat gold ook voor mijn huwelijk, een andere school en andere soorten ervaringen. 

De onzekerheid als moeder was, denk ik, wel de heftigste. De verantwoordelijkheid voor zo'n klein, hulpeloos wezentje dat in jouw armen ligt... een verantwoordelijkheid voor minimaal 18 jaar... en dat alles zonder gebruiksaanwijzing... And I did it again... weliswaar met vallen en opstaan, met gemaakte fouten en tekortkomingen. Ik wist toen niet wat ik allemaal in me had. Zoveel talenten die het daglicht aanschouwden... 

Vergeleken met anderen.... 

o nee - dat zouden we niet meer doen!

Melk goed voor elk?

Gewicht: 96,2 kilo

Al weken blijf ik hangen op dit gewicht. De ene keer een pondje meer, dan weer wat onsjes minder. Waar ik naar uitkijk is dat ik de 95 passeer. Het zou voor mij een nieuwe mijlpaal betekenen. Op naar de 90. Het wil maar niet lukken. 

Het is niet zo heel gek, want afgelopen maand heb ik heel onregelmatig gegeten en veel te weinig gedronken. Drinken is voor mijn kleine maag ook een hele klus. Mijn maag kan niet meer dan twee tot drie slokken per keer verdragen. Dan is het weer wachten om vervolgens weer een paar slokken te kunnen nemen. Dan praat ik over water of thee. Mocht ik een keer trek hebben in frisdrank (komt sporadisch voor), dan kan ik niet meer verdragen dan een slok per keer. Mijn maag voelt dan alsof deze explodeert vanwege het koolzuur. Ik laat het dan ook maar liever staan. 

Afgelopen maand heb ik ook praktisch niet gesport. Ik heb sporten nodig om me fit te blijven voelen. Fit, maar ook blij en energiek. Een deel van mij mist het dan ook als ik niet kan sporten. Ik bedenk me net, dat deze zin, nog geen jaar geleden, nooit uit mijn mond zou zijn gekomen. Sporten missen? Uhhh......
Door verkeerde planning en persoonlijke omstandigheden heb ik, afgelopen maand, het sporten vrijwel compleet geschrapt uit mijn agenda. Dat zal me niet meer gebeuren! Het sporten staat nu nr. 1 op mijn agenda. 

Wat me ook opviel in de afgelopen weken is dat als ik mijn focus niet leg bij mijn gezondheid - het goed voor mezelf zorgen, dat ik heel, heel erg makkelijk verval in het oude patroon. Het oude patroon van onregelmatig eten, slecht eten, snoepen, nauwelijks bewegen en zelfs te veel eten. 

Tja, te veel eten. Je zou zeggen dat een kleine maag niet veel kan hebben, maar soms zijn de ogen nog steeds groter dan mijn maag. Het blijft lastig om je grenzen te bewaken. Vooral als het om gezelligheid gaat; bijvoorbeeld feestjes of in een groep uit eten. Ik heb het geluk dat ik tot nu toe nog niet heb hoeven te spugen, zoals anderen die een gastric bypass hebben, maar erg gelukkig en gezond voelen doe ik me beslist niet als ik meer gegeten heb dan wat ik eigenlijk zou mogen eten. 

Sommige combinaties... ook zoiets. Een warme maaltijd + een toetje (melkproduct) dat vraagt om problemen. Ik vraag me overigens nog steeds af of volwassenen gebaad zijn met melkproducten. Het dietiste van het ziekenhuis adviseert echter minimaal een halve liter per dag. Ik ben geen echte kaas-eter en ik ben geen melkdrinker. En toetjes kan ik niet zo goed verdragen. Blijft er weinig over. Zo af en toe neem ik om drie/vier uur een beetje yoghurt om gehoor te geven aan het advies van de dietiste, maar echt 100% erachter staan kan ik niet. 

Sojamelk? Amandelmelk? Valt iets over te zeggen, maar of dat soja zo gezond is? Daar mag je ook gerust vraagtekens bij zetten. En amandelmelk.... lekker? Ik ben er niet echt gek op. 

Iemand anders nog tips? Ik moet uiteindelijk toch ergens mijn Calcium vandaan halen....

Enfin, genoeg gekletst. Tijd om aan het werk te gaan...

Nieuw jaar - nieuw doel

Gewicht: 98,5 kg

Zo fijn als ik de kerstdagen vind, zo fijn vind ik het ook als het 'normale' leven weer begint. Voor mij betekent 'normaal' dat hubbie weer naar zijn werk is, dat de buurkinderen weer naar school zijn; het op tijd weer opstaan en het ritme van de dag weer een aanvang kan nemen. Ik vind het heerlijk om een schone, nieuwe agenda te openen en te starten met een nieuwe to-do-lijst.

Een nieuw jaar, nieuwe kans... Op het gebied van de weegschaal is het heerlijk te kunnen zeggen dat ik dit jaar kan beginnen met een -25 kilo, vergeleken met vorig jaar. Mijn doel is dit jaar nog een keer 25 kilo af te vallen. Ik weet, het is nogal wat, maar je moet het zo zien, dat het niet het eindresultaat is wat ik belangrijk vind, maar de weg er naar toe. En elke kilo dat ik kwijtraak is gewoon mooi meegenomen. 

Bovenstaand is een van de weinige doelen die ik zo concreet omschrijf. Aan het begin van elk jaar maak ik een doelenlijst. Puur om mijn richting te bepalen en zo af en toe even te checken of ik nog de goede kant op ga. Om mijn vooruitgang te kunnen aflezen. Het doel heeft dan een kop en een staart; een begin- en een eindpunt. Dit jaar heb ik bedacht om dit anders te doen. Het gaat mij niet meer om 'wat wil ik bereiken?', maar meer om 'hoe wil ik me voelen?'. 

Bijvoorbeeld: Eergisteren ben ik naar de internist geweest van het SFG (Sint Franciscus Gasthuis) voor de uitslag van mijn bloedtest. Ik was bang dat ik hier of daar wel wat tekorten zou hebben, maar het tegendeel was waar. Al mijn bloedwaarden waren goed. Mijn nier- en leverfuncties, het ijzergehalte, suiker, bloeddruk, cholesterol... noem maar op. Het kon niet beter. Dat voelde enorm goed! Dat is toch waarvoor ik het allemaal doe. Ik wil me graag gezond voelen, energiek, vitaal... Dit maakt dat mijn keuze qua eten en bewegen geen doel meer op zich is, maar het feit dat ik me hierdoor gezond, energiek en vitaal kan voelen, maakt dat ik kies voor een goede voeding, dat ik kies om naar de sportschool te gaan en dat ik voor kies om op tijd naar bed te gaan, aangezien ik dit gevoel wil blijven houden.

Het valt me op dat mijn haar wat uitvalt. Nou schijnt dat wel normaal te zijn. Vooral omdat je zoveel gewicht verliest in een redelijk korte tijd. Ik maak me niet al te veel zorgen, want haaruitval is iets wat mij niet onbekend is. In het kader van mijn nieuwe doel van 2015 betekent dit dat ik goed voor mezelf wil blijven zorgen en dus blijf ik het wel in de gaten houden en zal ik stappen ondernemen als het zo blijft.

Ondanks het feit dat ik zoveel gewicht ben kwijt geraakt, heb ik alsnog een buikje. Niet meer zo heftig als dat het geweest is, maar de bolling is er nog steeds. In de afgelopen weken zat een van mijn kleinkinderen op mijn schoot. Aangezien haar moeder momenteel zwanger is en een klein buikje begint te krijgen, heeft buiken op dit moment haar interesse. Tot drie keer toe heb ik van haar mogen hebben dat oma een dikke buik heeft. Dat is natuurlijk niet wat je wenst te horen, maar uit een kindermond kan ik het wel hebben. En ze heeft gelijk.... die buik is er nu eenmaal en die zal ik voorlopig ook niet echt weg krijgen. Het vet eronder verdwijnt beetje bij beetje, maar het overtollige vel zal altijd wel een buikje vormen in mijn kleding. Zelfs met corrigerend ondergoed zal er mogelijk een ronding blijven. In het kader van mijn nieuwe doel heb ik besloten om in de sportschool een trainer aan te spreken en te zien wat ik zelf nog kan doen om te werken aan de bolling van mijn buikje. En mocht het met sporten niet lukken, misschien moet ik dan gaan denken aan de volgende operatie.... al geeft mij dit een minder prettig gevoel, omdat ik bang ben voor eventuele complicaties. Maar daarover meer op een andere tijd... 

Op dit moment voel ik mij heel tevreden en blij met mijn vooruitgang. Dit gevoel wil ik vast blijven houden...

Gewicht: 100 kg

Voor de Kerst was er een moment dat ik twee cijfers voor de komma zag. Ik sprong een gat in de lucht, want dit was het kerstkadootje waar ik op gewacht had. Hoewel ik niet erg veel meer gegeten heb als anders (ik krijg het niet op) dacht ik de kerstdagen goed door te zijn gekomen. Mijn weegschaal dacht daar echter anders over. Ik ben weer terug naar de drie cijfers voor de komma. Ik kende dan wel geen 'uitbuiken', maar dat snoepen tussen door heeft mij wel degelijk de das omgedaan.

Ik maak er geen drama van. Ik heb genoten van mijn familie, vrienden en de heerlijke dagen, waarbij ik even de weegschaal mocht vergeten.

Deze week heb ik mezelf wat vrije tijd beloofd en zodra mijn hubbie ook weer naar zijn werk gaat, zal het gewone leven weer beginnen. Dan zullen de zoetigheden weer uit mijn menuplanning verwijderd worden en zal ik me weer concentreren op meer bewegen, water drinken, veel fruit en groenten en op gezette tijden een beetje eten. Dit alles om mijn buik weer wat rust te geven.

Ik weiger nu even op de weegschaal te gaan staan, dus houd ik het gewicht even op 100 (dat kan 100+ zijn of het kan 100- zijn). Pas na 1 januari vertel ik weer wat mijn exacte gewicht is.

Voor ieder die mijn blog leest: een fijne jaarwisseling en veel gezondheid, geluk en succes voor het nieuwe jaar.

Wat vieren we precies?

Gewicht: 99,7 kg

Blijkbaar is er hard geduimd... vanochtend zag ik een getal op de weegschaal dat mijn hart sneller deed kloppen. Hoe lang heb ik niet uitgekeken naar een tweecijferig getal (voor de komma) op de display van mijn weegschaal! En vanochtend was het dan zover. Het is weliswaar kantje boord, maar ik ben die vreselijke grens over.

Ik heb mezelf ook heilig beloofd om het NOOIT, maar dan ook NOOIT meer, zover te laten komen dat mijn gewicht boven de 100 kilo uit komt. 

Er hangen twee jurkjes in mijn kast. De een (een cremekleurige) gekocht in 1998 en de andere (een zwarte) heb ik vorig jaar gekocht. Beide jurkjes heb ik slechts een keer gedragen. Het cremekleurige jurkje was mijn trouwjurkje (met blazer) toen ik mijn hubbie het jawoord gaf. (Mijn tweede huwelijk) en het zwarte jurkje heb ik vorig jaar op een feestje gedragen. 

De reden dat beiden jurkjes maar een keer gedragen zijn heeft alles te maken met het feit dat ik respectievelijk dikker werd of omdat ik foto's van mezelf zag waarvan ik bepaald niet blij kon worden. In gedachten was ik blijkbaar dunner dan ik in werkelijkheid was. Ik durfde de jurkjes niet meer aan te doen. Schaamde me voor mijn dikke buik, brede heupen en ongelooflijke kuiten (wat overigens niet door het sporten ontstaan was). 

Nu kan ik beide jurkjes gewoon aan... en dat voelt zo onwijs goed.

Terwijl ik dit schrijf blijf ik hangen bij het woord schaamte. Ik ben eerlijk... een half jaar geleden kende ik schaamtegevoelens met betrekking tot mijn eigen lichaam. Was niet in staat mezelf lief te hebben. Vond het moeilijk om naar mezelf te kijken, zowel in de spiegel alsook op foto's. Ontweek fotografen en stond liever achter de camera dan ervoor. Zoals ik al eerder schreef vermeed ik zwemmen en andere sporten, omdat ik mijn lichaam niet wilde tonen aan anderen. Zelfs naar mijn eigen hubbie toe kende ik gevoelens van schaamte... want een dikker lichaam brengt ongemak met zich mee. Het opstaan van de bank was niet bepaald erg charmant te noemen en ik praat niet eens over de ongewenste lichaamsgeuren op warme dagen. Transpireren onder je oksels is te verhelpen, maar wat doe je aan de plooien van je huid op andere plekken? Menig douchebeurt, met als toetje busjes baby-talkpoeder hebben hun dienst wel bewezen, maar dan toch... Ik was altijd op mijn hoede, bang dat een ander mij zou kunnen ruiken. Het verdwijnen van die diepere huidplooien is dan ook inmiddels een hele geruststelling geworden.

Ik blijf nog steeds even hangen bij het woord schaamte, want wat ik eigenlijk wilde schrijven betreft het feit dat ik weliswaar te maken had met gedachten en gevoelens die zich aan mij opdrongen, maar als ik er wat langer bij stil blijf staan, dan vind ik het zo jammer dat ik al die tijd heb rond gelopen met schaamte en angst. Wat ik liever gezien had was dat ik tevreden zou zijn geweest met wie ik van binnen was. Het klinkt misschien als een cliché  maar was mijn binnenkant niet veel belangrijker dan mijn gewicht, mijn billen, buik of dijen? Was ik niet veel meer dan die volle borsten en bolle wangen? Had ik niet veel beter mijn vrouw-zijn kunnen vieren? 

Hoe zou mijn leven er uit gezien hebben als ik dankbaar en trots zou zijn geweest op mijn ronde welvingen? Als ik mezelf gezien had als een godin, in de volle glorie net als 'Moeder Aarde'. Had ik in een ander land gewoond, dan was ik als volle vrouw het toonbeeld geweest van gezondheid en rijkdom. Alleen omdat ik als Westerling geboren ben, behoor ik te voldoen aan een maximale maat 42? 

Ik heb zoveel weg gegooid omdat ik, naar mijn idee, niet voldeed aan de maatstaven van deze Westerse cultuur. Ik heb mezelf buiten gesloten, terwijl ik een meer vruchtbaar leven had kunnen hebben. Had ik niet zoveel gepiekerd over mijn lijf, dan was ik wellicht veel meer in beweging gekomen en had ik de cirkel op een natuurlijke manier doorbroken. 

Waar ik me overigens de meeste zorgen over maak is het feit dat ik het beeld van slank-zijn ook op de agenda van bijvoorbeeld mijn dochter heb gezet. Op dit moment gaat zij heel gezond om met haar lijf en gewoonten. Echter, diep in mijn hart had ik liever gehad dat ik haar geleerd had en haar had kunnen laten zien wat het betekent om respect te hebben voor je lichaam. Dat we ons lichaam, ons vrouw-zijn, met alles wat erbij hoort (vooral als je wat ouder wordt) mogen accepteren en vieren. 

Ik ben een laatbloeier... maar ach, die moeten er ook zijn. En in principe is het nooit TE laat.... Deze dame viert feest. Puur omdat ik ben zoals ik ben. Mijn vrouw-zijn wordt vanaf nu in de bloemetjes gezet. En mijn lichaam is gewoon wat het is... het is van mij, het hoort bij mij. Ook al ken ik kipfilets onder mijn armen, zijn mijn benen net Bros-repen vanwege de cellulitis, is mijn buik nog steeds gegolfd en zijn mijn borsten op weg richting China. 

Wie doet er mee?

Opnieuw een plateau bereikt

Gewicht: 101,1 kg

Vanaf mijn terugkomst uit Canada, staat mijn gewicht weer zowat stil. Opnieuw een plateau bereikt. Ik hoorde afgelopen weken iemand zeggen dat als je lichaam een bepaald gewicht bereikt heeft wat je in het verleden ook voor langere tijd gehad hebt, dat je lichaam dit 'herkent' en daarom blijft hangen op dit gewicht. Het zou kunnen.... Ik kan er verder niks mee. Ik wil nu al weken dat ik eindelijk twee cijfers VOOR de komma zal zien, maar het wil maar niet lukken. Gisteren of eergisteren zag ik voor het eerst 100,9 op de weegschaal... Vandaag zat er weer een paar ons bij. Dus, nog even geduld hebben en vooral niet zo vaak wegen! Dat kost mij nog steeds veel moeite om uit de ban van de weegschaal te komen.

In de afgelopen weken ben ik erg druk geweest. Ik ben dan meteen mijn ritme kwijt. Het eten van meerdere kleinere maaltijden schiet er dan een beetje bij in. Met andere woorden ik eet weer veel te weinig. Mogelijk is dat de reden voor het weinig/niet afvallen.

Een paar dagen geleden ben ik met een vriendin in Kleve gaan shoppen en ik kwam een leuk rokje tegen met bijpassend truitje. Met maatje 46 onder de arm stapte ik het pashokje in. Mijn vriendin daagde me uit om maatje 44 te proberen en tot mijn grote verbazing paste het truitje me perfect. Ik mag dan niet in kilo's afvallen, ik val nog steeds in centimeters af. 

Een kennis vroeg me gisteren hoeveel ik was afgevallen en toen ik haar vertelde dat ik nog maar pas op de helft was, keek ze me ongelovig aan. Naar haar mening hoefde ik met mijn lengte toch niet meer zoveel af te vallen. Ik heb haar verteld dat ik nog steeds 100 kilo weeg en daar schrok ze van. Mijn BMI is nog steeds knalrood en dus wil ik nog niet stoppen. Daarnaast stoppen.... ik weet niet zeker of ik dat wel in de hand heb. Door de gastric bypass zal ik voorlopig nog afvallen, of ik wil of niet. (Of ik zou me weer klem moeten eten, maar zelfs dat lukt niet, want alles wat te veel is gaat er heel snel weer uit).

Afgelopen week heb ik een vriend bezocht die net geopereerd is. Ook een gastric bypass. Hij worstelde nog met de gepureerde voeding en het vinden van het juiste voedingspatroon voor hem. Ik moest terug denken aan de week na mijn operatie. Aan mijn worteling. Eigenlijk verbaasde het me hoe snel ik weer in mijn gewone doen was. Al moet ik er wel bij vermelden dat mijn kijk op eten en mijn smaak wel degelijk veranderd is. En dat in vier-en-een-halve maand tijd. 

De laatste tijd krijg ik her en der complimenten over mijn uiterlijk. Ik word er soms wat verlegen van. Verder merk ik dat ik, doordat ik me makkelijker beweeg, met veel meer zelfvertrouwen door het leven ga. Ik vind mezelf een leuker mens. 

Wat me ook overkwam en dat was voor mij stof tot nadenken... is dat ik met andere ogen kijk naar mijn zwaardere medemens. Aangezien ik nu zelf het verschil voel van hoe het is om minder zwaar te zijn, betrapte ik me erop dat ik met enig 'medelijden' kijk naar hen die hun gewicht nog met zich mee moeten slepen. Ik weet wat het is om zo te moeten leven en ik weet nu wat het is om met minder gewicht rond te lopen en het voordeel dat dit met zich meebrengt. Ik begrijp nu pas goed hoe anderen (de slankere medemens) naar mij gekeken hebben in de tijd dat ik zo zwaar was. Deze gedachten doen me pijn. Ik zou mijn dikkere medemens zo graag willen vertellen dat het de moeite waard is om dat extra gewicht kwijt te raken. Aan de andere kant weet ik dat je als zwaar persoon altijd maar weer geconfronteerd wordt met dat 'moeten afvallen' en dat je daar op den duur zo verschrikkelijk van baalt, dat je die woorden gewoon niet meer kunt horen. 
Ik zou willen dat ik iets voor anderen zou kunnen betekenen met mijn ervaring.

Maar goed, ik besef ook heel goed dat je er klaar voor moet zijn, wil je veranderen. Het besef dat ik met mijn overgewicht minder lang zou leven en daardoor mijn kleinkinderen niet zou kunnen zien opgroeien, deed bij mij de knop omdraaien en heb ik deze beslissing kunnen nemen. Niet dat ik nu de garantie heb dat ik een lang leven zal hebben, maar de kansen zijn wel gekeerd. Ik slik nu bijna geen medicijnen meer. Nog een half tabletje voor mijn bloeddruk, waarvan ik weet dat als ik meer zou gaan sporten, ik ook dit kan skippen uit mijn 'menu'. En dat is alles. Vergeleken met een half jaar geleden scheelt dit vier-en-een-halve tablet. De ziektenkostenverzekering zal blij met mij zijn. (Alhoewel... het merendeel betaalde ik zelf, maar dat is weer een ander onderwerp). 

Enfin, het is bedtijd... de volgende keer dat ik schrijf, hoop ik te kunnen melden dat ik mijn eerste mijlpaal van 99,9 kg bereikt heb. Duimen dus!

Sapperdeflap!

Gewicht: 102,7 kg

Het was een paar weken stil aan dit front... Twee weken lang niet bezig geweest met mijn gewicht, mijn maat of mijn eet- en sportpatroon. Deze keer lag mijn prioriteit op een heel ander gebied. Ik ben namelijk voor de derde keer oma geworden. Ik heb al twee prachtige kleindochters en nu is er een kleinzoon geboren. Mijn dochter Karola en haar man, wonende in Canada zijn vader en moeder van een klein jochie... Joshua. Mijn zoon, zijn vrouw, de kleindochters, mijn hubbie en ik zijn naar Ontario vertrokken om de kleine man welkom te heten. 

Een geweldige tijd gehad en veel gezien. Een prachtig land... bossen, meren en zeer vriendelijke mensen. Ik zou er zo kunnen gaan wonen. Zonder enkele moeite. Nou ja... de temperatuur is wel iets waar ik aan zou moeten wennen. In de laatste week viel er al een berg sneeuw. Zij zullen geheid een witte Kerst hebben... 

Met mijn kleinkinderen om me heen, besefte ik hoe goed de keuze van een gbp is geweest. Met een BMI van 40 was de kans op een lang en gezond leven niet erg groot. Mijn BMI gaat nu richting 30 (ook nog steeds niet bepaald gezond, maar alles beter dan een BMI van 40) en mijn gezondheid is een stuk verbeterd. De kans om nog voor een lange tijd oma, moeder, vrouw en zus/vriendin te kunnen zijn voor al degene die ik liefheb is nu vele malen groter. Dat besef maakt me happy. 

Nog twee en een halve kilo en dan heb ik de helft van mijn overgewicht verloren! Vijftig procent! Het ziekenhuis zal trots op me zijn. Hun doel is 60% en dat ga ik redden. Mijn einddoel is uiteindelijk 100%. Helemaal zeker dat dit haalbaar is ben ik niet. Mijn eerste doel is dat ik een gewicht ken dat bestaat uit twee cijfers voor de komma. En dat hoop te halen... nog voor het nieuwe jaar begint. Het zou voor mij een prachtig kerstcadeau zijn. 

Op dit moment draag ik maatje 46 (twee maten gekrompen). Voelt heel goed, behalve dat mijn kledingkast aardig aan het uitdunnen is. Veel nieuwe spullen kopen wil ik niet, aangezien ik verwacht om over een paar maanden maatje 44 of zelfs 42 aan te kunnen. Het positieve is dat ik niet meer naar de XL-labels hoef te letten. Ik kan nu ook bij de koopjes op de benedenverdieping (de normale maten) zoeken. En ook dat voelt zo onwijs goed.

Mijn kleindochter van drie is nog al bezig met baby Joshua en denkt dat alle dikke(re) vrouwen zwanger zijn. Ik snap wel dat ze denkt dat oma zwanger is. Alles wordt dan wel dunner.... maar strakker worden is een ander verhaal. Voor het eerst zag ik in de spiegel dat mijn bovenbenen, -armen en mijn buik weliswaar 'vetarm' zijn en dat uit zich door losse vellen. Het is nog niet zo heel erg, maar de eerste tekenen zijn er wel. Het is slikken... mooi is het zeker niet....

Het idee om een en ander te laten liften is in mij opgekomen, maar ik weet nog niet zeker of ik de stap zou durven te zetten. Het is een behoorlijk zware operatie, zo ik gelezen heb en maar niet te spreken over de hoge kosten, want de zorgverzekeraars staan niet te springen op cliënten zoals ik. Nou ja, ik wil leven bij de dag. We zullen later wel zien of en hoe belangrijk ik een lifting vind. Uiteindelijk ben ik geen 25 meer. Eerst maar eens zien hoeveel last ik zal ondervinden van flapjes (bijvoorbeeld bij het sporten).  

Hihi, ik zie mezelf al rennen met die flapperende vellen onder mijn armen, mijn bovenbenen en mijn buik. Wat zal dat een herrie maken... 'Gee, daar komt ze weer! Luister... Annelies on the run... Sapper-de-flap'. 

Zo, weer genoeg geleuterd... tijd om aan het avondeten te beginnen. We hebben nog wat last van jetlag. Besef van tijd is er nog niet helemaal. Mijn hongergevoel is een beetje van slag. 

Genieten van de reis

Gewicht: 107,1 kg

Twee weken verder en alweer circa twee kilo minder. Nog een paar kilo en dan ben ik 40 procent van mijn overgewicht kwijt! Toen ik mij dit vanochtend realiseerde voelde ik me zo blij met mezelf. 

Het doet wat me je. Als mijn hubbie zijn armen om mij heen slaat en ik merk dat er minder 'buik' tussen ons instaat, doet me dat goed. Maatje 48 begint al langzaam maar zeker te groot te worden. Mijn kont is minder breed en ik voel me op een of andere manier vrouwelijker als ik zit. Sinds kort kan ik met gemak weer mijn benen over elkaar slaan en de extra rol rond mijn maaggedeelte is er niet meer. Er is nog een hoop wat er wel is en waar nog aan gewerkt moet worden... jazeker... maar al die voordelen die ik nu al kan opnoemen, maken van mij een ander mens.

Een ander mens? Nou ja, ik blijf natuurlijk gewoon de vrouw die ik altijd al ben geweest. Al lijkt de buitenwereld mij te vertellen dat ik nu 'een leukere vrouw' aan het worden ben. Het lijkt alsof ik nu pas de moeite waard ben geworden - dat ik, nu ik slanker aan het worden ben, pas mee tel. Zijn het gedachten die in mijn hoofd rond tollen? Typisch is het dat ik andere lotgenoten precies hetzelfde hoor zeggen. En... er zijn mensen die het letterlijk tegen je zeggen. 'Je bent een veel leukere vrouw nu... tja, minder opgeblazen en zo!'. Is dit nu een compliment of een klap in mijn gezicht? Ik heb me voorgenomen om een positievere instelling te hebben, dus leg ik dit soort opmerkingen maar naast me neer. Men weet soms niet beter en men bedoelt het vast goed. Al bevestigt zulke opmerkingen wel wat ik jaren heb gevoeld en soms ook heb uitgesproken. 

In mijn werk als secretaresse werd ik nogal eens geconfronteerd met het feit dat ik niet serieus genomen werd, terwijl mijn slankere collega, met exact dezelfde gedachten of uitspraak, wel serieus genomen werd. Althans zo heb ik het ervaren. 

Ik moet eerlijk bekennen dat als ik kijk naar mijn lotgenoten die inmiddels al 50 kilo zijn afgevallen, dat ik zelf ook het idee heb dat de slankere vorm veel mooier, leuker en zelfs intelligenter uit ziet. Dus eigenlijk kan ik het de buitenwereld niet eens kwalijk nemen dat ze hetzelfde zien, denken en uitspreken als ik. Het is maar net dat ik het 'lijdend' voorwerp ben als een ander het over mij heeft. Naar mijn gevoel verandert er immers niet zoveel aan mijn innerlijke ik....

Of toch? Is het niet zo dat ik vrolijker, optimistischer en vitaler in het leven sta. Ik lach meer, ik doe meer, ik durf meer en ik laat letterlijk en figuurlijk veel meer van mezelf zien. In dat opzicht verander ik misschien dan toch wel...

Hoe dan ook, ik ben zielsgelukkig met het proces waarin ik mij bevind. Ik geniet van de reis naar mijn slankere en gezondere ik. 

Motivaties

Gewicht: 109 kg

Afgelopen zaterdag was ik verrast toen ik zag dat de cijfers op de weegschaal een kleiner getal aangaven dan de week ervoor. In de week ervoor had ik al een indicatie dat het afvallen een feit zou kunnen zijn. Mijn broeken zakten af en mijn onderkleding zat los. Ik was blij te kunnen constateren dat er toch weer wat gebeurde in mijn lichaam, na zo'n lange tijd stil te hebben gestaan.

Door de week loop ik in makkelijke, basic kleding. Afgelopen zondag echter had ik behoefte aan wat 'vrouwelijkheid' en trok ik een jurk aan. Die dag kreeg ik zoveel complimenten dat ik er gewoon verlegen van werd. Blijkbaar gaan mensen toch wel zien dat er nu zo'n 16 kilo af is. 

Op dit moment voel ik me een beetje in een hoera-stemming. Dat gevoel blijft totdat ik mezelf vergelijk met andere gbp-ers (anderen met een gastric bypass). Sommigen zijn in dezelfde tijd geopereerd als ik en zij zijn al meer dan 20 kilo kwijt. Op zo'n moment baal ik dat het bij mij zo langzaam gaat. Tegelijkertijd besef ik dat elk lichaam anders is en dat iedereen op zijn/haar eigen tempo afvalt. En laten we wel wezen... 16 kg in 2-3 maanden tijd is beregoed! Zonder gastric bypass was me dat niet gelukt.

Afgelopen week heb ik me niet gehouden aan mijn sportschema. En drinken ging ook helemaal niet goed. Ik heb zo weinig gedronken dat ik er 's avonds hoofdpijn van kreeg. Geen goed teken. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het best moeilijk vind om elke twee/drie uur te eten, te bewegen, te drinken, fruit niet te vergeten, vitaminepil niet vergeten.... Nee, ik zit nog steeds niet in mijn ritme. Ik heb er vertrouwen in dat het wel gaat komen. Het kan ook niet anders meer... mijn lichaam snakt naar regelmaat.

Wat eet ik nu op een dag - en dan praat ik over een dag dat ik in mijn ritme zit?
Het ontbijt bestaat uit een bruine boterham met kaas of vlees. Een uitgeperste sinaasappel en een beker thee. Ik doe er een half uur over voordat ik mijn bordje en bekers in de vaatwasser zet.
Rond tien uur eet ik een cracker met een beker melk en rond lunchtijd neem ik graag weer een boterham met vlees of kaas met wat groenten (tomaat, komkommer, sla).
Rond een uur of drie eet ik weer een cracker met een klein kommetje yoghurt of kwart (hooguit 150cc) - zeg maar drie tot vier happen. Als ik het op kan eet ik ergens in de middag nog een stukje fruit (peer, appel, druiven of banaan).
De warme maaltijd... echt honger heb ik niet, maar ik snak naar wat hartigheid. Een toetje is er niet meer bij. Mijn maag kan dat niet meer verdragen om na een warme maaltijd een melkproduct te nemen. Dat is de reden waarom ik 's middags wat kwark of yoghurt neem, zodat ik wel aan mijn calcium kom.
Eigenlijk is het de bedoeling dat ik 's avonds ook nog een cracker eet, maar daar kom ik praktisch nooit aan toe. Mogelijk eet ik net even te veel van de warme maaltijd. Iets waar ik nog aandacht aan ga schenken.... 

Dit laatste fragment is mogelijk niet zo interessant voor de lezer, maar voor mij is het belangrijk om later terug te kunnen kijken wat ik precies veranderd heb in mijn levensstijl en eetpatroon.

Mijn vriendin viert binnenkort haar 1-jarige gastric bypass. Ze woog bijna zoveel als ik toen ze begon en op dit moment gaat ze richting 75 kilo. Kun je het je voorstellen? Ze is in een jaar tijd zo'n 50 kg afgevallen. 40% van wat ze was is ze kwijt!! Ik kan me haast niet voorstellen dat ik volgend jaar zomer mogelijk ook zoveel weeg. Ik verheug me nu al op de zomerjurkjes!! Maar goed, de eerste stap is voor mij de vliegreis naar Canada over drie weken. Ik ben benieuwd of ik nu beter zal passen in de stoelen van het vliegtuig. Dat moment zal voor mij echt een mijlpaal zijn. Net zoals de stoelen van een restaurant. Nooit meer klem zitten tussen de armleuningen... (genant, maar ja, de waarheid is nou eenmaal zo).

Ik heb mezelf beloofd deze week weer meer te letten op mijn eet- en drinkgedrag. En natuurlijk het bewegen. Vandaag lopen, morgen naar de sportschool! Ennuh.... nog 9 kilo en dan ga ik weer hardlopen! Dat motiveert me nog het meest.... ik heb er zin in!

Gewicht: 110,3 kg

Zaterdagochtend... Me-time... tijd voor een maskertje, een voetenbad, nagelverzorging, etc. Dit tijdstip heb ik uitgekozen om op de weegschaal te gaan staan. Immers, dit hoort nu bij mijn Me-time, mijn tijd voor 'extreme selfcare'. Goed voor mezelf zorgen, het thema dat mij bezig houdt.

Tot mijn vreugde stel ik vast dat ik afgevallen ben. Yeah!! Mijn lichaam accepteert mijn nieuwe levensstijl blijkbaar. Ik heb deze week meer gegeten dan voorheen. Zelfs op momenten dat ik eigenlijk geen hongergevoel kende. Het ging om de regelmaat; het zes keer kleine beetjes eten per dag. Het heeft gewerkt. Eindelijk van mijn plateau af.

Gisterenmiddag ontmoette ik kennissen, die ik al bijna een jaar niet meer gezien had en een van hen merkte op dat ze het idee had dat ik afgevallen was. Ik had haar kunnen zoenen op dat moment. Het valt dus eindelijk iemand op dat ik nu bijna 15 kilo kwijt ben! Het voelde zo goed... Ikzelf zie het nog steeds niet van mezelf. Ik merk het weliswaar in mijn kleding, maar naar mijn idee is mijn lichaam nog steeds hetzelfde als voor de operatie.

Toen ik 's avonds bij vrienden binnen stapte, die mij ook een paar maanden niet meer gezien hadden, regende het 'complimenten'. "Je kan het echt wel zien dat je bent afgevallen. Je benen, je buik en je gezicht is niet meer zo opgeblazen.."
Ik vond het moeilijk te geloven dat zij een verandering van mijn lichaam zagen. Ik werd er haast verlegen van. 

Hoe bevalt het zes keer per dag eten? Op zich niet verkeerd, aangezien ik totaal geen verlangen ken naar zoetigheid, zoals koekjes of chocola. Ik heb wel behoefte aan drop. Niet vanwege de zoetigheid, maar het zout... Mijn bloeddruk is ook nog steeds wat aan de lage kant. Een issue dat ik binnenkort opnieuw met de huisarts zal bespreken. 

Het zes keer eten betekent wel dat ik ieder twee/twee-en-half uur bewust iets te eten neem en dat maakt dat ik het gevoel heb dat ik de hele dag bezig ben met voeding. Naast die zes keer eet ik ook nog een stuk fruit en probeer ik een liter tot anderhalve liter water te drinken. Er zijn nog steeds dagen dat ik het ritme niet onder de knie krijg. Op de dagen dat het me wel lukt, voel ik me heel goed; energiek en tevreden.

Ik ben tevreden... dat wil zeggen zolang ik mezelf niet vergelijk met anderen. Ik hoor van vrouwen, die in dezelfde tijd als ik een gastric bypass ondergingen, dat zij al veel meer afgevallen zijn dan ik. Ik gun het hen van harte, maar ik baal dat het bij mij zo langzaam gaat. Ik vertel me zelf dat langzaam afvallen gezonder is dan snel afvallen en ik hoop dat langzaam afvallen ook betekent dat mijn vel het bij kan houden. 

Een hangend vel is waar ik tegenop zie. Toch zie ik het gebeuren. De velletjes onder mijn armen... de o-zo bekende 'kipfiletjes' zitten er aan te komen. En het vel van mijn bovenbenen zit ook niet meer zo strak. Ik hoop dat wandelen (en straks hardlopen) en sporten in de sportschool uiteindelijk vruchten zal afwerpen. 

Vandaag zijn hubbie en ik naar buiten getrokken om nog even te genieten van de najaarszon. Nog even wat vitamine D binnen halen, voordat het echt herfst gaat worden. Lekker een uurtje lopen langs de rivier en door het plantsoen. Wat me opviel was dat ik het gevoel dat ik nog uren kon lopen. Geen gehijg, geen zere voeten en ik voelde me energiek, vitaal, fit.... 

Waarom heb ik zolang gewacht met deze operatie? Alleen al het feit dat ik me na 15 kilo afvallen al zo goed kan voelen. Kan je nagaan wat het met me gaat doen als ik 30 of 40 kilo afval! Of ik dit quotum echt ga halen? Ik weet het niet, misschien wel niet. Een gezond BMI is mijn streven. Het gewicht en het kledingmaatje dat erbij hoort.... daar wil ik eigenlijk nog niet aan denken. Ik heb me voorgenomen de reis stap voor stap te maken. Mijn volgend doel is nog maar twee cijfers op de weegschaal te zien in plaats van drie (of vier, als je de cijfers achter de komma meerekent). Dit betekent dat het volgende station pas bereikt wordt als ik 10 kilo kwijt ben. Het zou fijn zijn als ik dit voor de Kerst bereikt zou hebben... Drie kilo per maand; een uitdaging..!

Een vriend met een belofte...

Gewicht: 112,4 kg

In de afgelopen weken heb ik mijn blognaam eer aan gedaan. Ik was volledig in de ban van de weegschaal. Elke dag, nadat ik mijn lenzen ingedaan had, stond ik op de weegschaal in de hoop dat er een paar grammetjes af zouden zijn. Maar helaas. Het is nu al vier/vijf weken dat ik blijf schommelen tussen de 112 en 113 kilogram. 

Het niet-afvallen heeft best wel een invloed op mijn humeur. Dat kan je vast wel begrijpen denk ik. Zelfs momenten gehad waarin ik dacht 'Heb ik nu hiervoor de operatie laten doen?', maar de handdoek in de ring gooien is er niet bij. Al zou ik een vreetbui in mijn hoofd hebben, ik kan 'm niet meer uitvoeren, want na wat happen zit ik vol..... 

Enkele weken geleden was ik op controle bij de diëtiste van het SFG ziekenhuis en heb met haar besproken wat ik zoal at. Zij gaf te kennen dat ze heel tevreden was. Ook met mijn afgevallen totaal gewicht. Ik 'paste precies in de grafiek' - dus ik moest me vooral geen zorgen maken. Het verder afvallen had gewoon wat meer tijd nodig.

Afgelopen week nam ik deel aan de afsluiting van een onderzoek. Een onderzoek waaraan ik al sinds juni 2014 deelneem. Ook hier werd gekeken naar mijn eetpatroon - eigenlijk meer gekeken naar mijn nieuwe levensstijl. (Dit voelt veel beter.. levensstijl in plaats van eetpatroon. Eetpatroon heeft nog steeds iets weg van lijngedrag). Enfin, wat schetste mijn verbazing toen ik haar hoorde zeggen dat ik veel te weinig at op een dag. Het is echt van belang dat ik zes keer op een dag kleine beetjes eet. En dat is iets wat ik moeilijk vind. Drie hoofdmaaltijden en tussendoor 1 tot 2 liter water drinken vind ik al lastig. 

Maar goed, ik weet dat te weinig eten invloed heeft op je stofwisseling en dat dit wel eens de reden zou kunnen zijn dan er geen grammetje meer afgaat. Nog meer aandacht voor die tussendoortjes dus. Al heb ik het gevoel dat ik bijna de hele dat bezig ben met eten of drinken. 

Sowieso zou het voor mij beter zijn als ik niet zo geobsedeerd bezig zou zijn met het gewicht. Loslaten... vooral die weegschaal loslaten. De focus leggen op gezonde voeding, bewegen en zorgen dat ik veel buiten kom. Zodra het zonnetje schijnt naar buiten om de nodige vitamine D op te pikken. Dat wordt natuurlijk wat moeilijker nu de herfst aangebroken is. Ik bedoel dan vitaminen oppikken - het naar buiten gaan hoort er vanaf nu bij. Dagelijks minimaal een half uur lekker buiten lopen. Weer of geen weer!

Wat ik overigens wel zie is dat mijn lijf verandert. Mijn t-shirts zitten los om mijn buik en mijn broeken zakken van mijn billen. Men zegt dat mijn gezicht smaller is geworden.... Ik zie het zelf niet, maar anderen blijkbaar wel. Mijn ringen om mijn vingers zitten los(ser) en mijn horloge draait 180 graden in de rondte... 

Pfff... ik heb beloofd dat mijn weegschaal nu nog maar een keer in de week uit de kast gehaald wordt en op den duur zelfs maar een keer in de maand. Dat wordt wennen. Het is een ritueel geworden 's ochtends. En hoewel hij de laatste tijd alleen maar slecht nieuws voor me had, is hij toch ook weer mijn beste vriend. Een vriend met een belofte...... 

Mrs. Impatience

Gewicht: 112,5 kg

Afgelopen week zag ik mijn gewicht zakken. Dat voelde goed. Het vertrouwen kwam weer even terug. In de afgelopen dagen heb ik wat minder goed voor mezelf gezorgd. Niet kunnen sporten vanwege een onverwacht logeetje, wat later uit bed... dus drie maaltijden??? En verder kwam ik iedere avond tot de ontdekking dat ik weer niet genoeg gedronken had. En jawel... niet goed zorgen voor mezelf betekent dat mijn gewicht naar boven schiet. 

Afgelopen week werd ik gecontroleerd door de diëtiste van het Sint Franciscus Gasthuis Ziekenhuis en zij verzekerde mij dat mijn eetpatroon goed was en dat ik me geen zorgen moest maken over het feit dat ik de laatste tijd niet of nauwelijks afviel. Het lichaam heeft tijd nodig om zich te herstellen, was haar verklaring. Ook vertelde ze dat een kilo aankomen niet direct iets te maken heeft met vet. Een kilo vet betekent namelijk 8000 extra calorieën en dat haal ik echt niet met dat kleine maagje.

In november ga ik naar mijn dochter, die momenteel in Canada verblijft om ons nieuwe kleinkind te begroeten. Ik had gehoopt dat ik drie maanden tijd dusdanig zou zijn afgevallen dat ik geen last meer zou hebben van de krappe vliegtuigstoelen. Ik heb nog een week of vijf... Zoals het afvallen nu gaat, heb ik er niet zoveel vertrouwen in. Misschien moet ik mijn doel bijstellen.... Een kleiner maatje jurk met Kerstmis dan???

Vandaag ben ik de hele dag al misselijk. Ik stond al misselijk op en eten en drinken valt me zwaar. Het gevoel lijkt op buikgriep. Mijn ingewanden reageren nagevolg hetzelfde. Blijkbaar hoort dit er af en toe bij. Misschien gisteren wat teveel druiven gegeten en gist het een en ander in mijn buik?? 

Ik liep met het idee rond dat er zo weinig veranderd is. Echter, toen ik mijn kleine meid (kleindochter) twee keer zoveel zag eten als ik, toen besefte ik dat mijn eetgedrag wel degelijk veranderd is. Zoals ik 'vroeger' gerust twee keer kon opscheppen als ik iets erg lekker vond, zo laat ik nu de helft staan van het weinige dat ik nu opschep. Stiekem moest ik even lachen. Haar maagje is immers niet veel groter dan de mijne... 

Al met al kan ik alleen maar beamen dat ik vreselijk ongeduldig ben en dat ik het liefst al morgen met maatje 40 rond zou lopen. Voor het gemak vergeet ik maar even dat het 15 jaar geduurd heeft om tot dit overgewicht te komen. 

Nee, laten we proberen het positief te houden. Uiteindelijk ben ik meer dan 10 kg kwijt in twee maanden tijd. Dat was me zonder deze operatie vast niet gelukt. Ik zie mezelf als een ballonvaarder. Ballast van meer dan 10 kg heb ik gedropt. Er zal vast nog wat ballast verdwijnen, zodat ik hogerop kan zweven. Mooi vooruitzicht toch?

Plateaugrens bereikt?

Gewicht: 112,3 kg

Het lijkt erop dat ik langzaam maar zeker de grens van mijn 'plateau' bereikt heb. Al meer dan twee weken blijf ik hangen qua gewicht en heb ik rondgelopen met de gedachten dat de operatie praktisch voor niks is geweest. En sinds gisteren zie ik mijn gewicht weer met onsjes zakken.

Het bewegen (twee keer per week sportschool en twee keer per week een wandeling van minimaal 5 km) zet blijkbaar dan toch zoden aan de dijk. 

Ik kan inmiddels alles weer eten. Ik 'dump' nergens op en word bijna nooit misselijk. Het enige waarmee ik rekening moet houden is dat ik niet te snel eet (goed kauwen) en niet te veel. Beetje bij beetje leer ik mijn grens kennen. Voor een gastric bypass patiënt, eet ik best nog veel. Anderen hoor ik vertellen over een paar hapjes, maar ik eet 's ochtends en 's middags een boterham en 's avonds kan ik een ontbijtbordje warm eten op. Het enige dat veranderd is, is dat ik geen toetjes meer kan eten. Daarvoor in de plaats probeer ik 's middags of 's avonds wat yoghurt (met vruchten) te nemen als tussendoortje. Dit vanwege het toevoegen van calcium aan mijn voeding. En dat bevalt prima.

Maar weinig mensen kunnen zien dat ik die 10+ kg kwijt ben. Ik merk het in mijn kleding en ik voel me minder opgeblazen. Mijn buik is minder opgezet, maar verder....? Ergens kijk ik uit naar de reacties van mensen. Puur ter stimulatie, denk ik. Of is het een stukje ijdelheid? (smile).

Mijn zusje probeert ook wat gewicht kwijt te raken. Zij probeert dit op een 'natuurlijke' manier... dus zonder operatie. Haar gewicht ligt op dit moment (nog) beneden het mijne. Er is een concurrentiestrijd gaande.. ergens gunnen we het elkaar dat het afvallen zo goed gaat, maar ergens ook helemaal niet. Zij zal balen als ik haar voorbij zal gaan en ik kan het niet uitstaan dat zij al veel meer gewicht kwijt is dan ik. Het voelt weer als vroeger..... 

Gisteren zag ik mijn vriendin D., die vorig jaar een operatie heeft ondergaan. Zij is inmiddels zo'n 40 of 50 kilo kwijt. Het vet lijkt bij haar te smelten. Ze kan, net als ik, goed eten en wordt ook praktisch nergens misselijk van. Zij valt nog steeds af. Gisteren zijn we gaan zwemmen en zag ik haar in badpak. Wow, ze zag er zo goed uit. Ik heb haar altijd als forse vrouw gekend. Wat een verandering. Van maatje 52 naar maatje 40. Ik hoop dat ik haar voetstappen zal kunnen volgen. Volgend jaar hoop ik ook een kleiner badpak te kunnen dragen!

Ben ook op controle geweest bij de huisarts. Elk jaar word ik volledig onderzocht, vanwege het feit dat ik diabeet ben. Nu waren alle waarden keurig. Mijn cholesterol was goed, mijn suiker was gedaald, mijn bloeddruk was goed (zelfs laag) en de huisarts was heel tevreden over mijn gewichtsverlies. De huisarts heeft zelfs geadviseerd om een van mijn pillen voor hoge bloeddruk te veranderen. Dat wil zeggen dat ik nu nog maar een van de vijf pillen hoef te slikken. De laatste pil wil ik ook nog van het 'menu' hebben. Misschien over een poosje... Wat voelde het goed om de deur uit te lopen met het 'stempel' gezond in mijn portefeuille. Dat ik dit resultaat in zo'n korte tijd zou halen, dat had ik niet gedacht. Nu nog een gezond BMI en dan ben ik helemaal tevreden!

De eerste versnelling...

Gewicht: 113 kg
Yeah, I did it! Samen met een vriendinnetje naar de sportschool geweest. Ik zag er zo verschrikkelijk tegenop! Eenmaal binnen echter is het heerlijk om bezig te zijn. En zeker na afloop voel je je goed. Ik weet nu weer hoe het 'vroeger' was.

Er was ooit een tijd dat ik sporten helemaal geweldig vond. Hardlopen, basketbal, volleybal, jazzdance, aerobic, krachttraining, cardio, zwemmen, fietsen, wandelen, hiken.... noem maar op. Ik was overal voor in. Waar is toch die tijd gebleven?

Diep in mijn hart ken ik nog steeds een verlangen. Ik realiseer me dan ook dat het mijn overgewicht is dat mij tegen heeft gehouden. Sporten met vier zakken aardappels van 10 kg aan je heupen valt dan ook niet mee. 

Ik ben nog steeds geen fan van de sportschool. Liever ben ik buiten en geniet ik van frisse lucht (en zon). Een van mijn doelen is om sporten in de sportschool leuk voor mezelf te maken. De leuke kant van de sportschool zal gaan uitstijgen boven de niet-leuke kant.... Het is een kwestie van het voor de gek houden van je brein. Ik ben ervan overtuigd dat dit moet lukken!

Hoe laat ik nu die weegschaal doorslaan naar de positieve kant? Door eerst te beseffen wat nu de positieve effecten zijn van de sportschool. Ik praat dan niet over de toekomst, maar over het nu, het heden. 

Ik heb zojuist gesport en
* ik voel me heerlijk
* ik heb meer energie
* ik heb een gezellige tijd gehad met mijn vriendinnetje
* ik heb gelachen
* ik heb me kunnen ontspannen
* ik heb nieuwe mensen leren kennen
* ik heb mijn comfortzone verlaten
* ik ben trots op mezelf
* ik heb calorietjes verbrand
* ik heb mezelf overwonnen

En dit is nog maar mijn eerste versnelling. Vanochtend niet meer gedaan dan wat cardio-training. Ik zal in de toekomst meer tijd nodig hebben om ook wat krachttraining erbij te doen. Voorlopig echter sporten in de eerste versnelling, totdat mijn buik volledig genezen is en het geen kwaad kan als ik mijn buikspieren weer ga gebruiken.

Ik kijk er naar uit!