Een vriend met een belofte...

Gewicht: 112,4 kg

In de afgelopen weken heb ik mijn blognaam eer aan gedaan. Ik was volledig in de ban van de weegschaal. Elke dag, nadat ik mijn lenzen ingedaan had, stond ik op de weegschaal in de hoop dat er een paar grammetjes af zouden zijn. Maar helaas. Het is nu al vier/vijf weken dat ik blijf schommelen tussen de 112 en 113 kilogram. 

Het niet-afvallen heeft best wel een invloed op mijn humeur. Dat kan je vast wel begrijpen denk ik. Zelfs momenten gehad waarin ik dacht 'Heb ik nu hiervoor de operatie laten doen?', maar de handdoek in de ring gooien is er niet bij. Al zou ik een vreetbui in mijn hoofd hebben, ik kan 'm niet meer uitvoeren, want na wat happen zit ik vol..... 

Enkele weken geleden was ik op controle bij de diëtiste van het SFG ziekenhuis en heb met haar besproken wat ik zoal at. Zij gaf te kennen dat ze heel tevreden was. Ook met mijn afgevallen totaal gewicht. Ik 'paste precies in de grafiek' - dus ik moest me vooral geen zorgen maken. Het verder afvallen had gewoon wat meer tijd nodig.

Afgelopen week nam ik deel aan de afsluiting van een onderzoek. Een onderzoek waaraan ik al sinds juni 2014 deelneem. Ook hier werd gekeken naar mijn eetpatroon - eigenlijk meer gekeken naar mijn nieuwe levensstijl. (Dit voelt veel beter.. levensstijl in plaats van eetpatroon. Eetpatroon heeft nog steeds iets weg van lijngedrag). Enfin, wat schetste mijn verbazing toen ik haar hoorde zeggen dat ik veel te weinig at op een dag. Het is echt van belang dat ik zes keer op een dag kleine beetjes eet. En dat is iets wat ik moeilijk vind. Drie hoofdmaaltijden en tussendoor 1 tot 2 liter water drinken vind ik al lastig. 

Maar goed, ik weet dat te weinig eten invloed heeft op je stofwisseling en dat dit wel eens de reden zou kunnen zijn dan er geen grammetje meer afgaat. Nog meer aandacht voor die tussendoortjes dus. Al heb ik het gevoel dat ik bijna de hele dat bezig ben met eten of drinken. 

Sowieso zou het voor mij beter zijn als ik niet zo geobsedeerd bezig zou zijn met het gewicht. Loslaten... vooral die weegschaal loslaten. De focus leggen op gezonde voeding, bewegen en zorgen dat ik veel buiten kom. Zodra het zonnetje schijnt naar buiten om de nodige vitamine D op te pikken. Dat wordt natuurlijk wat moeilijker nu de herfst aangebroken is. Ik bedoel dan vitaminen oppikken - het naar buiten gaan hoort er vanaf nu bij. Dagelijks minimaal een half uur lekker buiten lopen. Weer of geen weer!

Wat ik overigens wel zie is dat mijn lijf verandert. Mijn t-shirts zitten los om mijn buik en mijn broeken zakken van mijn billen. Men zegt dat mijn gezicht smaller is geworden.... Ik zie het zelf niet, maar anderen blijkbaar wel. Mijn ringen om mijn vingers zitten los(ser) en mijn horloge draait 180 graden in de rondte... 

Pfff... ik heb beloofd dat mijn weegschaal nu nog maar een keer in de week uit de kast gehaald wordt en op den duur zelfs maar een keer in de maand. Dat wordt wennen. Het is een ritueel geworden 's ochtends. En hoewel hij de laatste tijd alleen maar slecht nieuws voor me had, is hij toch ook weer mijn beste vriend. Een vriend met een belofte...... 

De eerste stap is genomen

Ik weet het nu zeker... De informatie-avond van het Sint Franciscus Gasthuis in Rotterdam heeft mij overtuigd. De twijfels die ik nog had zijn weggenomen. Dat ik een operatie onnatuurlijk vind, die mening blijft, maar er blijft voor mij niet veel over, wil ik een gezond leven kunnen lijden.

Het was voor mij een eye-opener, toen de arts uitlegde dat de stofwisseling van mensen met een behoorlijk overgewicht (obesitas) dusdanig verstoord is dat ook al valt men af, het lichaam altijd de neiging heeft om terug te gaan naar het oude gewicht. Dat is wat er ook steeds gebeurde met mijn lijnpogingen. Ja, ik viel af... soms wel 20 kilo, om na verloop van tijd toch weer terug te vallen in mijn oude patroon en vervolgens 25 kilo bij te komen. Degene die ernstig overgewicht hebben herkennen dit.... 

Wat een opluchting om dat te horen. Ik had de neiging om mezelf om de oren te slaan omdat ik 'te slap' zou zijn. Geen discipline kende, etc. Nu begrijp ik dat het geen zin heeft om steeds maar weer opnieuw aan je kilo's te werken, als je lichaam je tegenwerkt. 

En ja, ik besef volledig tot het tot stand brengen van een gezond eetpatroon nog steeds de sleutel is. En laat nu net dat de reden zijn voor mijn keuze om toch tot een operatie over te gaan. Na meer dan 20 jaar lijnen, afvallen en aankomen is dit nog de enige oplossing. 

Het proces is vanaf gisteravond begonnen. Eind volgende maand vindt er een intakegesprek plaats en dan starten te vooronderzoeken. En dan is het een kwestie van wachten tot je aan de beurt bent. 

Met mij nog zeker 50 mensen die hetzelfde lot zullen ondergaan. Het verbaasde mij enigszins hoeveel deelnemers er in de zaal zaten. De helft is partner van, maar dan nog kwam ik op 50 lotgenoten. De een dikker dan de ander, maar allen met hetzelfde probleem als ik. Wel willen, maar niet meer kunnen afvallen. Wekelijkse bijeenkomsten... duizenden deelnemers per jaar.

De aantekeningen die ik maakte, gisteravond, hebben allen betrekking op wat ik nu al zou kunnen veranderen en ik tekende voor mezelf slechts een groot doel uit: uiteindelijk 10 km te kunnen hardlopen met een gezond, energiek lijf. 

Wat ik nu al kan doen als voorbereiding op mijn levensstijlverandering is:

1. in beweging komen (wandelen / zwemmen)

2. een stappenteller kopen en minimaal 5.000 stappen per dag maken. De uitdaging ligt in de 10.000 stappen op een dag.

3. minder eten (neem een ontbijtbordje bij de warme maaltijd

4. langzamer eten en goed kauwen (moet straks ook, als de maag nog maar een walnoot groot is).

5. in mijn geval: leren drinken (ik drink te weinig op een dag)

6. eten op de bank is not done - ook niet als er 'makkelijk' gegeten word!

7. Eet drie keer per dag en neem 3 gezonde tussendoortjes

Ik ben gemotiveerd - ik ga er voor. Over het algemeen genomen doe ik de meeste dingen al die op het lijstje staan. Het zal me niet zo zwaar vallen...

Zo, de kop is er af. Op naar Fase 2... Jammer dat ik acht weken moet wachten voordat ik aan de beurt ben.