November..... de maand van het bewegen

Niet de meest charmante foto....

Ik denk erover om de naam van deze blog te veranderen. Jaren ben ik in de ban geweest van de weegschaal. Ik kende goede tijden en er waren dagen dat ik het ding het liefst uit het raam wilde gooien. 

Na mijn gastric bypass sta ik vrijwel nooit meer op de weegschaal. Ik merk aan mijn lijf, mijn kleding en aan mijn conditie wanneer ik wat ben aangekomen of ben afgevallen. Ik kan dus niet meer zeggen dat ik in de ban ben van mijn weegschaal.

Hoe gaat het tegenwoordig met mijn gewicht, mijn lijf en mijn gezondheid? Ik mag stellen dat de gastric bypass mij erg goed gedaan heeft. Ik ben dan weliswaar nog steeds niet super slank, zoals ik gehoopt had, maar ik voel me gezond en mijn (dikke) lijf zit me niet meer in de weg. Ik beweeg makkelijker en mijn energie is toegenomen. Ik ben nog steeds blij dat ik de stap genomen heb, destijds. Over twee maanden is er weer een controle en ik vermoed dat mijn bloedwaarden weer goed gekeurd zullen worden.

Ik moet wel nog steeds oppassen, want mijn snoepbehoefte is er nog steeds en ik heb met regelmaat de neiging om te snel en meer te eten dan mijn maagje aan kan. En als ik niet genoeg beweeg dan merk ik dat ik langzaam weer dikker word. 

Enfin, het magic woord is gevallen.... bewegen. Als ik de naam van de blog echt ga veranderen, dan zou ik denken aan 'In de ban van het bewegen' of iets dergelijks. 

Ik ben door 'De Gezonderie' uitgedaagd om in de maand november mee te doen aan de Beweegspiratie. Mijn voornemen is om elke dag zeker een half uur tot een uur buiten te bewegen; lopen, fietsen of zwemmen. 

Nou begon de maand al goed... niet dus. Helemaal geen erg in de eerste dag van de maand. In plaats van 30-60 minuten bewegen, lag ik op de bank van een wellnesscenter te genieten van een massage. Nou was dat ook wel hard nodig, want mijn nek en het bovenste deel van mijn rug zat volledig vast. En ik kon vandaag echt voelen dat de energie weer vrijelijk kon stromen in mijn lijf. Achteraf gezien toch een goed begin van de maand.

Vandaag wilde ik mijn beste beentje voor zetten... een wandeling, een stevige wandeling, dat is wat ik wilde gaan doen. Hup, goede schoenen aan, jas van de kapstok en weet je wat, laat ik gelijk mijn portemonnaie en een tasje meenemen, zodat ik op de terugweg wat boodschappen mee kan nemen. Ik opende de deur.... en .... hmmmm..... laat ik dan ook maar gelijk mijn paraplu mee nemen. Het gekozen tijdstip om mijn beste beentje voor te zetten was niet het meest gunstige. 

Ik heb me niet laten kennen en ben toch gaan lopen, ondanks de regen. En de boodschappen heb ik niet op de terugweg gedaan, maar ergens aan het begin van de route. Een extra vijf kilo mee nemen geeft recht op het verlies van wat extra calorieën. Of dit een verstandig besluit was, daar ben ik nog niet helemaal over uit, want uiteindelijk liep ik het laatste deel van de route nogal scheef en het gevoel in mijn vingers was vrijwel verdwenen. Geen optie voor een volgende keer!

Het is een wandeling van 7 km geworden. In principe vind ik de afstand niet eens zo belangrijk. Het feit dat ik vandaag in beweging ben geweest, daar ben ik happy mee. Ik heb genoten van de omgeving, de frisse lucht en zelfs van de regen. 

Het is de bedoeling dat ik morgen weer op pad ga. Ik weet nog niet goed hoe ik het uurtje bewegen kan inpassen in mijn strakke planning van morgen. Waarschijnlijk zal ik het moeten doen met een fietsroute van 30 minuten, maar hoe dan ook.... bewegen zal ik!

Godin Suada

Net als de godin Suada beheersen zij de kunst van de verleiding uitstekend. Je bent hun nietsvermoedende prooi; ze roepen je, hypnotiseren je met hun glitter omhulsel, strelen je tong en betoveren je. Uiteindelijk wil je meer... en meer... en meer …

Ieder jaar met Pasen ga ik voor de bijl. Ik probeer mijn verlangen naar chocola in te dammen, maar in het voorjaar val ik steeds weer voor die gekleurde eitjes in de winkel. Vooral de gevulde soorten. Het begint met het idee dat het zo leuk staat, zo'n fleurig gekleurd schaaltje. Daarnaast maak ik mezelf wijs dat mijn hubbie ze zo lekker vindt. En daarnaast hoort het toch ook een beetje bij het Paas-gevoel.

Ook dit jaar staan ze al in mijn huiskamer. Er is echter een verschil met andere jaren. Ik kan er niet zoveel meer van eten, immers een teveel aan suikers maakt dat mijn darmen van streek raken. Dit gaat gepaard met hartkloppingen, transpireren en het gevoel alsof mijn bloeddruk naar het nulpunt daalt. Ik bedenk me nu wel twee keer voordat ik me overeet aan chocolade eitjes.

Het eten van chocola geeft mij een content gevoel. Ik voel me er lekker door en kan me er helemaal in verliezen, zo gezegd. Niks nieuws natuurlijk, want iedereen weet dat chocola bijdraagt aan dopamine, het 'gelukshormoon'. Sporten of liever gezegd lichaamsbeweging heeft hetzelfde effect.

Afgelopen week heb ik het wederom ondervonden dat dit laatste waar is. We hadden namelijk een logeetje in ons huis. Een Jack Russel-tje die graag een paar keer per dag werd uitgelaten. Afgelopen week ben ik vijf keer per dag met hem gaan wandelen. 's Ochtends vroeg en 's avonds laat een kort rondje, maar de andere keren gaan we minimaal vijf kilometer ofwel een half uurtje lopen of samen rennen. Het gaf mij een content gevoel. Ik voelde me er lekker door en ik kon me er helemaal in verliezen, net zoals ik het eten van chocola beleefde.

Ook mijn slaapprobleem, waar ik de 'overgang' de schuld van gaf, lijkt opgelost. Nu ik vijf keer per dag buiten loop, slaap ik weer als een roosje. Ik lag deze week niet wakker tot twee of drie uur 's nachts, maar rond de klok van elf verlang ik naar mijn warme bedje.

Het leuke is dat als je zoveel beweegt overdag, dan kunnen een paar chocolade eitjes ook geen kwaad, wat je gewicht betreft. Het gekke is.... als ik zoveel beweeg, heb ik totaal geen behoefte aan de chocolade eitjes. Een warme kop thee als ik thuis kom is al meer dan voldoende.

Mijn logeetje gaat morgen weer naar huis. De voorjaarsvakantie zit er op en er zijn weer andere prioriteiten. Toch wil ik het dagelijks bewegen er in houden. Het brengt me zoveel goeds. 

Ik heb er zin in...

Gewicht: 113,6
(BMI 36,5 - was 40)

Het afvallen gaat gestaag door. Morgen is het twee weken geleden dat ik ben geopereerd. Tel daar twee weken bij op van het voortraject - het koolhydraatarm dieet - dan ben ik toch in vier weken tijd bijna 11,5 kg afgevallen. Normaliter kon ik blij zijn als ik in een maand tijd twee kilo verloor.

Ik vind zelf dat je het nog helemaal niet kan zien, maar mijn kledingmaat geeft duidelijk aan dat ik niet alleen gewicht kwijt raak, maar dat de centimeters ook smelten. Broeken, maat 48, kan ik met gemak aan. Sommige zitten zelfs al los om mijn billen.

Ik merk het als ik in of uit mijn autootje stap. Zo vlot als dat nu gaat, dat kon ik me een maand geleden nog niet voorstellen. Ik merk het ook als ik de trap op of af loop. De verloren 10 kg is goed te voelen. Ik merk het als ik buk. Het bed uitstappen gaat ook veel lichter en zo ook als ik van de bank omhoog kom. Een maand geleden was dat nog een 'genante' vertoning. Nu spring ik als een jonge atleet op.

Ik verheug me erop om nog maar twee cijfers op de weegschaal te zien. Ik heb me voorgenomen om dan weer te starten met hardlopen. In de hoop dat ik deze keer geen blessures oploop. Het is de bedoeling dat ik nu al begin met wandelen, om weer wat conditie op te bouwen. Tot op heden heb ik dat nog niet gedaan. De narcose heeft er bij wel ingehakt (of is het nog een restant van de depressie). Ik voel me vermoeid en slaap nog steeds veel. Ik geef er nog even aan toe, want ik weet dat dit over gaat. 

Ergens deze week word ik 53. Ik ken spijtgevoelens dat ik niet eerder deze operatie heb laten doen. Ik heb het gevoel dat ik zoveel 'gemist' heb. Mijn overgewicht heeft me weerhouden van uitdagende activiteiten. Ik heb zelfs, volgens mijn gedachten, mijn kinderen tekort gedaan. Zo wilde ik niet met de kinderen gaan zwemmen, omdat ik niet graag in badpak gezien wilde worden. Balspelen op het strand of sporten in het algemeen. Ik vond het verschrikkelijk als ik na 10 minuten al stond te hijgen. En zo kan ik nog veel meer beschrijven als ik dat zou willen, maar weet je... het is verleden tijd. Ik kan het niet meer veranderen. Het is nou eenmaal gebeurd.

Wat ik wel kan doen is er zijn voor mijn kleinkinderen. Ik ga wel met hen zwemmen, sporten, hiken... oma is overal voor in. Wat ik wel kan doen is vanaf nu genieten van alles wat ik heb laten liggen onder de noemer 'ik ben te dik..'. Nee, dik zijn is vanaf nu voorbij. Ook als de weegschaal mocht blijven steken. De kans zit er wel in. Uiteindelijk is deze operatie een hulpmiddel. Maar zelfs dan... mijn gewicht mag nooit meer een reden zijn om dingen die je leuk vindt, niet meer te doen. 

Ik zal trouwens blij zijn als mijn huisarts weer terug is van vakantie. Mijn bloeddruk blijft aan de lage kant. De medicijnen voor hoge bloeddruk slik ik al zo'n 14 jaar. Ik kan er niet zo maar mee stoppen. De medicijnen voor diabetes slik ik niet meer en mijn suikergehalte blijft continue rond de 7,5 mmol. Nog iets te hoog, maar volgens de internist zal deze nog zakken als het gewicht afneemt. 

Verder voel ik me goed. Ik ben gisteren afgestapt van het gepureerde voedsel. Eigenlijk iets te vroeg. 's Middags mijn eerste cracker met smeerkaas en dat viel prima. Zolang ik de tijd maar neem om goed te kauwen. En 's avonds rijst met kalkoen en een (achteraf gezien iets te hete) saus. Ook dat viel goed. Een paar uur later nam ik vanillevla (calcium) en dat viel helaas niet goed. Ik ging misselijk naar bed. Misschien waren mijn ogen iets groter dan mijn maag (letterlijk!). Enfin, ik zal alles moeten uitproberen. Er zal voedsel zijn dat ik goed kan verdragen en ander voedsel dat ik vanaf nu beter uit de weg kan gaan. Het zij zo. 

De wondjes zijn ook goed genezen. Vanavond de laatste prik tegen trombose. Mijn buik zit onder de blauwe plekken. Over een week zal dit ook wel weg zijn. Daarnaast heb ik mijn steunkousen inmiddels ook al uitgedaan. Bijna is alles weer normaal....

Er gebeurt nogal wat in mijn leven. Het lijkt alsof ik met deze gastric bypass opnieuw mag beginnen. En het gekke is, nu ik mijn jasje met vet verlies, lijkt het alsof ik mezelf 'opschoon'. Het uit zich ook in mijn huis. Afgelopen weekend hebben hubbie en ik de kamer veranderd en alles is schoongemaakt. Elk hoekje hebben we gehad. Mount Washmore, ofwel mijn berg wasgoed is er door gedraaid en het lijkt alsof de hoeveelheid huishoudelijk werk beter behapbaar is. 

Ik weet niet of het herkenbaar is, maar als mijn hoofd 'op orde' is, dan uit zich dat in mijn huis. Dan is mijn huis ook weer meer leefbaar, schoner en gezelliger.
En andersom werkt het ook. Als mijn huis opgeruimd is, dan lijkt er ook meer plek in mijn hoofd. 

Enfin, de status quo op dit moment is dat ik weer zin heb om een en ander weer op te pakken. Ik heb zin om naar buiten te trekken. Ik wil weer genieten, ik wil bewegen, ik wil onder mensen zijn, ik wil studeren, ik wil lezen, ik wil hobby-en, ik wil koken, ik wil weer naar school (opleiding), ik wil werken, ik wil.. ik wil... ik wil....  LEVEN!

Persoonlijker...

Een volgende 'overwinning'... Het plaatsen van foto's van mezelf. Daarvoor heb ik over een drempel moeten stappen, want ik voel me niet bepaald fotogeniek. Op een of andere manier sta ik of met ogen dicht op foto's, of neem ik net een hap van een broodje of trek ik een gekke bek of ik draai net mijn hoofd om, zodat je alleen de achterkant ziet. Het is maar zelden dat ik mezelf leuk vind op een foto. 

Vaak is mijn haar verwaaid,  heeft mijn mascara 'wallen' onder mijn ogen gemaakt , heb ik net een stukje sla of lippenstift op mijn tanden of zit er net een korstje aan mijn neus.... En dan heb ik het niet eens over de grote neus die ik van mijn moeder geërfd heb en de lach die wat scheef is ten gevolge van een gezichtsoperatie. Gelukkig zijn mijn oren plat en staan mijn tanden recht.

Aangezien ik dit blog een meer persoonlijk tintje wilde geven, vond ik dat ik met de 'billen bloot moest' (figuurlijk gesproken dan). In het volgende jaar zal ik (hopelijk) enorm gewicht verliezen en dat wil ik vast leggen. Hoe het nu is en hoe het dan zal zijn.

Ik ben door het Sint Franciscus Gasthuis gevraagd om vrijwillig mee te doen aan een onderzoek 'Cognitieve gedragstherapie voorafgaande aan bariatrische chirurgie'. Het is een longitudinale studie. De vraag die ze graag beantwoord willen zien is of begeleiding vooraf aan de operatie al dan niet bijdraagt aan een succesvol, blijvende levensverandering na de operatie. Deelname aan dit onderzoek is voor mij interessant. Niet alleen met betrekking tot mijn toekomstige operatie, maar ook vanwege mijn opleiding.

Inmiddels heb ik al twee gesprekken gehad. In het eerste gesprek bespraken we mijn levensloop. Wanneer en waarom ik in gewicht bijkwam en/of afnam. Het was een mooie eye-opener. Wat ik namelijk ontdekte was dat ik 'ooit' sporten erg leuk vond en dat gewichtstoename voornamelijk te wijten was aan gebrek aan beweging. Punt is dat mijn overgewicht mij momenteel erg beperkt in het bewegen. Probeer maar eens te lopen met acht zakken aardappels aan je heupen... dan voel je wat ik voel als ik in beweging kom.

Ook hebben we stilgestaan bij de voor- en nadelen van overeten en onderbewegen. De lijst van nadelen is voor groot.... Nadelen waar een ander misschien niet bij stil staat, zoals stoelen in vliegtuigen of restaurants waar je nauwelijks in past; een gedwongen contact met mensen in trein, theater of bioscoop, omdat ik meer ruimte nodig heb dan een ander; en zo kan ik een hele lijst vullen. Te genant om op te noemen. De lijst van voordelen is er ook. Een van de voordelen voor mij was dat ik dacht dat ik 'niet gezien' werd door mannen. In mijn beleving vonden mannen dikke vrouwen niet leuk. Met andere woorden: ik dacht dat ze me met rust zouden laten. In de praktijk kreeg ik te maken met een negatieve aandacht. Ik heb aan den lijve ondervonden dat ik niet serieus genomen werd en dat andere vrouwen voorgetrokken werden en hoewel het nooit uitgesproken werd, ik was er van overtuigd dat het te maken had met mijn overgewicht. Of 'mijn waarheid' DE waarheid was, dat laat ik in het midden. Het was voor mij een worsteling.

Er was ook oog voor een meer positieve benadering, wat ik persoonlijk erg fijn vond om bij stil te staan, nl. stil staan bij de voor- en nadelen van een leefstijlverandering. Plots zie je dat de lijst van voordelen zoveel groter is dan de nadelen. Het motiveerde mij enorm om er voor te gaan. Ik ga dan ook niet afwachten tot ik een operatie heb gehad, ik ben nu al bezig met het juiste voedingspatroon en staat bewegen weer op mijn prioriteitenlijst. Inmiddels ben ik zo'n 4 kg kwijt. In de afgelopen jaren lukte het mij niet om af te vallen en nu lijkt het goed te gaan, want ik heb een doel..... Ook al is dat doel de operatie. 

De opdracht, welke ik mee kreeg na het tweede gesprek, hield in dat ik een eetdagboekje bij moet houden. Op dit moment ben ik niet zo goed georganiseerd en valt het nog niet mee om in te vullen wat ik zoal eet. Wat ik inmiddels wel al gezien heb is dat ik op de meeste dagen niet eens te veel eet (wat ik wel had verwacht), maar dat ik juist veel te weinig eet. Ik eet niet genoeg brood, melkproducten en ik drink te weinig water. Aj.... en daarnaast adviseerde men mij om zes keer per dag wat te eten. Drie hoofdmaaltijden en drie gezonde tussendoortjes in de vorm van fruit of yoghurt/kwark of een cracker met kaas... Voor iemand die te weinig eet is zes keer eten op een dag wel een enorme verandering. Hieraan zal ik zeker nog moeten werken. Hard werken!

Hoe dan ook, in deze pre-operatieve fase ben ik inmiddels drie tot vier kilogram afgevallen en dat voelt goed. Bijna 10% van wat ik kwijt wil. Niet helemaal verkeerd toch? Heb al winst geboekt en dat nemen ze me niet meer af. 

Weg met de weegschaal

In de afgelopen twee maanden ben ik allesbehalve bezig geweest met de weegschaal.Sporten en (hard-)lopen ging niet zo goed als dat ik gehoopt had, omdat de pijn in mijn rug/heup/been steeds weer op komt zetten. Ik blijf wel in beweging, maar niet voldoende om gewicht te verliezen. Op een of andere manier is Weight Watchers ook uit beeld geraakt. Ik kon het tellen van punten en het noteren van wat ik at niet meer opbrengen. Het gevolg van niet intensief bewegen en ongecontroleerd eten heeft wel gevolgen gehad,want mijn broeken zitten weer strakker en mijn buikje is weer boller.

Ik heb echter geen idee wat mijn gewicht is, want mijn weegschaal wordt op dit moment niet gebruikt. Ik wil het niet meer... die strijd om de kilo's. Ik ben het zo ontzettend zat! Niet dat ik mezelf nu toesta om ongecontroleerd veel te eten en te snoepen. Nee, zeker niet, maar ik wil niet langer meer geconfronteerd worden met de harde feiten van een weegschaal.Althans niet wekelijks...

Waar ik me heel goed over voel is dat ik meer en meer in staat ben om met andere ogen te kijken naar mezelf. Ik ben lief voor mijzelf en mijn lichaam. Ik kijk er niet meer na met afschuw, maar eerder met dankbaarheid. Het was een veilige haven voor mijn twee kinderen, die in mijn buik mochten groeien. Mijn lichaam heeft twee kinderen gevoed. Mijn lichaam is een wonder... het loopt, het rent, het houdt mij warm..
Ik heb mijn lichaam niet altijd goed behandeld en zeker niet dat gegeven wat het zo hart nodig had.

Ik houd me op dit moment meer bezig met hoe ik mijn lichaam nu het beste kan voeden. In principe ga ik het karrewiel opnieuw uitvinden, want Weight Watchers heeft het allemaal al voorgekauwd, maar ik wil meer... Ik wil meer weten over E-nummers, ik wil meer weten over zouten en suikers. En alles wat ik zelf opzoek en onderzoek blijft beter hangen en ik maak het mij letterlijk eigen. Ik wil bewust worden van wat ik doe..

Tja mensen, ik ben een laatbloeier. Ik had me er veel eerder mee bezig moeten houden. Het enige excuus dat ik kan verzinnen is dat ik het zooo ontzettend druk had met andere prioriteiten in mijn leven. Het leven is nu eenmaal een kwestie van keuzes maken. En betere voeding stond niet bepaald boven aan mijn lijstje. Ik besef nu meer en meer dat ik lang geleefd heb met het idee dat 'zolang het lichaam functioneert, zoals het moet functioneren dat alles wel goed is'. Nu besef ik dat ik me beter kan voelen. Meer energie kan hebben als ik betere keuzes maak.

In de komende weken ga ik aan de slag met het bestuderen van sites, etiketten en anders koken! Het past wel in het geheel, aangezien er al zoveel veranderd is in een jaar tijd. Ik werk niet meer, ik heb geen kunstnagels meer, mijn haren zijn niet meer gekleurd (ik ben wit-grijs nu) en mijn haren zijn bovendien kort geknipt. Dit gaat over mijn uiterlijk. Men moest eens weten wat er zoal van binnen afspeelt. Ook daar voltrekt zich een proces van verandering... Het voelt goed.