Nieuw jaar - nieuw doel

Gewicht: 98,5 kg

Zo fijn als ik de kerstdagen vind, zo fijn vind ik het ook als het 'normale' leven weer begint. Voor mij betekent 'normaal' dat hubbie weer naar zijn werk is, dat de buurkinderen weer naar school zijn; het op tijd weer opstaan en het ritme van de dag weer een aanvang kan nemen. Ik vind het heerlijk om een schone, nieuwe agenda te openen en te starten met een nieuwe to-do-lijst.

Een nieuw jaar, nieuwe kans... Op het gebied van de weegschaal is het heerlijk te kunnen zeggen dat ik dit jaar kan beginnen met een -25 kilo, vergeleken met vorig jaar. Mijn doel is dit jaar nog een keer 25 kilo af te vallen. Ik weet, het is nogal wat, maar je moet het zo zien, dat het niet het eindresultaat is wat ik belangrijk vind, maar de weg er naar toe. En elke kilo dat ik kwijtraak is gewoon mooi meegenomen. 

Bovenstaand is een van de weinige doelen die ik zo concreet omschrijf. Aan het begin van elk jaar maak ik een doelenlijst. Puur om mijn richting te bepalen en zo af en toe even te checken of ik nog de goede kant op ga. Om mijn vooruitgang te kunnen aflezen. Het doel heeft dan een kop en een staart; een begin- en een eindpunt. Dit jaar heb ik bedacht om dit anders te doen. Het gaat mij niet meer om 'wat wil ik bereiken?', maar meer om 'hoe wil ik me voelen?'. 

Bijvoorbeeld: Eergisteren ben ik naar de internist geweest van het SFG (Sint Franciscus Gasthuis) voor de uitslag van mijn bloedtest. Ik was bang dat ik hier of daar wel wat tekorten zou hebben, maar het tegendeel was waar. Al mijn bloedwaarden waren goed. Mijn nier- en leverfuncties, het ijzergehalte, suiker, bloeddruk, cholesterol... noem maar op. Het kon niet beter. Dat voelde enorm goed! Dat is toch waarvoor ik het allemaal doe. Ik wil me graag gezond voelen, energiek, vitaal... Dit maakt dat mijn keuze qua eten en bewegen geen doel meer op zich is, maar het feit dat ik me hierdoor gezond, energiek en vitaal kan voelen, maakt dat ik kies voor een goede voeding, dat ik kies om naar de sportschool te gaan en dat ik voor kies om op tijd naar bed te gaan, aangezien ik dit gevoel wil blijven houden.

Het valt me op dat mijn haar wat uitvalt. Nou schijnt dat wel normaal te zijn. Vooral omdat je zoveel gewicht verliest in een redelijk korte tijd. Ik maak me niet al te veel zorgen, want haaruitval is iets wat mij niet onbekend is. In het kader van mijn nieuwe doel van 2015 betekent dit dat ik goed voor mezelf wil blijven zorgen en dus blijf ik het wel in de gaten houden en zal ik stappen ondernemen als het zo blijft.

Ondanks het feit dat ik zoveel gewicht ben kwijt geraakt, heb ik alsnog een buikje. Niet meer zo heftig als dat het geweest is, maar de bolling is er nog steeds. In de afgelopen weken zat een van mijn kleinkinderen op mijn schoot. Aangezien haar moeder momenteel zwanger is en een klein buikje begint te krijgen, heeft buiken op dit moment haar interesse. Tot drie keer toe heb ik van haar mogen hebben dat oma een dikke buik heeft. Dat is natuurlijk niet wat je wenst te horen, maar uit een kindermond kan ik het wel hebben. En ze heeft gelijk.... die buik is er nu eenmaal en die zal ik voorlopig ook niet echt weg krijgen. Het vet eronder verdwijnt beetje bij beetje, maar het overtollige vel zal altijd wel een buikje vormen in mijn kleding. Zelfs met corrigerend ondergoed zal er mogelijk een ronding blijven. In het kader van mijn nieuwe doel heb ik besloten om in de sportschool een trainer aan te spreken en te zien wat ik zelf nog kan doen om te werken aan de bolling van mijn buikje. En mocht het met sporten niet lukken, misschien moet ik dan gaan denken aan de volgende operatie.... al geeft mij dit een minder prettig gevoel, omdat ik bang ben voor eventuele complicaties. Maar daarover meer op een andere tijd... 

Op dit moment voel ik mij heel tevreden en blij met mijn vooruitgang. Dit gevoel wil ik vast blijven houden...

Genieten van de reis

Gewicht: 107,1 kg

Twee weken verder en alweer circa twee kilo minder. Nog een paar kilo en dan ben ik 40 procent van mijn overgewicht kwijt! Toen ik mij dit vanochtend realiseerde voelde ik me zo blij met mezelf. 

Het doet wat me je. Als mijn hubbie zijn armen om mij heen slaat en ik merk dat er minder 'buik' tussen ons instaat, doet me dat goed. Maatje 48 begint al langzaam maar zeker te groot te worden. Mijn kont is minder breed en ik voel me op een of andere manier vrouwelijker als ik zit. Sinds kort kan ik met gemak weer mijn benen over elkaar slaan en de extra rol rond mijn maaggedeelte is er niet meer. Er is nog een hoop wat er wel is en waar nog aan gewerkt moet worden... jazeker... maar al die voordelen die ik nu al kan opnoemen, maken van mij een ander mens.

Een ander mens? Nou ja, ik blijf natuurlijk gewoon de vrouw die ik altijd al ben geweest. Al lijkt de buitenwereld mij te vertellen dat ik nu 'een leukere vrouw' aan het worden ben. Het lijkt alsof ik nu pas de moeite waard ben geworden - dat ik, nu ik slanker aan het worden ben, pas mee tel. Zijn het gedachten die in mijn hoofd rond tollen? Typisch is het dat ik andere lotgenoten precies hetzelfde hoor zeggen. En... er zijn mensen die het letterlijk tegen je zeggen. 'Je bent een veel leukere vrouw nu... tja, minder opgeblazen en zo!'. Is dit nu een compliment of een klap in mijn gezicht? Ik heb me voorgenomen om een positievere instelling te hebben, dus leg ik dit soort opmerkingen maar naast me neer. Men weet soms niet beter en men bedoelt het vast goed. Al bevestigt zulke opmerkingen wel wat ik jaren heb gevoeld en soms ook heb uitgesproken. 

In mijn werk als secretaresse werd ik nogal eens geconfronteerd met het feit dat ik niet serieus genomen werd, terwijl mijn slankere collega, met exact dezelfde gedachten of uitspraak, wel serieus genomen werd. Althans zo heb ik het ervaren. 

Ik moet eerlijk bekennen dat als ik kijk naar mijn lotgenoten die inmiddels al 50 kilo zijn afgevallen, dat ik zelf ook het idee heb dat de slankere vorm veel mooier, leuker en zelfs intelligenter uit ziet. Dus eigenlijk kan ik het de buitenwereld niet eens kwalijk nemen dat ze hetzelfde zien, denken en uitspreken als ik. Het is maar net dat ik het 'lijdend' voorwerp ben als een ander het over mij heeft. Naar mijn gevoel verandert er immers niet zoveel aan mijn innerlijke ik....

Of toch? Is het niet zo dat ik vrolijker, optimistischer en vitaler in het leven sta. Ik lach meer, ik doe meer, ik durf meer en ik laat letterlijk en figuurlijk veel meer van mezelf zien. In dat opzicht verander ik misschien dan toch wel...

Hoe dan ook, ik ben zielsgelukkig met het proces waarin ik mij bevind. Ik geniet van de reis naar mijn slankere en gezondere ik. 

Gewicht: 110,3 kg

Zaterdagochtend... Me-time... tijd voor een maskertje, een voetenbad, nagelverzorging, etc. Dit tijdstip heb ik uitgekozen om op de weegschaal te gaan staan. Immers, dit hoort nu bij mijn Me-time, mijn tijd voor 'extreme selfcare'. Goed voor mezelf zorgen, het thema dat mij bezig houdt.

Tot mijn vreugde stel ik vast dat ik afgevallen ben. Yeah!! Mijn lichaam accepteert mijn nieuwe levensstijl blijkbaar. Ik heb deze week meer gegeten dan voorheen. Zelfs op momenten dat ik eigenlijk geen hongergevoel kende. Het ging om de regelmaat; het zes keer kleine beetjes eten per dag. Het heeft gewerkt. Eindelijk van mijn plateau af.

Gisterenmiddag ontmoette ik kennissen, die ik al bijna een jaar niet meer gezien had en een van hen merkte op dat ze het idee had dat ik afgevallen was. Ik had haar kunnen zoenen op dat moment. Het valt dus eindelijk iemand op dat ik nu bijna 15 kilo kwijt ben! Het voelde zo goed... Ikzelf zie het nog steeds niet van mezelf. Ik merk het weliswaar in mijn kleding, maar naar mijn idee is mijn lichaam nog steeds hetzelfde als voor de operatie.

Toen ik 's avonds bij vrienden binnen stapte, die mij ook een paar maanden niet meer gezien hadden, regende het 'complimenten'. "Je kan het echt wel zien dat je bent afgevallen. Je benen, je buik en je gezicht is niet meer zo opgeblazen.."
Ik vond het moeilijk te geloven dat zij een verandering van mijn lichaam zagen. Ik werd er haast verlegen van. 

Hoe bevalt het zes keer per dag eten? Op zich niet verkeerd, aangezien ik totaal geen verlangen ken naar zoetigheid, zoals koekjes of chocola. Ik heb wel behoefte aan drop. Niet vanwege de zoetigheid, maar het zout... Mijn bloeddruk is ook nog steeds wat aan de lage kant. Een issue dat ik binnenkort opnieuw met de huisarts zal bespreken. 

Het zes keer eten betekent wel dat ik ieder twee/twee-en-half uur bewust iets te eten neem en dat maakt dat ik het gevoel heb dat ik de hele dag bezig ben met voeding. Naast die zes keer eet ik ook nog een stuk fruit en probeer ik een liter tot anderhalve liter water te drinken. Er zijn nog steeds dagen dat ik het ritme niet onder de knie krijg. Op de dagen dat het me wel lukt, voel ik me heel goed; energiek en tevreden.

Ik ben tevreden... dat wil zeggen zolang ik mezelf niet vergelijk met anderen. Ik hoor van vrouwen, die in dezelfde tijd als ik een gastric bypass ondergingen, dat zij al veel meer afgevallen zijn dan ik. Ik gun het hen van harte, maar ik baal dat het bij mij zo langzaam gaat. Ik vertel me zelf dat langzaam afvallen gezonder is dan snel afvallen en ik hoop dat langzaam afvallen ook betekent dat mijn vel het bij kan houden. 

Een hangend vel is waar ik tegenop zie. Toch zie ik het gebeuren. De velletjes onder mijn armen... de o-zo bekende 'kipfiletjes' zitten er aan te komen. En het vel van mijn bovenbenen zit ook niet meer zo strak. Ik hoop dat wandelen (en straks hardlopen) en sporten in de sportschool uiteindelijk vruchten zal afwerpen. 

Vandaag zijn hubbie en ik naar buiten getrokken om nog even te genieten van de najaarszon. Nog even wat vitamine D binnen halen, voordat het echt herfst gaat worden. Lekker een uurtje lopen langs de rivier en door het plantsoen. Wat me opviel was dat ik het gevoel dat ik nog uren kon lopen. Geen gehijg, geen zere voeten en ik voelde me energiek, vitaal, fit.... 

Waarom heb ik zolang gewacht met deze operatie? Alleen al het feit dat ik me na 15 kilo afvallen al zo goed kan voelen. Kan je nagaan wat het met me gaat doen als ik 30 of 40 kilo afval! Of ik dit quotum echt ga halen? Ik weet het niet, misschien wel niet. Een gezond BMI is mijn streven. Het gewicht en het kledingmaatje dat erbij hoort.... daar wil ik eigenlijk nog niet aan denken. Ik heb me voorgenomen de reis stap voor stap te maken. Mijn volgend doel is nog maar twee cijfers op de weegschaal te zien in plaats van drie (of vier, als je de cijfers achter de komma meerekent). Dit betekent dat het volgende station pas bereikt wordt als ik 10 kilo kwijt ben. Het zou fijn zijn als ik dit voor de Kerst bereikt zou hebben... Drie kilo per maand; een uitdaging..!

Groen licht

Een week lang heb ik mijn eetpatroon aangepast. Geen koolhydraten, alleen groenten, eiwitten of een all-in-shake. Het kostte me niet zoveel moeite. Integendeel ik vond het zelfs een uitdaging en ik ben tal van nieuwe recepten tegen gekomen die nog erg lekker zijn ook. Nooit geweten dat je zonder koolhydraten alsnog erg lekker en gezond kunt eten. 

Ik had gehoopt meerdere kilo's kwijt te raken, zoals anderen dat doen, maar helaas in mijn geval gaat het met onsjes. Misschien beter ook; volgens de experts is het niet goed als je te snel afvalt - je vel gaat hangen.

Hoe dan ook, ik heb inmiddels al zoveel gezien, dat ik nu wel weet dat mijn huid slapper zal worden en dat er een overschot aan huid zal zijn, zodra ik een poosje verder. Op dit moment heb ik het er voor over. Het belangrijkste voor mij is mijn gezondheid. Zoals ik al eerder vermeldde, ik kijk uit naar de dag dat ik geen medicijnen meer nodig heb voor hoge bloeddruk of suiker. Echt, op die dag hang ik de vlag uit!

Vandaag de laatste controle in het ziekenhuis. De waarschuwing die ik laatst mee kreeg was dat als ik in gewicht zou toenemen, dat de operatie geen doorgang kon vinden.

De vriendelijke verpleegkundige gaf me een hand en nam me mee naar haar kantoor. Bij binnenkomst zag ik 'm al meteen staan... Hij had mij me een knipoog kunnen geven, dan had ik me al een stuk beter gevoeld, maar niets van dit al. Stijf en verveeld, als in het harnas van een kantonrechter. 'De waarheid en niets dan de waarheid....'. Hoewel de inwendige advocaat mij had kunnen verdedigen, want uiteindelijk had ik me exact gehouden aan het voorgeschreven dieet, wist ik dat de jury keihard zou oordelen. Gelukkig liet de verpleegkundige mij meteen 'voorkomen'. Slippers uit, een stap op de zwarte plaat en daar knipperden de cijfers. Het moment van de waarheid..... Durf ik te kijken? Ogen stijf dicht... en pas als de verpleegkundige lachend zegt: 'Ja hoor', durf ik mijn ogen te openen. Min twee kilo in acht weken tijd. Ergens een teleurstelling (het gaat niet hard genoeg) en tegelijkertijd voel ik een opluchting. Ik kreeg groen licht. De operatie kan nu doorgaan. 

Enig idee wat het voor mij betekent? Ik heb in de laatste twee decennia van mijn 50-jarig leven zoveel dieeten geprobeerd, dat mijn lijf niet meer reageert zodra ik minder ga eten. De spaarstand noemde de arts het. Het lichaam weet dat als er geen voedsel meer binnen komt dat het alles moet vast houden; van vocht tot vet. Toch blijkt de gastric bypass een oplossing te zijn voor vrouwen zoals ik. Het voelt als een mogelijkheid.. misschien lukt het me nu wel.

Wat verwacht ik van de operatie? Een gigantische ondersteuning. Ik ben me bewust dat het een middel is tot en geen tovermiddel. Ik zal alsnog zelf hard aan de slag gaan. Meer bewegen, gezondere voedingskeuzen maken. 
Ik verwacht dat ik na verloop van tijd, mijn schoenveters weer zal kunnen strikken, zonder dat mijn buik in de weg zit. Ik hoop en verwacht dat ik in november in een vliegtuigstoel zal kunnen zitten zonder dat mijn buurman steeds in mijn 'private space' komt of ik in de zijne. Ik zal blij zijn als ik in een restaurantstoel pas zonder dat mijn dijen knellen. Iedere drie maanden naar de huisarts voor controle is hopelijk verleden tijd. En dan heb ik het nog niet over de kleding die ik in iedere winkel kan kopen. Nu ben ik beperkt tot drie, hooguit vier winkels..... Zonder te willen zeuren, hoop ik dat zonder pijn in mijn rug, mijn knieën en enkels door het leven kan gaan. Mijn grootste verlangen is dat ik weer kan joggen/hardlopen. Dat is iets waar ik naar uit kijk.

De grootste frustratie is dat mijn hoofd wel snel is en van alles wil, maar dat mijn lichaam steeds maar achterblijft. Je kunt je daar geen voorstelling van maken als je niet weet wat overgewicht betekent. Ik verwacht dat ook dit probleem tot het verleden zal gaan behoren. 

Een jaar na de gastric bypass hoop ik een vrouw te zijn - gezond slank, sportief, vitaal met meer zelfvertrouwen. Een vrouw die geniet van wat het leven biedt. Een lieve oma die kan rennen met haar kleinkinderen. Vrouwelijk gekleed, verzorgd en vol kleur. En wie weet, pikt hubbie er ook een graantje van mee, want het seksleven kan best nog wat meer 'schwung' gebruiken, als u begrijpt wat ik bedoel. Een vrouw die normaal met eten om kan gaan. Niet bang om te genieten van een gebakje of een bonbon en verstandig genoeg om de grens van de maag (wat er nog van over is) te respecteren. Het is een proces. Ik ben door de deur gegaan en heb de gelegenheid gekregen om met kleine stapjes mijn doelen bereiken.

Een dikke week en dan is het zover....