Ik heb er zin in...

Gewicht: 113,6
(BMI 36,5 - was 40)

Het afvallen gaat gestaag door. Morgen is het twee weken geleden dat ik ben geopereerd. Tel daar twee weken bij op van het voortraject - het koolhydraatarm dieet - dan ben ik toch in vier weken tijd bijna 11,5 kg afgevallen. Normaliter kon ik blij zijn als ik in een maand tijd twee kilo verloor.

Ik vind zelf dat je het nog helemaal niet kan zien, maar mijn kledingmaat geeft duidelijk aan dat ik niet alleen gewicht kwijt raak, maar dat de centimeters ook smelten. Broeken, maat 48, kan ik met gemak aan. Sommige zitten zelfs al los om mijn billen.

Ik merk het als ik in of uit mijn autootje stap. Zo vlot als dat nu gaat, dat kon ik me een maand geleden nog niet voorstellen. Ik merk het ook als ik de trap op of af loop. De verloren 10 kg is goed te voelen. Ik merk het als ik buk. Het bed uitstappen gaat ook veel lichter en zo ook als ik van de bank omhoog kom. Een maand geleden was dat nog een 'genante' vertoning. Nu spring ik als een jonge atleet op.

Ik verheug me erop om nog maar twee cijfers op de weegschaal te zien. Ik heb me voorgenomen om dan weer te starten met hardlopen. In de hoop dat ik deze keer geen blessures oploop. Het is de bedoeling dat ik nu al begin met wandelen, om weer wat conditie op te bouwen. Tot op heden heb ik dat nog niet gedaan. De narcose heeft er bij wel ingehakt (of is het nog een restant van de depressie). Ik voel me vermoeid en slaap nog steeds veel. Ik geef er nog even aan toe, want ik weet dat dit over gaat. 

Ergens deze week word ik 53. Ik ken spijtgevoelens dat ik niet eerder deze operatie heb laten doen. Ik heb het gevoel dat ik zoveel 'gemist' heb. Mijn overgewicht heeft me weerhouden van uitdagende activiteiten. Ik heb zelfs, volgens mijn gedachten, mijn kinderen tekort gedaan. Zo wilde ik niet met de kinderen gaan zwemmen, omdat ik niet graag in badpak gezien wilde worden. Balspelen op het strand of sporten in het algemeen. Ik vond het verschrikkelijk als ik na 10 minuten al stond te hijgen. En zo kan ik nog veel meer beschrijven als ik dat zou willen, maar weet je... het is verleden tijd. Ik kan het niet meer veranderen. Het is nou eenmaal gebeurd.

Wat ik wel kan doen is er zijn voor mijn kleinkinderen. Ik ga wel met hen zwemmen, sporten, hiken... oma is overal voor in. Wat ik wel kan doen is vanaf nu genieten van alles wat ik heb laten liggen onder de noemer 'ik ben te dik..'. Nee, dik zijn is vanaf nu voorbij. Ook als de weegschaal mocht blijven steken. De kans zit er wel in. Uiteindelijk is deze operatie een hulpmiddel. Maar zelfs dan... mijn gewicht mag nooit meer een reden zijn om dingen die je leuk vindt, niet meer te doen. 

Ik zal trouwens blij zijn als mijn huisarts weer terug is van vakantie. Mijn bloeddruk blijft aan de lage kant. De medicijnen voor hoge bloeddruk slik ik al zo'n 14 jaar. Ik kan er niet zo maar mee stoppen. De medicijnen voor diabetes slik ik niet meer en mijn suikergehalte blijft continue rond de 7,5 mmol. Nog iets te hoog, maar volgens de internist zal deze nog zakken als het gewicht afneemt. 

Verder voel ik me goed. Ik ben gisteren afgestapt van het gepureerde voedsel. Eigenlijk iets te vroeg. 's Middags mijn eerste cracker met smeerkaas en dat viel prima. Zolang ik de tijd maar neem om goed te kauwen. En 's avonds rijst met kalkoen en een (achteraf gezien iets te hete) saus. Ook dat viel goed. Een paar uur later nam ik vanillevla (calcium) en dat viel helaas niet goed. Ik ging misselijk naar bed. Misschien waren mijn ogen iets groter dan mijn maag (letterlijk!). Enfin, ik zal alles moeten uitproberen. Er zal voedsel zijn dat ik goed kan verdragen en ander voedsel dat ik vanaf nu beter uit de weg kan gaan. Het zij zo. 

De wondjes zijn ook goed genezen. Vanavond de laatste prik tegen trombose. Mijn buik zit onder de blauwe plekken. Over een week zal dit ook wel weg zijn. Daarnaast heb ik mijn steunkousen inmiddels ook al uitgedaan. Bijna is alles weer normaal....

Er gebeurt nogal wat in mijn leven. Het lijkt alsof ik met deze gastric bypass opnieuw mag beginnen. En het gekke is, nu ik mijn jasje met vet verlies, lijkt het alsof ik mezelf 'opschoon'. Het uit zich ook in mijn huis. Afgelopen weekend hebben hubbie en ik de kamer veranderd en alles is schoongemaakt. Elk hoekje hebben we gehad. Mount Washmore, ofwel mijn berg wasgoed is er door gedraaid en het lijkt alsof de hoeveelheid huishoudelijk werk beter behapbaar is. 

Ik weet niet of het herkenbaar is, maar als mijn hoofd 'op orde' is, dan uit zich dat in mijn huis. Dan is mijn huis ook weer meer leefbaar, schoner en gezelliger.
En andersom werkt het ook. Als mijn huis opgeruimd is, dan lijkt er ook meer plek in mijn hoofd. 

Enfin, de status quo op dit moment is dat ik weer zin heb om een en ander weer op te pakken. Ik heb zin om naar buiten te trekken. Ik wil weer genieten, ik wil bewegen, ik wil onder mensen zijn, ik wil studeren, ik wil lezen, ik wil hobby-en, ik wil koken, ik wil weer naar school (opleiding), ik wil werken, ik wil.. ik wil... ik wil....  LEVEN!

Dag 2: Spijt

Gewicht: geen idee

Het merendeel van de nacht was ik wakker. Ik lag in een bed dat door het licht van de gang volledig verlicht werd. Daarnaast wist ik niet goed hoe ik moest gaan liggen. Elke beweging deed zeer. Achteraf gezien niet zo gek, aangezien ik behoorlijk blauw ben rondom de incisies in mijn buik. En als ik al in slaap viel, dan kwam er een broeder die mijn suiker wilde meten of mijn bloeddruk of mijn overbuurman stapte uit bed om naar de WC te gaan. Ik denk dat ik de klok ieder half uur heb horen slaan.

's Morgens rond een uur of vier heb ik uiteindelijk om een zetpil gevraagd, zodat ik de pijn wat beter kon handelen. En daarop ben ik uiteindelijk in slaap gevallen om rond 06.00 uur weer wakker te worden omdat de suiker en bloeddruk opnieuw gemeten moest worden. Al snel daarna werd het ontbijt uitgereikt. Ik kreeg (naar keuze) een bakje vanillevla, dat ik hapje voor hapje (verdeeld over de hele ochtend) opgegeten heb. Verder heb ik de rest van de dag geleefd op water. Geen trek - al wat ik wilde was slapen.

Rond 10.00 uur kwam de zaalarts langs. Op dat tijdstip voelde ik me alles, behalve lekker. Niet zo'n lekker praatje, maar ik was misselijk en had het gevoel continue te moeten overgeven. Mijn lijf deed zeer en vooral links leek het alsof er een knik in mijn darmen zat, waardoor het leek alsof de vanillevla bleef hangen. Achteraf gezien was het het gas, dat ze inspuiten tijdens de operatie, wat dwars heeft gezeten. Veel lopen was het advies en vooral je 'windjes' niet ophouden. Waar je ook bent... laten gaan. Genant, maar in het ziekenhuis kan kan dat dus gewoon. 

De zaalarts wilde even de uitslag van het bloed afwachten (dat 's ochtends afgenomen was) om daarna te bepalen of ik naar huis mocht of niet. Ik ging er vanuit dat er geen problemen zouden zijn en na het douchen heb ik mezelf aangekleed. Echter, de uitslag duurde en duurde maar... 

Na de lunch (een kopje bouillon van selderijsoep), dat ik maar voor de helft opkreeg, ben ik onder de dekens gekropen. De zon was vertrokken en het werd koud in de kamer. Aldaar ben ik in slaap gevallen. Inmiddels lag de zaal vol met patiënten. Allemaal vrouwen die een gastric bypass hadden laten doen. Allen onder invloed van narcose. Het was lekker stil op de kamer. 

Tegen de tijd dat ik wakker werd kwam de verpleegkundige die mij vertelde dat ik naar huis mocht, maar als ik het gevoel had dat de pijn in mijn zij te heftig was, dan wilden ze me toch nog graag even houden. De keuze was aan mij. Het is maar een half uur rijden naar het ziekenhuis en ik kan na een telefoontje altijd terecht, dus ik durfde wel naar huis te gaan. Lekker in mijn eigen bed, hangen en zitten (en lopen) zoals ik dat wil. Mijn hubbie is gewend aan mijn scheetjes... dat luchtte ook op, letterlijk als figuurlijk. 

Het was inmiddels al 14.30/15.00 uur toen ik in de auto stapte. De reis naar huis vond ik afzien. Elke hobbel, elke scherpe draai maakte me bewust van mijn toestand. Eenmaal thuis voelde ik me beter worden. De dag doorgebracht met slapen in mijn bed, met rondlopen en proberen te drinken. Ik ben nog een keer misselijk geweest en daarna knapte ik zienderogen op.

Het was geen fijne dag. Een paar keer bekroop mij de gedachten: 'Wat heb ik mezelf aangedaan?' en spijtgevoelens voerden de boventoon. Tegelijkertijd weet ik dat het voor een goed doel is. Bij ontslag in het ziekenhuis werd me verteld dat ik mijn medicijnen ten behoeve van diabetes mocht laten staan. Mijn lichaam was in staat om de benodigde insuline zelf aan te maken. Wat wil je ook met de kleine hoeveelheden die ik nu eet. Ik kijk uit naar het moment dat ik de pillen voor hoge bloeddruk ook mag laten staan. Dan gaat de vlag uit!

Rond de klok van vijf is het tijd voor de trombose-spuit. Deze moet ik zelf zetten in mijn buik. Ik keek er steeds tegenop. Ik ben geen naaldenmens, maar al met al valt het reuze mee. En het is allemaal voor een goed doel.

Mijn zus stuurt mij steeds berichtjes over 'zomerjurkjes' en 'bikini's' en ze noemt me 'aangeklede spijker'. Het maakt mij aan het lachen. Mijn zus lijkt op mij. Zij valt momenteel heel goed af door een koolhydraatarm dieet te volgen. Ik ben trots op haar. Zij doet het de 'gezonde' manier.

Morgen weer meer! 

Open en eerlijk

Ik heb de knoop doorgehakt. Ik ben er helemaal klaar mee. In mijn vorig logje schreef ik er al over. Vandaag heb ik een verwijsbrief opgehaald bij de huisarts. Tevens heb ik mijn zorgverzekeraar opgebeld met de vraag of een maagverkleining onder de vergoedingen valt en daar werd positief op gereageerd. Daarnaast heb ik het UWV gebeld, want ook hier wilde ik zekerheid dat ik niet in de problemen kom. Een slimme meid is goed voorbereid, zullen we maar zeggen.

Nu resteerde mij nog de vraag waar ga ik naar toe? Ik kan kiezen uit de officiele obesitaskliniek, welke onder andere gevestigd is in Den Haag, maar ik kan ook kiezen voor het Sint Franciscus Gasthuis in Rotterdam, dat voor mij veel dichterbij is en dat, volgens de berichten die ik gelezen heb, zeer hoog aangeschreven staat. Ook zij kennen een volledig traject. Een traject voor de operatie, de operatie zelf en een na-traject. Immers, zo'n ingreep betekent een complete verandering van je eetpatroon, c.q. je leefgewoonten.

Ik heb er uiteindelijk voor gekozen om naar het SFG te Rotterdam te gaan. Ik heb de verwijsbrief van de huisarts gemaild en nu is het afwachten op de stappen die zullen volgen. 

Ik ben voornemens het proces te verwoorden op dit blog. Ik zal er niet om heen draaien. Deels voor mijzelf om een continue reflecterende kijk op zaken te kunnen houden en daarnaast om straks een goed beeld te hebben van hoe het allemaal gegaan is. De site houd ik openbaar, zodat een ander er mogelijk ook iets aan heeft. Ik ben me ervan bewust dat de komende periode een periode zal zijn van een mogelijk vallen en opstaan. Ik zal niet altijd in een in-de-gloria-stemming zijn, maar ik hoop op den duur goede resultaten te kunnen behalen.

Ik heb me goed geïnformeerd door middel van internet. Ik ben bekend met de soorten operaties, de gevolgen, de voor- en de nadelen en de trajecten die ik zal doorlopen. Toch ben ik zenuwachtig en ergens ook bang. Ik vind het eng dat er in mij gesneden gaat worden. Boos ook op mezelf omdat ik niet in staat ben om mijzelf te disciplineren. En ergens... ook bang om al dat vet te verliezen. Uiteindelijk is het op veel fronten een bescherming voor me geweest. Toch ben ik er klaar mee... en wil ik weer die gezonde, slankere vrouw zijn. De nadruk ligt op gezond, want dit is wat mij het meest bezig houdt.. Ik wil geen hoge bloeddruk meer, ik wil geen diabeet zijn en ik wil af van alle andere klachten die obesitas met zich mee brengt.

Pfff... hier gaan we dan!