Dag 5: Nog steeds veel slaap

Een middagdutje

Gewicht: 116,4 kg
Bloeddruk 96/56

Slaap... waarschijnlijk nog steeds een dosis narcose in mijn lijf of mijn lijf is nog in een shock. In ieder geval merk ik na elk dutje dat ik me beter en beter voel. Vanochtend stapte ik zo uit bed, alsof er geen blauwe plekken meer waren en de hele dag door loop ik lekker rond, zonder mijn buik vast te houden. Het gaat dus echt goed!

Ook gaat het eten goed. Vanochtend probeerde ik 200 cc melk en Brinta, maar dat was toch echt te veel voor mijn maagje. Dat had ik al wel kunnen voorspellen ook. Daarnaast at ik mijn papje zonder nadenken en dat ging waarschijnlijk te snel. Het zweet brak me uit, ik kreeg hartkloppingen en ik voelde het bloed uit mijn gezicht weg trekken. Nee, dat was niet fijn. Een leermoment: langzaam eten (en goed kauwen). Doe je dat niet, dan krijg je dit soort effecten. 

Met diep inademen blijft mijn lichaam ook 'hikken'. Een vreemde gewaarwording. Met regelmaat 'hik' ik spontaan even en dat is altijd even lachen geblazen.

Tot op heden heb ik nog niet veel gedaan. Vanaf morgen wil ik echter weer het een en ander oppakken. Ik mag niet zwaar tillen en draaien is ook nog lastig, al heb ik het gevoeld dat mijn darmen, vanaf vandaag, hun plaats weer een beetje gevonden hebben. 

Het drinken van anderhalve liter vocht vind ik echt een uitdaging. Het is nu 19.30 uur en ik heb slechts 500 cc water gedronken. Ik heb dan weliswaar wat fruit (gepureerd) op, maar het is lang niet genoeg. Een focuspunt voor de toekomst. Ik heb echter nooit veel vocht gedronken. Het is een uitdaging.

Mijn bloeddruk is trouwens erg laag. Zo laag dat ik er vandaag bijna van flauw viel. Morgen even een vervangend arts bellen. Ook deze medicijnen zullen aangepast moeten worden. 

Dag 1: De operatie

Vanochtend was ik als eerste aan de beurt. Om 6.30 werd ik in het ziekenhuis door een mannelijke verpleegkundige mee genomen om een en ander te checken. Nadat alles goed gekeurd was werd ik naar mijn bed gebracht, waar ik mijn operatiehemd aan mocht trekken. 

Aldaar kregen hubbie en ik een paar minuutjes voor onszelf. Hubbie stelde voor te bidden voor de chirurg en mijn voorspoedig herstel. Dat voelde voor mij heel prettig en vertrouwd. 

Al gauw werd ik weg gereden naar een koele kamer, waar meer mensen lagen te wachten voor een operatie. Er werden voorverwarmde dekens over me heen gelegd, een infuus werd aangelegd en zo werd ik klaargestoomd voor 'de volgende ronde'. 

In de operatiekamer werd ik voorgesteld aan de chirurg en zijn team, terwijl ik werd gekruisigd, dat wil zeggen dat mijn benen gestrekt in beugels gelegd werden en zo ook mijn armen.

De anesthesist vroeg me aan iets leuks te denken. Zijn collega begon een gesprek met mij, maar ik denk dat ik na een derde vraag al volkomen vertrokken was. 

Een uur en een kwartier later kwam ik bij mijn positieven. Ik hoorde alles, was in staat te communiceren, maar mijn ogen waren met geen mogelijkheid open te krijgen. Ik voelde me wat misselijk, dacht steeds dat ik moest overgeven. Nadat ik dit aangaf, werd er onmiddellijk een middel in het infuus ingespoten, waarbij de misselijkheid na afzienbare tijd afnam. 

Ik werd terug gereden naar mijn kamer met slechts een andere patient, die niet erg reageerde op mijn goedemorgen. 

De dag bracht ik door met slapen. Om het half uur (althans naar mijn gevoel) stond er een verpleegkundige aan bed om hartslag, bloeddruk en bloedsuikerwaarde te meten, dat nogal fluctueerde. 

Hubbie kwam 's middags kijken hoe het met mij ging. Ook tijdens zijn bezoek viel ik steeds in slaap. 

Ik voel me best wel goed, ondanks dat ik alleen maar water en een beker bouillon gedronken heb. Schrok wel even van bloedverlies tijdens de toiletgang. Volgens de verpleegkundige heeft dit te maken met de combinatie zetpil en aambeien. (Lekker praatje, maar zoals ik al eerder zei, wil ik graag heel open kunnen zijn op mijn blog).

Het is inmiddels 20.00 uur. Hubbie is naar huis en nu na het schrijven van dit logje, voel ik dat mijn oogleden weer zwaar worden. Ga zo een lekker tukkie doen. Ben benieuwd wat de dag van morgen brengt.