Motivaties

Gewicht: 109 kg

Afgelopen zaterdag was ik verrast toen ik zag dat de cijfers op de weegschaal een kleiner getal aangaven dan de week ervoor. In de week ervoor had ik al een indicatie dat het afvallen een feit zou kunnen zijn. Mijn broeken zakten af en mijn onderkleding zat los. Ik was blij te kunnen constateren dat er toch weer wat gebeurde in mijn lichaam, na zo'n lange tijd stil te hebben gestaan.

Door de week loop ik in makkelijke, basic kleding. Afgelopen zondag echter had ik behoefte aan wat 'vrouwelijkheid' en trok ik een jurk aan. Die dag kreeg ik zoveel complimenten dat ik er gewoon verlegen van werd. Blijkbaar gaan mensen toch wel zien dat er nu zo'n 16 kilo af is. 

Op dit moment voel ik me een beetje in een hoera-stemming. Dat gevoel blijft totdat ik mezelf vergelijk met andere gbp-ers (anderen met een gastric bypass). Sommigen zijn in dezelfde tijd geopereerd als ik en zij zijn al meer dan 20 kilo kwijt. Op zo'n moment baal ik dat het bij mij zo langzaam gaat. Tegelijkertijd besef ik dat elk lichaam anders is en dat iedereen op zijn/haar eigen tempo afvalt. En laten we wel wezen... 16 kg in 2-3 maanden tijd is beregoed! Zonder gastric bypass was me dat niet gelukt.

Afgelopen week heb ik me niet gehouden aan mijn sportschema. En drinken ging ook helemaal niet goed. Ik heb zo weinig gedronken dat ik er 's avonds hoofdpijn van kreeg. Geen goed teken. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het best moeilijk vind om elke twee/drie uur te eten, te bewegen, te drinken, fruit niet te vergeten, vitaminepil niet vergeten.... Nee, ik zit nog steeds niet in mijn ritme. Ik heb er vertrouwen in dat het wel gaat komen. Het kan ook niet anders meer... mijn lichaam snakt naar regelmaat.

Wat eet ik nu op een dag - en dan praat ik over een dag dat ik in mijn ritme zit?
Het ontbijt bestaat uit een bruine boterham met kaas of vlees. Een uitgeperste sinaasappel en een beker thee. Ik doe er een half uur over voordat ik mijn bordje en bekers in de vaatwasser zet.
Rond tien uur eet ik een cracker met een beker melk en rond lunchtijd neem ik graag weer een boterham met vlees of kaas met wat groenten (tomaat, komkommer, sla).
Rond een uur of drie eet ik weer een cracker met een klein kommetje yoghurt of kwart (hooguit 150cc) - zeg maar drie tot vier happen. Als ik het op kan eet ik ergens in de middag nog een stukje fruit (peer, appel, druiven of banaan).
De warme maaltijd... echt honger heb ik niet, maar ik snak naar wat hartigheid. Een toetje is er niet meer bij. Mijn maag kan dat niet meer verdragen om na een warme maaltijd een melkproduct te nemen. Dat is de reden waarom ik 's middags wat kwark of yoghurt neem, zodat ik wel aan mijn calcium kom.
Eigenlijk is het de bedoeling dat ik 's avonds ook nog een cracker eet, maar daar kom ik praktisch nooit aan toe. Mogelijk eet ik net even te veel van de warme maaltijd. Iets waar ik nog aandacht aan ga schenken.... 

Dit laatste fragment is mogelijk niet zo interessant voor de lezer, maar voor mij is het belangrijk om later terug te kunnen kijken wat ik precies veranderd heb in mijn levensstijl en eetpatroon.

Mijn vriendin viert binnenkort haar 1-jarige gastric bypass. Ze woog bijna zoveel als ik toen ze begon en op dit moment gaat ze richting 75 kilo. Kun je het je voorstellen? Ze is in een jaar tijd zo'n 50 kg afgevallen. 40% van wat ze was is ze kwijt!! Ik kan me haast niet voorstellen dat ik volgend jaar zomer mogelijk ook zoveel weeg. Ik verheug me nu al op de zomerjurkjes!! Maar goed, de eerste stap is voor mij de vliegreis naar Canada over drie weken. Ik ben benieuwd of ik nu beter zal passen in de stoelen van het vliegtuig. Dat moment zal voor mij echt een mijlpaal zijn. Net zoals de stoelen van een restaurant. Nooit meer klem zitten tussen de armleuningen... (genant, maar ja, de waarheid is nou eenmaal zo).

Ik heb mezelf beloofd deze week weer meer te letten op mijn eet- en drinkgedrag. En natuurlijk het bewegen. Vandaag lopen, morgen naar de sportschool! Ennuh.... nog 9 kilo en dan ga ik weer hardlopen! Dat motiveert me nog het meest.... ik heb er zin in!

Mrs. Impatience

Gewicht: 112,5 kg

Afgelopen week zag ik mijn gewicht zakken. Dat voelde goed. Het vertrouwen kwam weer even terug. In de afgelopen dagen heb ik wat minder goed voor mezelf gezorgd. Niet kunnen sporten vanwege een onverwacht logeetje, wat later uit bed... dus drie maaltijden??? En verder kwam ik iedere avond tot de ontdekking dat ik weer niet genoeg gedronken had. En jawel... niet goed zorgen voor mezelf betekent dat mijn gewicht naar boven schiet. 

Afgelopen week werd ik gecontroleerd door de diëtiste van het Sint Franciscus Gasthuis Ziekenhuis en zij verzekerde mij dat mijn eetpatroon goed was en dat ik me geen zorgen moest maken over het feit dat ik de laatste tijd niet of nauwelijks afviel. Het lichaam heeft tijd nodig om zich te herstellen, was haar verklaring. Ook vertelde ze dat een kilo aankomen niet direct iets te maken heeft met vet. Een kilo vet betekent namelijk 8000 extra calorieën en dat haal ik echt niet met dat kleine maagje.

In november ga ik naar mijn dochter, die momenteel in Canada verblijft om ons nieuwe kleinkind te begroeten. Ik had gehoopt dat ik drie maanden tijd dusdanig zou zijn afgevallen dat ik geen last meer zou hebben van de krappe vliegtuigstoelen. Ik heb nog een week of vijf... Zoals het afvallen nu gaat, heb ik er niet zoveel vertrouwen in. Misschien moet ik mijn doel bijstellen.... Een kleiner maatje jurk met Kerstmis dan???

Vandaag ben ik de hele dag al misselijk. Ik stond al misselijk op en eten en drinken valt me zwaar. Het gevoel lijkt op buikgriep. Mijn ingewanden reageren nagevolg hetzelfde. Blijkbaar hoort dit er af en toe bij. Misschien gisteren wat teveel druiven gegeten en gist het een en ander in mijn buik?? 

Ik liep met het idee rond dat er zo weinig veranderd is. Echter, toen ik mijn kleine meid (kleindochter) twee keer zoveel zag eten als ik, toen besefte ik dat mijn eetgedrag wel degelijk veranderd is. Zoals ik 'vroeger' gerust twee keer kon opscheppen als ik iets erg lekker vond, zo laat ik nu de helft staan van het weinige dat ik nu opschep. Stiekem moest ik even lachen. Haar maagje is immers niet veel groter dan de mijne... 

Al met al kan ik alleen maar beamen dat ik vreselijk ongeduldig ben en dat ik het liefst al morgen met maatje 40 rond zou lopen. Voor het gemak vergeet ik maar even dat het 15 jaar geduurd heeft om tot dit overgewicht te komen. 

Nee, laten we proberen het positief te houden. Uiteindelijk ben ik meer dan 10 kg kwijt in twee maanden tijd. Dat was me zonder deze operatie vast niet gelukt. Ik zie mezelf als een ballonvaarder. Ballast van meer dan 10 kg heb ik gedropt. Er zal vast nog wat ballast verdwijnen, zodat ik hogerop kan zweven. Mooi vooruitzicht toch?

Een gedachte tussendoor

Gewicht: 113,4 kg

Het is misschien saai dat ik er weer over begin, maar sinds twee weken val ik geen ons meer af. Integendeel ik kom zelfs bij! En hoewel het advies in het ziekenhuis is om niet zo bezig te zijn met afvallen, lijnen en eten - het vooral los te laten, merk ik dat ik dat dus niet zo maar kan. Deze onderwerpen hebben zo lang deel uitgemaakt van mijn gedachten, dat ik het niet zo maar aan de kant kan zetten. Daarnaast heb ik de operatie niet voor niets gedaan en leefde ik in de veronderstelling dat ik ooit weer maatje 42 aan kon. Niet zo gek dus dat het niet afvallen een tegenvaller is.

Tijdens de voorlichting in het ziekenhuis werd gezegd dat het heel normaal is als je een poosje stil staat (in gewicht) of zelfs wat bijkomt, maar dat dat al zo snel zou komen, had ik niet verwacht.

Ergens maak ik me zorgen, terwijl ik weet dat dit geen zin heeft. Er zal niets veranderen door me druk te maken over iets wat je verder niet meer in de hand hebt. O ja, ik zou natuurlijk nog minder kunnen gaan eten, maar daarmee doe ik mezelf tekort. Een vette no-no dus!

Het enige dat resteert is proberen wat meer structuur in mijn leven aan te brengen. Sinds het laatste half jaar is er geen sprake meer van structuur. Mijn slaapritme is verstoord en een beweegpatroon zit er ook nog niet in. In plaats van me druk te maken over afvallen en een eetpatroon, kan ik me beter focussen op mijn slaap- en beweegpatroon. 

Dit is slechts een kleine gedachte tussendoor. In de hoop dat ik later terug kan kijken met een smile. Beseffende dat niet alles gaat zoals je graag zou willen. En dat geduld een schone zaak is. 

Weegschaal-vrees

Het voelt net zoiets als examenvrees. Je hebt ervoor gestudeerd, ja zelfs uren zitten bloggen.... uh, ik bedoel blokken! En dan toch die zenuwen in je buik. Bang dat je faalt, bang voor de uitslag. Niet zeker genoeg van je kunnen... 
Zo ongeveer voelt het nu in mijn buik.

Deze week stond in het teken van de herstart. Niet alle dagen had ik onder controle. Zelfs vandaag niet. Een rare dag. Ik stapte te laat uit bed, waardoor er geen tijd was voor een gedegen ontbijt. Met als gevolg dat ik tegen lunchtijd uitgehongerd was en in plaats van een broodje, wel twee op kon, plus, plus..... En een tussendoortje van 5 punten, want ach, ik heb geen ontbijt gehad, dus het kan wel lij-en... Tel daarbij op dat ik vrijwel niet/nauwelijks gedronken heb.... En klaar is je disaster!!

En morgen is het weegdag. 
In geen weken heb ik meer op die plaat gestaan
Vanavond even kijken waar ik 'm gelaten heb. 

Aan mijn broeken kon ik voelen dat er wat kilo's bijgekomen waren. Zoals ik al eerder beschreef zat mijn kleding strakker dan anders. Maar morgen is de dag van de waarheid. Dan zal blijken welke schade ik heb aangericht in de afgelopen maand!

Een kleine troost... als je het troost kunt noemen, is dat al mijn medelijners in mijn omgeving in de afgelopen maand ook zijn aangekomen. De last lijkt daardoor minder zwaar om te dragen, maar in werkelijkheid doet het er niet toe of mijn vriendin, mijn zus al dan niet zijn aangekomen. Het gaat immers om het dragen van mijn eigen gewicht. 

Gelukkig gaat het stukken beter met mijn rug. De pijn is niet meer zo erg als een maand geleden. Vorige week heb ik een half uur kunnen fietsen en lopen in de sportschool. Deze week staan er minimaal vier dagen gepland om, al is het maar even, mijn gezicht weer te laten zien daar. Ik weet dat als ik weer meer kan bewegen dat het afvallen beetje bij beetje weer beter zal gaan.

Verder heb ik mijn hubbie zover dat hij samen met mij een uurtje gaat zwemmen. Even wat banen trekken... Alleen het idee al maakt me blij... Als ik maar weer wat meer kan bewegen!!

Zooo... mijn planning voor deze week is voor een groot deel rond. Nu nog de boodschappen in huis halen, morgen.