Een gedachte tussendoor

Gewicht: 113,4 kg

Het is misschien saai dat ik er weer over begin, maar sinds twee weken val ik geen ons meer af. Integendeel ik kom zelfs bij! En hoewel het advies in het ziekenhuis is om niet zo bezig te zijn met afvallen, lijnen en eten - het vooral los te laten, merk ik dat ik dat dus niet zo maar kan. Deze onderwerpen hebben zo lang deel uitgemaakt van mijn gedachten, dat ik het niet zo maar aan de kant kan zetten. Daarnaast heb ik de operatie niet voor niets gedaan en leefde ik in de veronderstelling dat ik ooit weer maatje 42 aan kon. Niet zo gek dus dat het niet afvallen een tegenvaller is.

Tijdens de voorlichting in het ziekenhuis werd gezegd dat het heel normaal is als je een poosje stil staat (in gewicht) of zelfs wat bijkomt, maar dat dat al zo snel zou komen, had ik niet verwacht.

Ergens maak ik me zorgen, terwijl ik weet dat dit geen zin heeft. Er zal niets veranderen door me druk te maken over iets wat je verder niet meer in de hand hebt. O ja, ik zou natuurlijk nog minder kunnen gaan eten, maar daarmee doe ik mezelf tekort. Een vette no-no dus!

Het enige dat resteert is proberen wat meer structuur in mijn leven aan te brengen. Sinds het laatste half jaar is er geen sprake meer van structuur. Mijn slaapritme is verstoord en een beweegpatroon zit er ook nog niet in. In plaats van me druk te maken over afvallen en een eetpatroon, kan ik me beter focussen op mijn slaap- en beweegpatroon. 

Dit is slechts een kleine gedachte tussendoor. In de hoop dat ik later terug kan kijken met een smile. Beseffende dat niet alles gaat zoals je graag zou willen. En dat geduld een schone zaak is. 

Dag 7: De hele dag bezig met eten

Sensibel balans

Gewicht: 115,8

Het lijkt alsof het lichaam zich nu wat stabiliseert. Ben vandaag ook niet meer afgevallen. Maar goed ook, want ik vond het wel heel erg snel gaan. Mijn wondjes genezen goed en mijn maag lijkt zich aardig aan te passen. Soms verkrampt ze een beetje; voor mij een teken dat de hap of te groot was of de happen te snel. Mijn lichaam 'hikt' ook niet meer als ik diep adem haal. Nee, het is bijna weer 'mijn' lijf, maar dan minus (bijna) 10 kg.

Het klinkt misschien raar voor iemand die een BMI en gewicht heeft dat nog steeds valt onder de noemer obese, maar waar ik wat moeite mee heb is dat ik de hele dag bezig ben met eten. Je zult misschien lachen als je dit leest, maar je moet weten dat eten voor mijn operatie niet hetzelfde was als wat het nu is. 

Voor mijn operatie was eten niet belangrijk..... Ik kon soms met gemak maaltijden overslaan, met het gevolg dat de volgende maaltijd dit tekort weer compenseerde. Een teveel aan eten dus. In principe was ik te weinig bezig met eten als voeding; eten betekende vulling. Het was altijd voorhanden, waardoor ik mijn honger altijd kon stillen, zowel de honger vanuit mijn maag als de honger vanuit mijn hoofd.

Het klinkt raar, maar voor mijn operatie was eten vaak iets wat 'moest' - het liefst had ik eten willen schrappen uit mijn leven. Behalve dan het eten wat ik deed met vrienden of met mijn complete gezin. Eten ervoer ik als een last... dat lastige lijf ook, dat altijd weer wat wilde hebben.

Het tegenstrijdige is dat ik, op momenten dat ik niet onder druk stond, koken juist heel erg leuk vond. Nieuwe recepten uit proberen. Niet dat ik zo'n goede kok was, maar soms kon ik smaakvolle gerechten op tafel zetten. Nog gekker was het dat ik, in de tijd dat ik heftig lijnde, de lekkerste gerechten of baksels kon neerzetten voor mijn hubbie, waar ik zelf dan geen hap van nam.

Afgelopen week ben ik geconfronteerd met een klein maagje, dat niet veel kon eten. Op dit moment eet ik nog voorgeschreven voedsel, zoals pap, gepureerd fruit en gepureerde warme maaltijden. Het is juist doordat ik weinig kan eten dat ik wel nadenk over wat ik ga eten, zodat ik het lichaam de juiste voeding geef. Ik doe veel langer over een maaltijd dan voorheen en daarnaast is het het beste dat ik 6 keer per dag wat eet. Dit veroorzaakt nu het gevoel alsof ik de hele dag met eten bezig ben.

Ik weet dat het op den duur een ritme gaat worden en dat ik er niet verder over na zal denken, dus het komt wel goed, maar op dit moment word ik nog in beslag genomen door 'eten' en zoek ik balans.

Motivaties

Voordat ik inga op bovenstaande foto wil ik eerst kwijt dat ik mijn operatiedatum al heb ontvangen: 6 augustus a.s. Niet verwacht dat het ZO snel zou gaan. Ik dacht dat ik september/oktober pas aan de beurt zou zijn. Het overvalt me een beetje, maar ik heb besloten om er voor te gaan.

Nadat ik het traject voor de Gastric Bypass instapte, werd mij gevraagd om mee te doen aan een longitudinaal onderzoek. Het is een 10-weken-durende therapie. Het doel van het onderzoek is bekijken welk effect cognitieve gedragstherapie heeft op mensen die een bariatrische chirurgie ondergaan. Ze vergelijken de cliënten met mensen die geen therapie krijgen vooraf. Ik ben dubbel geïnteresseerd. In eerste instantie omdat ik hoop met gedragstherapie een voorsprong te krijgen op mijn eetgedrag NA de operatie en daarnaast past dit onderzoek bij de studie die ik momenteel volg. 

Een van de sessies gaat onder andere over je motivatie om je eetgedrag te veranderen. Voor mij is nr. 1- motivatie mijn gezondheid. Deze motivatie is zo diepgaand en onder te verdelen in subjes. Ik heb een motivatiekaart gemaakt voor mezelf, dat nu in mijn huiskamer staat om me continue eraan te herinneren waarom ik doe wat ik nu doe. Ik weet dat het niet altijd van een leien dakje zal gaan (getuigenissen van anderen). De kaart zal mij hopelijk in die tijden blijvend motiveren.

Op de kaart heb ik een foto van mezelf geplaatst op de dag dat ik op m'n dikst was. Ik zie niet graag foto's van mezelf, maar nu besloot ik mezelf te accepteren zoals het nu is. Het is nu eenmaal, op dit moment, niet anders. Ik kan het niet in een week tijd veranderen... 

De foto's van mijn kleinkinderen vertelt me dat als ik een gezonder BMI weet te krijgen, dat de kans op een langer leven groter zal zijn. Mijn kleinkinderen zijn mij de grootste schatten. Voor hen wil ik er zijn en ik hoop hun trouwdag en hun kinderen nog mee te mogen maken.

Daarnaast besef ik dat ik het veranderen van mijn levensstijl niet moet doen voor een ander, vandaar dat ik een tekst uitgeprint heb met de tekst van de bekende reclame: 'You're worth it' en zo is het maar net. Ik ben het waard om een gezonder leven te hebben.

Ik hou van hardlopen (zie eerdere logjes), maar door mijn overgewicht raak ik steeds opnieuw in de problemen. Als ik spreek over motivatie, dan is dit een motivatie waaraan ik niet voorbij zou kunnen gaan. Ik hoop echt over een half jaar het hardlopen weer op te kunnen pakken. Wie weet wel eerder.

De slanke dame in het midden staat niet meteen in het teken van 'slank zijn', maar wel in het teken van zomerjurkjes kunnen/durven te dragen, want dat is waar ik naar toe leef. Volgende zomer hoop ik een andere maat te kunnen dragen, waardoor het zoeken van leuke en passende kleding steeds minder moeilijk zal zijn. Of ik ooit zo slank zal worden als deze dame.... ik denk niet dat mijn bouw het toelaat. Al hoewel, ik ben wel ooit zo slank geweest.... Ik zal eens in de 'oude doos' klimmen en zoeken naar foto's uit mijn slankere periode.

En dan het teken van 'no more pills'. Ik zal juichen, zingen en springen als de dag komt dat ik de pillen voor hoge bloeddruk en hoge bloedsuikerspiegel (en cholesterol) niet meer hoef te nemen. De kans zit er wel in dat dit ooit gaat gebeuren. 

Je vindt er het woord 'balans' dat voor mij een grote rol speelt. Balans op lichamelijk en op geestelijk vlak. Balans is een van mijn doelen.

'Echt eten' is het proces waar ik me nu in bevind. Het gaat om voeden, niet meer om het eten. Een gewaarwording die ik niet goed kan uitleggen. Eten was voor mij of een verplichting (zonder kan je niet) of, aan de andere kant, een vervanging voor iets wat ik hard nodig had op dat moment en wat niet binnen mijn bereik lag.

'Lichter leven' spreekt voor zichzelf. Lichter als 'minder kilo's' en lichter in mijn hoofd. Minder bezig zijn met mijn gewicht... meer ruimte in mijn hoofd.

Ik heb het gevoel dat ik een nieuwe reis ga ondernemen. Een reis naar een gezondere, slankere, vitalere en weer-kunnen-joggende ik. 

Persoonlijker...

Een volgende 'overwinning'... Het plaatsen van foto's van mezelf. Daarvoor heb ik over een drempel moeten stappen, want ik voel me niet bepaald fotogeniek. Op een of andere manier sta ik of met ogen dicht op foto's, of neem ik net een hap van een broodje of trek ik een gekke bek of ik draai net mijn hoofd om, zodat je alleen de achterkant ziet. Het is maar zelden dat ik mezelf leuk vind op een foto. 

Vaak is mijn haar verwaaid,  heeft mijn mascara 'wallen' onder mijn ogen gemaakt , heb ik net een stukje sla of lippenstift op mijn tanden of zit er net een korstje aan mijn neus.... En dan heb ik het niet eens over de grote neus die ik van mijn moeder geërfd heb en de lach die wat scheef is ten gevolge van een gezichtsoperatie. Gelukkig zijn mijn oren plat en staan mijn tanden recht.

Aangezien ik dit blog een meer persoonlijk tintje wilde geven, vond ik dat ik met de 'billen bloot moest' (figuurlijk gesproken dan). In het volgende jaar zal ik (hopelijk) enorm gewicht verliezen en dat wil ik vast leggen. Hoe het nu is en hoe het dan zal zijn.

Ik ben door het Sint Franciscus Gasthuis gevraagd om vrijwillig mee te doen aan een onderzoek 'Cognitieve gedragstherapie voorafgaande aan bariatrische chirurgie'. Het is een longitudinale studie. De vraag die ze graag beantwoord willen zien is of begeleiding vooraf aan de operatie al dan niet bijdraagt aan een succesvol, blijvende levensverandering na de operatie. Deelname aan dit onderzoek is voor mij interessant. Niet alleen met betrekking tot mijn toekomstige operatie, maar ook vanwege mijn opleiding.

Inmiddels heb ik al twee gesprekken gehad. In het eerste gesprek bespraken we mijn levensloop. Wanneer en waarom ik in gewicht bijkwam en/of afnam. Het was een mooie eye-opener. Wat ik namelijk ontdekte was dat ik 'ooit' sporten erg leuk vond en dat gewichtstoename voornamelijk te wijten was aan gebrek aan beweging. Punt is dat mijn overgewicht mij momenteel erg beperkt in het bewegen. Probeer maar eens te lopen met acht zakken aardappels aan je heupen... dan voel je wat ik voel als ik in beweging kom.

Ook hebben we stilgestaan bij de voor- en nadelen van overeten en onderbewegen. De lijst van nadelen is voor groot.... Nadelen waar een ander misschien niet bij stil staat, zoals stoelen in vliegtuigen of restaurants waar je nauwelijks in past; een gedwongen contact met mensen in trein, theater of bioscoop, omdat ik meer ruimte nodig heb dan een ander; en zo kan ik een hele lijst vullen. Te genant om op te noemen. De lijst van voordelen is er ook. Een van de voordelen voor mij was dat ik dacht dat ik 'niet gezien' werd door mannen. In mijn beleving vonden mannen dikke vrouwen niet leuk. Met andere woorden: ik dacht dat ze me met rust zouden laten. In de praktijk kreeg ik te maken met een negatieve aandacht. Ik heb aan den lijve ondervonden dat ik niet serieus genomen werd en dat andere vrouwen voorgetrokken werden en hoewel het nooit uitgesproken werd, ik was er van overtuigd dat het te maken had met mijn overgewicht. Of 'mijn waarheid' DE waarheid was, dat laat ik in het midden. Het was voor mij een worsteling.

Er was ook oog voor een meer positieve benadering, wat ik persoonlijk erg fijn vond om bij stil te staan, nl. stil staan bij de voor- en nadelen van een leefstijlverandering. Plots zie je dat de lijst van voordelen zoveel groter is dan de nadelen. Het motiveerde mij enorm om er voor te gaan. Ik ga dan ook niet afwachten tot ik een operatie heb gehad, ik ben nu al bezig met het juiste voedingspatroon en staat bewegen weer op mijn prioriteitenlijst. Inmiddels ben ik zo'n 4 kg kwijt. In de afgelopen jaren lukte het mij niet om af te vallen en nu lijkt het goed te gaan, want ik heb een doel..... Ook al is dat doel de operatie. 

De opdracht, welke ik mee kreeg na het tweede gesprek, hield in dat ik een eetdagboekje bij moet houden. Op dit moment ben ik niet zo goed georganiseerd en valt het nog niet mee om in te vullen wat ik zoal eet. Wat ik inmiddels wel al gezien heb is dat ik op de meeste dagen niet eens te veel eet (wat ik wel had verwacht), maar dat ik juist veel te weinig eet. Ik eet niet genoeg brood, melkproducten en ik drink te weinig water. Aj.... en daarnaast adviseerde men mij om zes keer per dag wat te eten. Drie hoofdmaaltijden en drie gezonde tussendoortjes in de vorm van fruit of yoghurt/kwark of een cracker met kaas... Voor iemand die te weinig eet is zes keer eten op een dag wel een enorme verandering. Hieraan zal ik zeker nog moeten werken. Hard werken!

Hoe dan ook, in deze pre-operatieve fase ben ik inmiddels drie tot vier kilogram afgevallen en dat voelt goed. Bijna 10% van wat ik kwijt wil. Niet helemaal verkeerd toch? Heb al winst geboekt en dat nemen ze me niet meer af.