Anderhalf jaar later..

En zomaar uit het niets stopte ze met haar blog.
Ik kan me de reden waarom ik gestopt ben niet meer herinneren. Jammer, want ik kan aan het aantal hits zien dat de blog toch nog regelmatig gelezen wordt.

Het is nu twee-en-een-half jaar geleden dat ik een gastric bypass heb laten uitvoeren. Afgelopen januari heb ik mijn jaarlijkse controle weer gehad. Uit de bloedtesten bleek dat ik geen tekorten ken en dat alles functioneert zoals het hoort te functioneren. Ik kan alles eten, ben weinig tot nooit misselijk en heb vanaf het eerste moment nooit hoeven over te geven. Als ik een keer te veel gegeten heb, dan verzet mijn lichaam zich er wel tegen, maar als ik een paar slokjes water drink, dan trekt dat gevoel ook vrijwel meteen weg.

Waar ik wel voor op moet passen is zoetigheid. Als ik iets eet wat echt heel veel suiker bevat, dan krijg ik het gevoel dat ik mijn lichaam vergiftig. Mijn hart slaat op hol, ik krijg het warm en over het algemeen volgt er een dumping. Ik kijk dus wel uit om een stoot suiker te nemen. Het gekke is dat ik geen last heb als ik chocola eet.

Hoe is het nu met mijn gewicht? Mijn laagst behaalde gewicht lag rond de 86 kilo (in december 2016). Inmiddels ben ik bijgekomen en weeg ik weer boven de 90 kilo. Het gewicht schommelt nog steeds. Van stabiliteit is nog helemaal geen sprake. Wat jammer is, want ik zit er over te denken om mijn 'hangzwijn'-buikje weg te laten halen, maar om dit gedaan te krijgen, zal mijn gewicht een jaar lang stabiel moeten zijn. 

Ik ben verder heel gelukkig met mijn lichaam. Ik beweeg automatisch wat meer. Vandaag nog sprong ik met mijn kleinkind van twee op de trampoline in Monkeytown, gleed samen met hem van een glijbaan en kroop met hem over netten en kussens en 's avonds rende ik met de hond (niet mijn hond) langs de vijver. Dat had je me drie jaar geleden niet moeten vragen om te doen. Ik zou dit echt niet hebben gedaan. En nu.... ik geniet met volle teugen.

Het gekke is, hoewel ik me goed voel en blij ben met mijn gewicht, plus blij ben met mijn goede gezondheid (geen pillen meer), ik mij nog steeds niet echt slank voel. Ik weet verstandelijk dat ik niet meer dik ben, maar ik kan het nog steeds niet helemaal begrijpen als ik een opmerking krijg over hoe slank ik nu ben. Ik voel me nog steeds niet slank. Voor mij is slank als ik onder de 80 kilo ben. En daar zit ik meer dan 10 kilo vandaan.

Ik ben overigens niet de enige, want ook mijn vriendin, die dezelfde operatie heeft ondergaan en die nog veel meer is afgevallen dan ik, ervaart dit zo. We beseffen wel dat we slanker zijn, maar op een of andere manier voel je je nog steeds dik.

Ik val overigens niet meer 'vanzelf' af. Als ik nu mijn gewicht nog naar beneden wil brengen, dan zal ik meer op mijn tussendoortjes moeten letten (want ik ben meer gaan snoepen in de laatste tijd), meer moeten gaan drinken (water) en meer moeten gaan bewegen. Mijn doel is eind dit jaar tussen de 5 en de 10 kilo kwijt te zijn. 

Vandaar dat ik weer terug gekomen ben naar deze blog. Niet dat ik behoefte heb aan extreem lijnen. Ook ben ik niet van plan om rare diëten uit te proberen (al was ik laatst weer even in de ban van groene smoothies), maar puur door te letten op wat ik wel of niet eet.

Nou, daar gaan we dan... op naar de 79 kilo.

Dag 6: Gedachten foppen...

1986 - mijn 1 1/2 jarige zoon en ik

Gewicht: 115,8 kg

Ook vandaag was mijn bloeddruk voor mijn doen erg laag. Ik voel het in mijn hoofd en lijf. Ik sta niet helemaal vast op mijn benen. Heb neiging tot wegzakken of flauw vallen. Voelt niet lekker.... 

Mijn huisarts is met vakantie. Het ziekenhuis verwijst me in eerste instantie naar een vervangend arts, omdat hij/zij mijn gegevens kan inzien. De vervangend arts maakt zich er niet al te druk over. "Lage bloeddruk kan geen kwaad..." - O nee, ook niet als je alleen thuis bent en steeds neiging hebt tot flauw vallen. Lijkt me niet erg verantwoord. Enfin, uiteindelijk nam ze de beslissing om een van de twee medicijnen te laten vervallen. Laten we hopen dat dit helpt. Heb ook mijn eigen verantwoording genomen; mijn zus komt vanmiddag langs. Ben vanmiddag dus niet meer alleen.

Verder gaat het goed met me. Ik eet met regelmaat en probeer zo veel mogelijk te drinken, inclusief de bouillon voor het zoutgehalte.

Waar ik vandaag aan moest denken is hoe ik er 10/20 jaar geleden uitzag. Ik was sportief en slank. Ik zal rond de 70 kg gewogen hebben en toch stond ik vaak voor de spiegel omdat ik mezelf 'zo dik' vond. Ik vond dat ik dikke billen had en een buikje. Soms maakte zich er een schaamtegevoel van mij meester, vooral als ik me vergeleek met mijn buurvrouw die zoveel 'slanker' was nog dan ik. Dit schaamtegevoel zorgde ervoor dat ik ging lijnen. De ene keer het brooddieet, de andere keer het Mayo-dieet, om vervolgens van een 1000 caloriendieet over te stappen naar een 0-caloriendieet (onder controle van een arts). 

Als ik de foto's van toen terugkijk dan kan ik totaal niet begrijpen hoe mijn gedachten mij er zo van hebben kunnen overtuigen dat ik te dik was. Zelfs nadat ik de ziekte van Pfeiffer had gehad (6 maanden thuis geweest en zoveel afgevallen dat ik op een anorexiapatient leek) vond ik nog dat ik te dik was. Ik was  18 jaar in die tijd en moet onder de 60 kg gewogen hebben. En nog was ik niet tevreden. 

Misschien is het goed om voor mezelf te onthouden dat niet alles is wat ik denk dat het is. Mijn gedachten foppen me. Het is goed te onthouden om mijn gedachten dus te checken en mezelf af te vragen naar wiens maatstaven iets al dan niet goed is. Misschien is het goed om voor mezelf niet altijd die lat zo hoog te leggen en meer te luisteren naar mijn lichaam. Wat zij goed vindt is beter voor me, dan wat ik vind dat ze moet zijn. 

Het is voor mij belangrijker om me bezig te houden met mijn gezondheid, dan met mijn gewicht. Al kan ik 'het afvallen' niet helemaal uit mijn systeem krijgen.  Een gezond BMI houdt immers in dat er nog zo'n 40 kg af moet. Ik kom er niet om heen dat gewichtsverlies mij zal helpen bij het creëren van een gezond lichaam. Zo merk ik bijvoorbeeld al dat ik nu al een stuk 'lichter' de trap op en af loop. Zo'n goed gevoel!

Mijn gedachten nu hebben nog steeds de neiging om te oordelen over mijn overgewicht en/of mijn lijf. Het feit dat ik de stap heb genomen om drastisch in te grijpen maakt dat mijn gevoelens nu wat 'uit hun doen zijn'. Ik zit in een fase dat de positiviteit het wil overnemen van al die negatieve klanken. Dat creëert wat verwarring. De positieve klanken zijn echter van harte welkom. Dat is wat ik wil zijn, dit is wat ik wil horen in mijn hoofd. De acceptatie.... het is goed zo! En 'Het is wat het is - en ook dat is goed zo'. 

Zo, nu snel de douche in (wat ik een beetje eng vind, gezien mijn bloeddruk) - maar goed, ik zou niet willen dat mijn zus mij een 'stinkdier' vindt..  Als dat zo is, zal ze dat niet onder stoelen of banken steken.... (smile) en dat willen we niet!

De knop moet om!

Waar ik ook kom, er is altijd wel iemand die mij laat weten dat hij/zij lijnt.
k lijk het aan te trekken...
Ik vraag er niet om, maar mensen vertellen mij 'spontaan' welk dieet ze volgen.
Hoeveel kilo ze kwijt zijn.
De reden van het lijnen.
Wat ze vooral niet eten en wat ze wel nog mogen...
Ennuhh... is het niks voor jou?
Moe word ik er van.

Sommigen van hen, zijn net als ik... van alles geprobeerd, succesvol afgevallen om na verloop van tijd weer alle kilo's erbij te krijgen. Ik kan voorspellen dat zij ook deze keer de kilo's niet blijvend zullen verliezen. Dat heeft alles te maken met het feit dat de levensstijl niet veranderd wordt.De nadruk wordt gelegd op voedsel. En dat heb ik wel geleerd dat dat niet werkt. Althans niet voor mij.

Mijn levensstijl zoals deze nu is, werkt ook niet... dus de knop moet wel om!

Ik heb nu mijn Joker ingezet op sporten. Voor volgende week een planning gemaakt om iedere dag iets aan sport te doen. En ik ga het leuk maken voor mezelf. Niet elke dag in een sportschool... en om mijn heup te bezwaren wissel ik zo veel mogelijk af. Afwisselend, twee dagen zwemmen, twee dagen wandelen en twee dagen naar de sportschool. Verder heb ik een planning gemaakt dat ik vanaf mei een keer in de week ga proberen om voorzichtig hard te lopen. En ook dat wens ik op te bouwen. Waarschijnlijk zal het wandelen dan komen te vervallen, op den duur.

In het boek 'Een leven lang fit' heb ik ook wat informatie gehaald over anders eten. Ook hiermee wil ik aan de slag. Niet alles in een keer, maar geleidelijk aan... babysteps. Maar daarover de volgende keer meer.