Vergelijken brengt onzekerheid

Gewicht: 95,4 kg

Zoals ik al schreef wilde mijn gewicht maar niet zakken. Ik zat weer 'op een plateau'.... Erger nog, ik zag mijn gewicht zelfs met een ons of 6-7 stijgen. Ik werd er niet echt vrolijk van. 

Door omstandigheden ben ik  in de afgelopen weken even niet bezig geweest met gewicht, maten, eten of kwantiteit van sporten. Andere prioriteiten maakten dat mijn weegschaal alleen maar stof vergaarde. Het verraste me dan ook toen ik eergisteren ontdekte dat ik toch weer wat gewicht kwijt was.

Het gaat eigenlijk niet hard genoeg naar mijn zin. Verstandelijk weet ik dat dit onzin is, want in een half jaar tijd ben heb ik toch maar mooi een vestje van bijna 30 kilo uitgedaan. Het is dat ik mezelf vergelijk met anderen, die zoveel meer kwijt geraakt zijn dan ik in dezelfde periode. Niet dat ik afgunstig ben, maar het doet me wel wat als ik hoor dat anderen al maatje 38 of 40 aan kunnen, terwijl ik blijf hangen tussen de 44 en 46. Ik vertel mezelf dat ik af kom van maatje 50 of 52 en dat ik best trots mag zijn op mezelf. (Hee, laten we aandacht hebben voor dat halfvolle glas in plaats van dat half lege glas!). 

Jezelf vergelijken met anderen heeft, in mijn geval, nog nooit geluk gebracht. Of de ander doet het beter dan ik, is mooier dan ik, is rijker dan ik, is getalenteerder dan ik.... en neig ik tot negatieve gedachten over mezelf. Maar zijn de rollen omgekeerd, dan is er de valkuil van hoogmoed. En daar word ik ook niet gelukkig van.

Waarom vergelijk ik mezelf eigenlijk met anderen? Ik weet toch dat iedereen uniek is. Ik ben de ander niet en de ander is mij niet. Zijn/haar worsteling is niet de mijne en mijn worsteling is niet van hen. Ik weet dat vergelijken zinloos is. En toch doe ik het.

De enige positieve reden die ik kan verzinnen is dat als ik naar een ander kijk (zonder mezelf te vergelijken), ik gemotiveerd raak, dat ik geïnspireerd raak, dat ik kan afkijken en leren, omdat ik zelf niet op het idee gekomen zou zijn. En als de rollen omgekeerd zijn, dan betekent kijken naar een ander: hoe kan ik het ook anders doen? En in sommige gevallen: hoe kan ik je helpen?.... Op deze manier zou kijken naar een ander me wel geluk kunnen brengen. 

Typisch ook, althans in mijn geval, dat als ik mezelf vergelijk met anderen, ik bijna altijd kijk naar degene die het zoveel beter doen dan ik. Dat er anderen zijn die gelijk zijn aan mij of het minder doen dan ik, dat wenst mijn brein niet te willen registeren. Hmmm.... oops, dat zegt natuurlijk wel wat over mijn persoontje! 

Alleen al het feit DAT ik mezelf vergelijk met anderen, getuigt al van een mate van onzekerheid. En nee, ik vind dit niet fijn te concluderen over mezelf. Ik vind het niet fijn om er voor uit te durven komen dat ik onzeker ben. Tegelijkertijd heb ik het inzicht verworven dat vrijwel IEDEREEN onzeker is. Uitzonderingen daargelaten, maar geloof me, zij kampen met (persoonlijkheids-)stoornissen waar onzekerheid peanuts bij is. 

Onzekerheid... ha! Ik zou er een boek over kunnen schrijven. Elke verandering in mijn leven bracht onzekerheid met zich mee. Verhuizing, huwelijk, een baby... een andere school, nieuwe vriendinnen... noem maar op... Zelfs mijn 'overgang'. (.. al moet ik erbij vertellen dat de overgang mij over een grens getild heeft waar onzekerheid niet langer meer zo onzeker is. Maar dat is weer een ander onderwerp...). 

Het positieve van het hele verhaal is, dat elke onzekerheid me heeft laten zien waar mijn kracht ligt. Elke onzekerheid maakte dat ik een deel van mij leerde kennen, dat ik niet wist dat ik het in me had. En onzekerheid maakte dat ik in sommige situaties op mijn hoede was en dat heb ik mogen ervaren als bescherming.

Een verhuizing betekende dat ik ergens opnieuw moest beginnen. Ik moest uit mijn comfortzone stappen, loslaten wat ik al jaren kende en een nieuw pad inslaan. En ik heb het volbracht... meerdere keren in mijn leven. Dat gold ook voor mijn huwelijk, een andere school en andere soorten ervaringen. 

De onzekerheid als moeder was, denk ik, wel de heftigste. De verantwoordelijkheid voor zo'n klein, hulpeloos wezentje dat in jouw armen ligt... een verantwoordelijkheid voor minimaal 18 jaar... en dat alles zonder gebruiksaanwijzing... And I did it again... weliswaar met vallen en opstaan, met gemaakte fouten en tekortkomingen. Ik wist toen niet wat ik allemaal in me had. Zoveel talenten die het daglicht aanschouwden... 

Vergeleken met anderen.... 

o nee - dat zouden we niet meer doen!

Een gedachte tussendoor

Gewicht: 113,4 kg

Het is misschien saai dat ik er weer over begin, maar sinds twee weken val ik geen ons meer af. Integendeel ik kom zelfs bij! En hoewel het advies in het ziekenhuis is om niet zo bezig te zijn met afvallen, lijnen en eten - het vooral los te laten, merk ik dat ik dat dus niet zo maar kan. Deze onderwerpen hebben zo lang deel uitgemaakt van mijn gedachten, dat ik het niet zo maar aan de kant kan zetten. Daarnaast heb ik de operatie niet voor niets gedaan en leefde ik in de veronderstelling dat ik ooit weer maatje 42 aan kon. Niet zo gek dus dat het niet afvallen een tegenvaller is.

Tijdens de voorlichting in het ziekenhuis werd gezegd dat het heel normaal is als je een poosje stil staat (in gewicht) of zelfs wat bijkomt, maar dat dat al zo snel zou komen, had ik niet verwacht.

Ergens maak ik me zorgen, terwijl ik weet dat dit geen zin heeft. Er zal niets veranderen door me druk te maken over iets wat je verder niet meer in de hand hebt. O ja, ik zou natuurlijk nog minder kunnen gaan eten, maar daarmee doe ik mezelf tekort. Een vette no-no dus!

Het enige dat resteert is proberen wat meer structuur in mijn leven aan te brengen. Sinds het laatste half jaar is er geen sprake meer van structuur. Mijn slaapritme is verstoord en een beweegpatroon zit er ook nog niet in. In plaats van me druk te maken over afvallen en een eetpatroon, kan ik me beter focussen op mijn slaap- en beweegpatroon. 

Dit is slechts een kleine gedachte tussendoor. In de hoop dat ik later terug kan kijken met een smile. Beseffende dat niet alles gaat zoals je graag zou willen. En dat geduld een schone zaak is. 

Ik heb er zin in...

Gewicht: 113,6
(BMI 36,5 - was 40)

Het afvallen gaat gestaag door. Morgen is het twee weken geleden dat ik ben geopereerd. Tel daar twee weken bij op van het voortraject - het koolhydraatarm dieet - dan ben ik toch in vier weken tijd bijna 11,5 kg afgevallen. Normaliter kon ik blij zijn als ik in een maand tijd twee kilo verloor.

Ik vind zelf dat je het nog helemaal niet kan zien, maar mijn kledingmaat geeft duidelijk aan dat ik niet alleen gewicht kwijt raak, maar dat de centimeters ook smelten. Broeken, maat 48, kan ik met gemak aan. Sommige zitten zelfs al los om mijn billen.

Ik merk het als ik in of uit mijn autootje stap. Zo vlot als dat nu gaat, dat kon ik me een maand geleden nog niet voorstellen. Ik merk het ook als ik de trap op of af loop. De verloren 10 kg is goed te voelen. Ik merk het als ik buk. Het bed uitstappen gaat ook veel lichter en zo ook als ik van de bank omhoog kom. Een maand geleden was dat nog een 'genante' vertoning. Nu spring ik als een jonge atleet op.

Ik verheug me erop om nog maar twee cijfers op de weegschaal te zien. Ik heb me voorgenomen om dan weer te starten met hardlopen. In de hoop dat ik deze keer geen blessures oploop. Het is de bedoeling dat ik nu al begin met wandelen, om weer wat conditie op te bouwen. Tot op heden heb ik dat nog niet gedaan. De narcose heeft er bij wel ingehakt (of is het nog een restant van de depressie). Ik voel me vermoeid en slaap nog steeds veel. Ik geef er nog even aan toe, want ik weet dat dit over gaat. 

Ergens deze week word ik 53. Ik ken spijtgevoelens dat ik niet eerder deze operatie heb laten doen. Ik heb het gevoel dat ik zoveel 'gemist' heb. Mijn overgewicht heeft me weerhouden van uitdagende activiteiten. Ik heb zelfs, volgens mijn gedachten, mijn kinderen tekort gedaan. Zo wilde ik niet met de kinderen gaan zwemmen, omdat ik niet graag in badpak gezien wilde worden. Balspelen op het strand of sporten in het algemeen. Ik vond het verschrikkelijk als ik na 10 minuten al stond te hijgen. En zo kan ik nog veel meer beschrijven als ik dat zou willen, maar weet je... het is verleden tijd. Ik kan het niet meer veranderen. Het is nou eenmaal gebeurd.

Wat ik wel kan doen is er zijn voor mijn kleinkinderen. Ik ga wel met hen zwemmen, sporten, hiken... oma is overal voor in. Wat ik wel kan doen is vanaf nu genieten van alles wat ik heb laten liggen onder de noemer 'ik ben te dik..'. Nee, dik zijn is vanaf nu voorbij. Ook als de weegschaal mocht blijven steken. De kans zit er wel in. Uiteindelijk is deze operatie een hulpmiddel. Maar zelfs dan... mijn gewicht mag nooit meer een reden zijn om dingen die je leuk vindt, niet meer te doen. 

Ik zal trouwens blij zijn als mijn huisarts weer terug is van vakantie. Mijn bloeddruk blijft aan de lage kant. De medicijnen voor hoge bloeddruk slik ik al zo'n 14 jaar. Ik kan er niet zo maar mee stoppen. De medicijnen voor diabetes slik ik niet meer en mijn suikergehalte blijft continue rond de 7,5 mmol. Nog iets te hoog, maar volgens de internist zal deze nog zakken als het gewicht afneemt. 

Verder voel ik me goed. Ik ben gisteren afgestapt van het gepureerde voedsel. Eigenlijk iets te vroeg. 's Middags mijn eerste cracker met smeerkaas en dat viel prima. Zolang ik de tijd maar neem om goed te kauwen. En 's avonds rijst met kalkoen en een (achteraf gezien iets te hete) saus. Ook dat viel goed. Een paar uur later nam ik vanillevla (calcium) en dat viel helaas niet goed. Ik ging misselijk naar bed. Misschien waren mijn ogen iets groter dan mijn maag (letterlijk!). Enfin, ik zal alles moeten uitproberen. Er zal voedsel zijn dat ik goed kan verdragen en ander voedsel dat ik vanaf nu beter uit de weg kan gaan. Het zij zo. 

De wondjes zijn ook goed genezen. Vanavond de laatste prik tegen trombose. Mijn buik zit onder de blauwe plekken. Over een week zal dit ook wel weg zijn. Daarnaast heb ik mijn steunkousen inmiddels ook al uitgedaan. Bijna is alles weer normaal....

Er gebeurt nogal wat in mijn leven. Het lijkt alsof ik met deze gastric bypass opnieuw mag beginnen. En het gekke is, nu ik mijn jasje met vet verlies, lijkt het alsof ik mezelf 'opschoon'. Het uit zich ook in mijn huis. Afgelopen weekend hebben hubbie en ik de kamer veranderd en alles is schoongemaakt. Elk hoekje hebben we gehad. Mount Washmore, ofwel mijn berg wasgoed is er door gedraaid en het lijkt alsof de hoeveelheid huishoudelijk werk beter behapbaar is. 

Ik weet niet of het herkenbaar is, maar als mijn hoofd 'op orde' is, dan uit zich dat in mijn huis. Dan is mijn huis ook weer meer leefbaar, schoner en gezelliger.
En andersom werkt het ook. Als mijn huis opgeruimd is, dan lijkt er ook meer plek in mijn hoofd. 

Enfin, de status quo op dit moment is dat ik weer zin heb om een en ander weer op te pakken. Ik heb zin om naar buiten te trekken. Ik wil weer genieten, ik wil bewegen, ik wil onder mensen zijn, ik wil studeren, ik wil lezen, ik wil hobby-en, ik wil koken, ik wil weer naar school (opleiding), ik wil werken, ik wil.. ik wil... ik wil....  LEVEN!

Een leven lang fit

Na de laatste blogpost heb ik twee maanden lang verkeerd tussen wal en het schip. Een deel van mij beseft heel goed dat het extra gewicht mij geen goed doet en en een ander deel van mij zat bij de pakken neer. Ik was het zo zat om altijd maar weer te moeten nadenken over wat kan en wat niet kan. Zat vanwege de schuldgevoelens als ik me had laten gaan en frustratie en boosheid als ik weer een extra kilo noteerde in mijn 'weight-journal'. Ik wilde niet meer.. de drang en de vraag naar zoetigheid hadden mij in de ban. Ik had geen idee meer wat ik moest doen om op een natuurlijke wijze met eten om te gaan. Het ene moment at ik niet en het andere moment at ik weer te veel.

Er is momenteel iets veranderd. Tijdens de vakantie, begin deze maand, samen met mijn zoon, schoondochter en onze kleine meid, heeft mijn schoondochter gekookt. Mijn zoon en zij volgden de principes van het 'Leven lang fit-dieet', dat inhoudt dat je 's ochtends alleen fruit eet. En de andere maaltijden bestaan voornamelijk uit groenten. Of groenten met eiwit of groenten met koolhydraten. Een combinatie van alle drie (dus groenten, eiwit en koolhydraten) is uit den boze. 

Twee weken voor mijn vakantie had ik een gesprek met mijn huisarts. In het belang van mijn gezondheid moet ik gewoon afvallen (vanwege de dreigende hoge suikerspiegel in mijn bloed) en ik heb met hem overlegd of een maagoperatie voor mij dan uiteindelijk niet DE oplossing is. Mijn huisarts begrijpt mijn dilemma en is het met mij eens dat dit, gezien mijn BMI, een hulpmiddel zou kunnen zijn. Maar voor ik een definitieve beslissing ga nemen, stelde hij voor om het nog een keer met een diëtiste te proberen. De dame in kwestie zou van wanten weten en als het met haar niet lukt, dan lukt het met niemand meer... We hebben afgesproken dat ik tot eind december met haar aan de slag ga en als ik dan nog niks ben afgevallen of echt te weinig, dan hak ik de knoop door. Dan moet het op een drastische manier... Niet dat ik voorstander ben van het snijden in mijn lijf.. !

De dietiste is een aardige, maar pittige tante. Samen hebben we een eetlijst opgemaakt, waarmee ik aan de slag kan gaan. Het is goed te doen. In principe staat er praktisch niets op wat ik niet mag eten, maar uiteraard is mate en balans het toverwoord. Het ging redelijk goed, echter, de drang naar zoetigheid bleef bestaan. Dat eeuwige gevecht... ik word er zo moe van. Letterlijk, want al die suiker maakt me moe.

Tijdens die ene week in Frankrijk kwam ik tot de ontdekking dat ik helemaal niet taalde naar zoetigheid. Ik was voldaan na iedere maaltijd en had totaal geen behoefte aan tussendoortjes. Kwam dat omdat mijn brein bezet was door activiteiten die we gepland hadden? Kwam het omdat mijn verlangen bevredigd werd? 

Ik denk dat ik het weet... Ik vermoed dat een dagelijkse, regelmatige inname van koolhydraten de boosdoener is van mijn verlangen naar zoetigheid. Ik heb bemerkt dat, als ik groenten met eiwitten eet, dan ik 1) veel minder hongergevoelens ken en 2) mijn verlangen naar zoetigheid uitgebannen word. 
Bij mijn terugkeer heb ik mijn diëtiste gesproken en ook zij kan staan achter mijn beslissing om een leven-lang-fit-dieet te volgen. Nou ja, eigenlijk is het geen dieet, want je mag alles eten. Het enige waar je op moet letten is wanneer je eet en welke combinaties je eet.

Afgelopen week was ik drie kilo afgevallen.... Het voelde goed! Eindelijk zit er weer schot in de zaak. Daarnaast voel ik me, door al die groenten en fruit, ook minder opgeblazen, want ja, mijn darmen werken veel harder dan normaal. Bovendien leef ik in de wetenschap dat al die groenten en fruit mij ook helpen mijn weerstand te verhogen en dat is in de winter natuurlijk ook mooi mee genomen.

Mijn afvalrace heeft een nieuwe wending genomen. Weight Watchers is voor mij passé. Niet omdat ze niet goed zijn, maar wel vanwege mijn portemonnaie.  Eind december/begin januari zal ik opnieuw evalueren en ik hoop dat ik dan kan aangeven dat ik minimaal 5 kilo kwijt ben. Zo niet... dan gaan we een afspraak maken met de obesitaskliniek.

Voor meer info: 'Een leven lang fit'  door Marilyn and Harvey Diamond

Slakken kunnen meer over de weg vertellen dan hazen...

Ben deze week slechts een ons afgevallen, terwijl ik zo mijn best gedaan heb.Veel gesport, maar mogelijk veel en veel te weinig gegeten door alle spanningen.
Maar goed, elk ons is er een die ik niet meer hoef te dragen!

Mijn naam is vrouw..

Na drie dagen koolhydraatloos te leven (Dr. Frank) geef ik er toch maar weer de brui aan. Ik ben dan weliswaar wat meer afgevallen dan anders, maar het schijnt dus echt niet goed te zijn. Zeker niet voor sporters. Ik had mijn huiswerk beter moeten doen voordat ik er mee aan de slag ging. En nu... tja, net als met Monopoly... gewoon terug naar AF... terug naar de basis.

Het was een emotionele week voor mij. Er gebeurde van alles waardoor ik weer lichtelijk uit balans raakte. Een balans waarvan ik dacht dat ik 'm nou net weer gevonden had. Het enige dat mij momenteel op de been houdt, is het hardlopen. Het gaat steeds beter en elke keer als ik terug kom voel ik me goed, voel ik me happy. Ik weet dat het de aanmaak van hormonen zijn die mij zo'n goed gevoel geven. Het is net een drug... en ik raak eraan verslaafd. Nou maak ik me daar nog geen zorgen over, zolang mijn lijf best wat vet mag kwijt raken, blijf ik hardlopen voor mijn gezondheid. Al dacht ik even dat ik verleden maandag liep voor de kick. Ik was dan ook niet te stoppen. Mijn coach riep dat het tijd was om weer te wandelen, maar ik ben niet gestopt. Ik wilde lekker door gaan. Ik zat in een flow....... net alsof je zweeft. Helemaal te gek! 

Maar dan is er mijn werk... sinds een paar maanden werk ik parttime. Het gaat me redelijk goed af, al blijf ik zeker ook in gebreke. Het tempo van mijn collega's kan ik niet bijhouden. Ik vergeet, naar mijn idee, veel en ben niet meer de secretaresse die ik was. Ik heb weinig vertrouwen dat dit weer goed komt. Regelmatig stel ik mezelf dan ook de vraag of ik niet beter iets anders moet zoeken. Mijn hart schreeuwt luid en duidelijk dat ik moet stoppen met dit werk en mijn hart moet volgen. Mijn hoofd echter geeft aan dat de rekeningen betaald moeten worden. Het gekke is dat als ik eenmaal op mijn werk ben, dat ik het werk op zich nog steeds erg leuk vind. Maar zodra ik op rust kom (thuis dus), dan is het verlangen van hart groter dan de rede van mijn hoofd. Ook hier geldt weer: wat is wijsheid?

Ik merk, zolang ik de knoop niet doorhak, zolang ik geen rust vind in wat ik doe, is er chaos in mijn leven. 
Het is te zien in mijn huis. Niet dat het vies en vuil is, maar gezellig en opgeruimd is het ook niet.
Het is te zien aan mijn eetpatroon. Hoewel ik me netjes aan mijn punten houd, eet ik niet regelmatig en zorg ik niet goed voor mezelf. Gaan punten te vaak op aan de minder gezonde dingen. Het kan zoveel beter.
Het is te zien aan mijn zelfvertrouwen. Iedere dag weer opnieuw betekent opstaan een slagveld. Voel ik me nerveus en pas als ik mijn 'pretty face'- masker opzet kan mijn dag beginnen. Maar ik ben beslist niet wie ik ben en ben niet in staat om daar verandering in te brengen. Hoe lang hou ik dit nog vol?

Opvallend is dat er momenteel heel veel op mijn pad komt, wat te maken heeft met schrijven. Vorige week liep ik tegen een cursus aan, die mij wel wat lijkt. Ik word hier en daar gevraagd om wat te schrijven. Weliswaar geen grote opdrachten, maar wel leuk om te doen. En vandaag liep ik 'per ongeluk' tegen een opleiding journalistiek aan, dat onmiddellijk mijn aandacht ving. 

Hmm.... toeval? Ik denk het niet... 

Enfin, ondanks de chaos... morgen weer gewoon Weight Watcher recepten met heel veel gezonde, vullende koolhydraten!!