Vergelijken brengt onzekerheid

Gewicht: 95,4 kg

Zoals ik al schreef wilde mijn gewicht maar niet zakken. Ik zat weer 'op een plateau'.... Erger nog, ik zag mijn gewicht zelfs met een ons of 6-7 stijgen. Ik werd er niet echt vrolijk van. 

Door omstandigheden ben ik  in de afgelopen weken even niet bezig geweest met gewicht, maten, eten of kwantiteit van sporten. Andere prioriteiten maakten dat mijn weegschaal alleen maar stof vergaarde. Het verraste me dan ook toen ik eergisteren ontdekte dat ik toch weer wat gewicht kwijt was.

Het gaat eigenlijk niet hard genoeg naar mijn zin. Verstandelijk weet ik dat dit onzin is, want in een half jaar tijd ben heb ik toch maar mooi een vestje van bijna 30 kilo uitgedaan. Het is dat ik mezelf vergelijk met anderen, die zoveel meer kwijt geraakt zijn dan ik in dezelfde periode. Niet dat ik afgunstig ben, maar het doet me wel wat als ik hoor dat anderen al maatje 38 of 40 aan kunnen, terwijl ik blijf hangen tussen de 44 en 46. Ik vertel mezelf dat ik af kom van maatje 50 of 52 en dat ik best trots mag zijn op mezelf. (Hee, laten we aandacht hebben voor dat halfvolle glas in plaats van dat half lege glas!). 

Jezelf vergelijken met anderen heeft, in mijn geval, nog nooit geluk gebracht. Of de ander doet het beter dan ik, is mooier dan ik, is rijker dan ik, is getalenteerder dan ik.... en neig ik tot negatieve gedachten over mezelf. Maar zijn de rollen omgekeerd, dan is er de valkuil van hoogmoed. En daar word ik ook niet gelukkig van.

Waarom vergelijk ik mezelf eigenlijk met anderen? Ik weet toch dat iedereen uniek is. Ik ben de ander niet en de ander is mij niet. Zijn/haar worsteling is niet de mijne en mijn worsteling is niet van hen. Ik weet dat vergelijken zinloos is. En toch doe ik het.

De enige positieve reden die ik kan verzinnen is dat als ik naar een ander kijk (zonder mezelf te vergelijken), ik gemotiveerd raak, dat ik geïnspireerd raak, dat ik kan afkijken en leren, omdat ik zelf niet op het idee gekomen zou zijn. En als de rollen omgekeerd zijn, dan betekent kijken naar een ander: hoe kan ik het ook anders doen? En in sommige gevallen: hoe kan ik je helpen?.... Op deze manier zou kijken naar een ander me wel geluk kunnen brengen. 

Typisch ook, althans in mijn geval, dat als ik mezelf vergelijk met anderen, ik bijna altijd kijk naar degene die het zoveel beter doen dan ik. Dat er anderen zijn die gelijk zijn aan mij of het minder doen dan ik, dat wenst mijn brein niet te willen registeren. Hmmm.... oops, dat zegt natuurlijk wel wat over mijn persoontje! 

Alleen al het feit DAT ik mezelf vergelijk met anderen, getuigt al van een mate van onzekerheid. En nee, ik vind dit niet fijn te concluderen over mezelf. Ik vind het niet fijn om er voor uit te durven komen dat ik onzeker ben. Tegelijkertijd heb ik het inzicht verworven dat vrijwel IEDEREEN onzeker is. Uitzonderingen daargelaten, maar geloof me, zij kampen met (persoonlijkheids-)stoornissen waar onzekerheid peanuts bij is. 

Onzekerheid... ha! Ik zou er een boek over kunnen schrijven. Elke verandering in mijn leven bracht onzekerheid met zich mee. Verhuizing, huwelijk, een baby... een andere school, nieuwe vriendinnen... noem maar op... Zelfs mijn 'overgang'. (.. al moet ik erbij vertellen dat de overgang mij over een grens getild heeft waar onzekerheid niet langer meer zo onzeker is. Maar dat is weer een ander onderwerp...). 

Het positieve van het hele verhaal is, dat elke onzekerheid me heeft laten zien waar mijn kracht ligt. Elke onzekerheid maakte dat ik een deel van mij leerde kennen, dat ik niet wist dat ik het in me had. En onzekerheid maakte dat ik in sommige situaties op mijn hoede was en dat heb ik mogen ervaren als bescherming.

Een verhuizing betekende dat ik ergens opnieuw moest beginnen. Ik moest uit mijn comfortzone stappen, loslaten wat ik al jaren kende en een nieuw pad inslaan. En ik heb het volbracht... meerdere keren in mijn leven. Dat gold ook voor mijn huwelijk, een andere school en andere soorten ervaringen. 

De onzekerheid als moeder was, denk ik, wel de heftigste. De verantwoordelijkheid voor zo'n klein, hulpeloos wezentje dat in jouw armen ligt... een verantwoordelijkheid voor minimaal 18 jaar... en dat alles zonder gebruiksaanwijzing... And I did it again... weliswaar met vallen en opstaan, met gemaakte fouten en tekortkomingen. Ik wist toen niet wat ik allemaal in me had. Zoveel talenten die het daglicht aanschouwden... 

Vergeleken met anderen.... 

o nee - dat zouden we niet meer doen!

Opnieuw een plateau bereikt

Gewicht: 101,1 kg

Vanaf mijn terugkomst uit Canada, staat mijn gewicht weer zowat stil. Opnieuw een plateau bereikt. Ik hoorde afgelopen weken iemand zeggen dat als je lichaam een bepaald gewicht bereikt heeft wat je in het verleden ook voor langere tijd gehad hebt, dat je lichaam dit 'herkent' en daarom blijft hangen op dit gewicht. Het zou kunnen.... Ik kan er verder niks mee. Ik wil nu al weken dat ik eindelijk twee cijfers VOOR de komma zal zien, maar het wil maar niet lukken. Gisteren of eergisteren zag ik voor het eerst 100,9 op de weegschaal... Vandaag zat er weer een paar ons bij. Dus, nog even geduld hebben en vooral niet zo vaak wegen! Dat kost mij nog steeds veel moeite om uit de ban van de weegschaal te komen.

In de afgelopen weken ben ik erg druk geweest. Ik ben dan meteen mijn ritme kwijt. Het eten van meerdere kleinere maaltijden schiet er dan een beetje bij in. Met andere woorden ik eet weer veel te weinig. Mogelijk is dat de reden voor het weinig/niet afvallen.

Een paar dagen geleden ben ik met een vriendin in Kleve gaan shoppen en ik kwam een leuk rokje tegen met bijpassend truitje. Met maatje 46 onder de arm stapte ik het pashokje in. Mijn vriendin daagde me uit om maatje 44 te proberen en tot mijn grote verbazing paste het truitje me perfect. Ik mag dan niet in kilo's afvallen, ik val nog steeds in centimeters af. 

Een kennis vroeg me gisteren hoeveel ik was afgevallen en toen ik haar vertelde dat ik nog maar pas op de helft was, keek ze me ongelovig aan. Naar haar mening hoefde ik met mijn lengte toch niet meer zoveel af te vallen. Ik heb haar verteld dat ik nog steeds 100 kilo weeg en daar schrok ze van. Mijn BMI is nog steeds knalrood en dus wil ik nog niet stoppen. Daarnaast stoppen.... ik weet niet zeker of ik dat wel in de hand heb. Door de gastric bypass zal ik voorlopig nog afvallen, of ik wil of niet. (Of ik zou me weer klem moeten eten, maar zelfs dat lukt niet, want alles wat te veel is gaat er heel snel weer uit).

Afgelopen week heb ik een vriend bezocht die net geopereerd is. Ook een gastric bypass. Hij worstelde nog met de gepureerde voeding en het vinden van het juiste voedingspatroon voor hem. Ik moest terug denken aan de week na mijn operatie. Aan mijn worteling. Eigenlijk verbaasde het me hoe snel ik weer in mijn gewone doen was. Al moet ik er wel bij vermelden dat mijn kijk op eten en mijn smaak wel degelijk veranderd is. En dat in vier-en-een-halve maand tijd. 

De laatste tijd krijg ik her en der complimenten over mijn uiterlijk. Ik word er soms wat verlegen van. Verder merk ik dat ik, doordat ik me makkelijker beweeg, met veel meer zelfvertrouwen door het leven ga. Ik vind mezelf een leuker mens. 

Wat me ook overkwam en dat was voor mij stof tot nadenken... is dat ik met andere ogen kijk naar mijn zwaardere medemens. Aangezien ik nu zelf het verschil voel van hoe het is om minder zwaar te zijn, betrapte ik me erop dat ik met enig 'medelijden' kijk naar hen die hun gewicht nog met zich mee moeten slepen. Ik weet wat het is om zo te moeten leven en ik weet nu wat het is om met minder gewicht rond te lopen en het voordeel dat dit met zich meebrengt. Ik begrijp nu pas goed hoe anderen (de slankere medemens) naar mij gekeken hebben in de tijd dat ik zo zwaar was. Deze gedachten doen me pijn. Ik zou mijn dikkere medemens zo graag willen vertellen dat het de moeite waard is om dat extra gewicht kwijt te raken. Aan de andere kant weet ik dat je als zwaar persoon altijd maar weer geconfronteerd wordt met dat 'moeten afvallen' en dat je daar op den duur zo verschrikkelijk van baalt, dat je die woorden gewoon niet meer kunt horen. 
Ik zou willen dat ik iets voor anderen zou kunnen betekenen met mijn ervaring.

Maar goed, ik besef ook heel goed dat je er klaar voor moet zijn, wil je veranderen. Het besef dat ik met mijn overgewicht minder lang zou leven en daardoor mijn kleinkinderen niet zou kunnen zien opgroeien, deed bij mij de knop omdraaien en heb ik deze beslissing kunnen nemen. Niet dat ik nu de garantie heb dat ik een lang leven zal hebben, maar de kansen zijn wel gekeerd. Ik slik nu bijna geen medicijnen meer. Nog een half tabletje voor mijn bloeddruk, waarvan ik weet dat als ik meer zou gaan sporten, ik ook dit kan skippen uit mijn 'menu'. En dat is alles. Vergeleken met een half jaar geleden scheelt dit vier-en-een-halve tablet. De ziektenkostenverzekering zal blij met mij zijn. (Alhoewel... het merendeel betaalde ik zelf, maar dat is weer een ander onderwerp). 

Enfin, het is bedtijd... de volgende keer dat ik schrijf, hoop ik te kunnen melden dat ik mijn eerste mijlpaal van 99,9 kg bereikt heb. Duimen dus!

Gewicht: 110,3 kg

Zaterdagochtend... Me-time... tijd voor een maskertje, een voetenbad, nagelverzorging, etc. Dit tijdstip heb ik uitgekozen om op de weegschaal te gaan staan. Immers, dit hoort nu bij mijn Me-time, mijn tijd voor 'extreme selfcare'. Goed voor mezelf zorgen, het thema dat mij bezig houdt.

Tot mijn vreugde stel ik vast dat ik afgevallen ben. Yeah!! Mijn lichaam accepteert mijn nieuwe levensstijl blijkbaar. Ik heb deze week meer gegeten dan voorheen. Zelfs op momenten dat ik eigenlijk geen hongergevoel kende. Het ging om de regelmaat; het zes keer kleine beetjes eten per dag. Het heeft gewerkt. Eindelijk van mijn plateau af.

Gisterenmiddag ontmoette ik kennissen, die ik al bijna een jaar niet meer gezien had en een van hen merkte op dat ze het idee had dat ik afgevallen was. Ik had haar kunnen zoenen op dat moment. Het valt dus eindelijk iemand op dat ik nu bijna 15 kilo kwijt ben! Het voelde zo goed... Ikzelf zie het nog steeds niet van mezelf. Ik merk het weliswaar in mijn kleding, maar naar mijn idee is mijn lichaam nog steeds hetzelfde als voor de operatie.

Toen ik 's avonds bij vrienden binnen stapte, die mij ook een paar maanden niet meer gezien hadden, regende het 'complimenten'. "Je kan het echt wel zien dat je bent afgevallen. Je benen, je buik en je gezicht is niet meer zo opgeblazen.."
Ik vond het moeilijk te geloven dat zij een verandering van mijn lichaam zagen. Ik werd er haast verlegen van. 

Hoe bevalt het zes keer per dag eten? Op zich niet verkeerd, aangezien ik totaal geen verlangen ken naar zoetigheid, zoals koekjes of chocola. Ik heb wel behoefte aan drop. Niet vanwege de zoetigheid, maar het zout... Mijn bloeddruk is ook nog steeds wat aan de lage kant. Een issue dat ik binnenkort opnieuw met de huisarts zal bespreken. 

Het zes keer eten betekent wel dat ik ieder twee/twee-en-half uur bewust iets te eten neem en dat maakt dat ik het gevoel heb dat ik de hele dag bezig ben met voeding. Naast die zes keer eet ik ook nog een stuk fruit en probeer ik een liter tot anderhalve liter water te drinken. Er zijn nog steeds dagen dat ik het ritme niet onder de knie krijg. Op de dagen dat het me wel lukt, voel ik me heel goed; energiek en tevreden.

Ik ben tevreden... dat wil zeggen zolang ik mezelf niet vergelijk met anderen. Ik hoor van vrouwen, die in dezelfde tijd als ik een gastric bypass ondergingen, dat zij al veel meer afgevallen zijn dan ik. Ik gun het hen van harte, maar ik baal dat het bij mij zo langzaam gaat. Ik vertel me zelf dat langzaam afvallen gezonder is dan snel afvallen en ik hoop dat langzaam afvallen ook betekent dat mijn vel het bij kan houden. 

Een hangend vel is waar ik tegenop zie. Toch zie ik het gebeuren. De velletjes onder mijn armen... de o-zo bekende 'kipfiletjes' zitten er aan te komen. En het vel van mijn bovenbenen zit ook niet meer zo strak. Ik hoop dat wandelen (en straks hardlopen) en sporten in de sportschool uiteindelijk vruchten zal afwerpen. 

Vandaag zijn hubbie en ik naar buiten getrokken om nog even te genieten van de najaarszon. Nog even wat vitamine D binnen halen, voordat het echt herfst gaat worden. Lekker een uurtje lopen langs de rivier en door het plantsoen. Wat me opviel was dat ik het gevoel dat ik nog uren kon lopen. Geen gehijg, geen zere voeten en ik voelde me energiek, vitaal, fit.... 

Waarom heb ik zolang gewacht met deze operatie? Alleen al het feit dat ik me na 15 kilo afvallen al zo goed kan voelen. Kan je nagaan wat het met me gaat doen als ik 30 of 40 kilo afval! Of ik dit quotum echt ga halen? Ik weet het niet, misschien wel niet. Een gezond BMI is mijn streven. Het gewicht en het kledingmaatje dat erbij hoort.... daar wil ik eigenlijk nog niet aan denken. Ik heb me voorgenomen de reis stap voor stap te maken. Mijn volgend doel is nog maar twee cijfers op de weegschaal te zien in plaats van drie (of vier, als je de cijfers achter de komma meerekent). Dit betekent dat het volgende station pas bereikt wordt als ik 10 kilo kwijt ben. Het zou fijn zijn als ik dit voor de Kerst bereikt zou hebben... Drie kilo per maand; een uitdaging..!

Plateaugrens bereikt?

Gewicht: 112,3 kg

Het lijkt erop dat ik langzaam maar zeker de grens van mijn 'plateau' bereikt heb. Al meer dan twee weken blijf ik hangen qua gewicht en heb ik rondgelopen met de gedachten dat de operatie praktisch voor niks is geweest. En sinds gisteren zie ik mijn gewicht weer met onsjes zakken.

Het bewegen (twee keer per week sportschool en twee keer per week een wandeling van minimaal 5 km) zet blijkbaar dan toch zoden aan de dijk. 

Ik kan inmiddels alles weer eten. Ik 'dump' nergens op en word bijna nooit misselijk. Het enige waarmee ik rekening moet houden is dat ik niet te snel eet (goed kauwen) en niet te veel. Beetje bij beetje leer ik mijn grens kennen. Voor een gastric bypass patiënt, eet ik best nog veel. Anderen hoor ik vertellen over een paar hapjes, maar ik eet 's ochtends en 's middags een boterham en 's avonds kan ik een ontbijtbordje warm eten op. Het enige dat veranderd is, is dat ik geen toetjes meer kan eten. Daarvoor in de plaats probeer ik 's middags of 's avonds wat yoghurt (met vruchten) te nemen als tussendoortje. Dit vanwege het toevoegen van calcium aan mijn voeding. En dat bevalt prima.

Maar weinig mensen kunnen zien dat ik die 10+ kg kwijt ben. Ik merk het in mijn kleding en ik voel me minder opgeblazen. Mijn buik is minder opgezet, maar verder....? Ergens kijk ik uit naar de reacties van mensen. Puur ter stimulatie, denk ik. Of is het een stukje ijdelheid? (smile).

Mijn zusje probeert ook wat gewicht kwijt te raken. Zij probeert dit op een 'natuurlijke' manier... dus zonder operatie. Haar gewicht ligt op dit moment (nog) beneden het mijne. Er is een concurrentiestrijd gaande.. ergens gunnen we het elkaar dat het afvallen zo goed gaat, maar ergens ook helemaal niet. Zij zal balen als ik haar voorbij zal gaan en ik kan het niet uitstaan dat zij al veel meer gewicht kwijt is dan ik. Het voelt weer als vroeger..... 

Gisteren zag ik mijn vriendin D., die vorig jaar een operatie heeft ondergaan. Zij is inmiddels zo'n 40 of 50 kilo kwijt. Het vet lijkt bij haar te smelten. Ze kan, net als ik, goed eten en wordt ook praktisch nergens misselijk van. Zij valt nog steeds af. Gisteren zijn we gaan zwemmen en zag ik haar in badpak. Wow, ze zag er zo goed uit. Ik heb haar altijd als forse vrouw gekend. Wat een verandering. Van maatje 52 naar maatje 40. Ik hoop dat ik haar voetstappen zal kunnen volgen. Volgend jaar hoop ik ook een kleiner badpak te kunnen dragen!

Ben ook op controle geweest bij de huisarts. Elk jaar word ik volledig onderzocht, vanwege het feit dat ik diabeet ben. Nu waren alle waarden keurig. Mijn cholesterol was goed, mijn suiker was gedaald, mijn bloeddruk was goed (zelfs laag) en de huisarts was heel tevreden over mijn gewichtsverlies. De huisarts heeft zelfs geadviseerd om een van mijn pillen voor hoge bloeddruk te veranderen. Dat wil zeggen dat ik nu nog maar een van de vijf pillen hoef te slikken. De laatste pil wil ik ook nog van het 'menu' hebben. Misschien over een poosje... Wat voelde het goed om de deur uit te lopen met het 'stempel' gezond in mijn portefeuille. Dat ik dit resultaat in zo'n korte tijd zou halen, dat had ik niet gedacht. Nu nog een gezond BMI en dan ben ik helemaal tevreden!