Sapperdeflap!

Gewicht: 102,7 kg

Het was een paar weken stil aan dit front... Twee weken lang niet bezig geweest met mijn gewicht, mijn maat of mijn eet- en sportpatroon. Deze keer lag mijn prioriteit op een heel ander gebied. Ik ben namelijk voor de derde keer oma geworden. Ik heb al twee prachtige kleindochters en nu is er een kleinzoon geboren. Mijn dochter Karola en haar man, wonende in Canada zijn vader en moeder van een klein jochie... Joshua. Mijn zoon, zijn vrouw, de kleindochters, mijn hubbie en ik zijn naar Ontario vertrokken om de kleine man welkom te heten. 

Een geweldige tijd gehad en veel gezien. Een prachtig land... bossen, meren en zeer vriendelijke mensen. Ik zou er zo kunnen gaan wonen. Zonder enkele moeite. Nou ja... de temperatuur is wel iets waar ik aan zou moeten wennen. In de laatste week viel er al een berg sneeuw. Zij zullen geheid een witte Kerst hebben... 

Met mijn kleinkinderen om me heen, besefte ik hoe goed de keuze van een gbp is geweest. Met een BMI van 40 was de kans op een lang en gezond leven niet erg groot. Mijn BMI gaat nu richting 30 (ook nog steeds niet bepaald gezond, maar alles beter dan een BMI van 40) en mijn gezondheid is een stuk verbeterd. De kans om nog voor een lange tijd oma, moeder, vrouw en zus/vriendin te kunnen zijn voor al degene die ik liefheb is nu vele malen groter. Dat besef maakt me happy. 

Nog twee en een halve kilo en dan heb ik de helft van mijn overgewicht verloren! Vijftig procent! Het ziekenhuis zal trots op me zijn. Hun doel is 60% en dat ga ik redden. Mijn einddoel is uiteindelijk 100%. Helemaal zeker dat dit haalbaar is ben ik niet. Mijn eerste doel is dat ik een gewicht ken dat bestaat uit twee cijfers voor de komma. En dat hoop te halen... nog voor het nieuwe jaar begint. Het zou voor mij een prachtig kerstcadeau zijn. 

Op dit moment draag ik maatje 46 (twee maten gekrompen). Voelt heel goed, behalve dat mijn kledingkast aardig aan het uitdunnen is. Veel nieuwe spullen kopen wil ik niet, aangezien ik verwacht om over een paar maanden maatje 44 of zelfs 42 aan te kunnen. Het positieve is dat ik niet meer naar de XL-labels hoef te letten. Ik kan nu ook bij de koopjes op de benedenverdieping (de normale maten) zoeken. En ook dat voelt zo onwijs goed.

Mijn kleindochter van drie is nog al bezig met baby Joshua en denkt dat alle dikke(re) vrouwen zwanger zijn. Ik snap wel dat ze denkt dat oma zwanger is. Alles wordt dan wel dunner.... maar strakker worden is een ander verhaal. Voor het eerst zag ik in de spiegel dat mijn bovenbenen, -armen en mijn buik weliswaar 'vetarm' zijn en dat uit zich door losse vellen. Het is nog niet zo heel erg, maar de eerste tekenen zijn er wel. Het is slikken... mooi is het zeker niet....

Het idee om een en ander te laten liften is in mij opgekomen, maar ik weet nog niet zeker of ik de stap zou durven te zetten. Het is een behoorlijk zware operatie, zo ik gelezen heb en maar niet te spreken over de hoge kosten, want de zorgverzekeraars staan niet te springen op cliënten zoals ik. Nou ja, ik wil leven bij de dag. We zullen later wel zien of en hoe belangrijk ik een lifting vind. Uiteindelijk ben ik geen 25 meer. Eerst maar eens zien hoeveel last ik zal ondervinden van flapjes (bijvoorbeeld bij het sporten).  

Hihi, ik zie mezelf al rennen met die flapperende vellen onder mijn armen, mijn bovenbenen en mijn buik. Wat zal dat een herrie maken... 'Gee, daar komt ze weer! Luister... Annelies on the run... Sapper-de-flap'. 

Zo, weer genoeg geleuterd... tijd om aan het avondeten te beginnen. We hebben nog wat last van jetlag. Besef van tijd is er nog niet helemaal. Mijn hongergevoel is een beetje van slag. 

Ik heb er zin in...

Gewicht: 113,6
(BMI 36,5 - was 40)

Het afvallen gaat gestaag door. Morgen is het twee weken geleden dat ik ben geopereerd. Tel daar twee weken bij op van het voortraject - het koolhydraatarm dieet - dan ben ik toch in vier weken tijd bijna 11,5 kg afgevallen. Normaliter kon ik blij zijn als ik in een maand tijd twee kilo verloor.

Ik vind zelf dat je het nog helemaal niet kan zien, maar mijn kledingmaat geeft duidelijk aan dat ik niet alleen gewicht kwijt raak, maar dat de centimeters ook smelten. Broeken, maat 48, kan ik met gemak aan. Sommige zitten zelfs al los om mijn billen.

Ik merk het als ik in of uit mijn autootje stap. Zo vlot als dat nu gaat, dat kon ik me een maand geleden nog niet voorstellen. Ik merk het ook als ik de trap op of af loop. De verloren 10 kg is goed te voelen. Ik merk het als ik buk. Het bed uitstappen gaat ook veel lichter en zo ook als ik van de bank omhoog kom. Een maand geleden was dat nog een 'genante' vertoning. Nu spring ik als een jonge atleet op.

Ik verheug me erop om nog maar twee cijfers op de weegschaal te zien. Ik heb me voorgenomen om dan weer te starten met hardlopen. In de hoop dat ik deze keer geen blessures oploop. Het is de bedoeling dat ik nu al begin met wandelen, om weer wat conditie op te bouwen. Tot op heden heb ik dat nog niet gedaan. De narcose heeft er bij wel ingehakt (of is het nog een restant van de depressie). Ik voel me vermoeid en slaap nog steeds veel. Ik geef er nog even aan toe, want ik weet dat dit over gaat. 

Ergens deze week word ik 53. Ik ken spijtgevoelens dat ik niet eerder deze operatie heb laten doen. Ik heb het gevoel dat ik zoveel 'gemist' heb. Mijn overgewicht heeft me weerhouden van uitdagende activiteiten. Ik heb zelfs, volgens mijn gedachten, mijn kinderen tekort gedaan. Zo wilde ik niet met de kinderen gaan zwemmen, omdat ik niet graag in badpak gezien wilde worden. Balspelen op het strand of sporten in het algemeen. Ik vond het verschrikkelijk als ik na 10 minuten al stond te hijgen. En zo kan ik nog veel meer beschrijven als ik dat zou willen, maar weet je... het is verleden tijd. Ik kan het niet meer veranderen. Het is nou eenmaal gebeurd.

Wat ik wel kan doen is er zijn voor mijn kleinkinderen. Ik ga wel met hen zwemmen, sporten, hiken... oma is overal voor in. Wat ik wel kan doen is vanaf nu genieten van alles wat ik heb laten liggen onder de noemer 'ik ben te dik..'. Nee, dik zijn is vanaf nu voorbij. Ook als de weegschaal mocht blijven steken. De kans zit er wel in. Uiteindelijk is deze operatie een hulpmiddel. Maar zelfs dan... mijn gewicht mag nooit meer een reden zijn om dingen die je leuk vindt, niet meer te doen. 

Ik zal trouwens blij zijn als mijn huisarts weer terug is van vakantie. Mijn bloeddruk blijft aan de lage kant. De medicijnen voor hoge bloeddruk slik ik al zo'n 14 jaar. Ik kan er niet zo maar mee stoppen. De medicijnen voor diabetes slik ik niet meer en mijn suikergehalte blijft continue rond de 7,5 mmol. Nog iets te hoog, maar volgens de internist zal deze nog zakken als het gewicht afneemt. 

Verder voel ik me goed. Ik ben gisteren afgestapt van het gepureerde voedsel. Eigenlijk iets te vroeg. 's Middags mijn eerste cracker met smeerkaas en dat viel prima. Zolang ik de tijd maar neem om goed te kauwen. En 's avonds rijst met kalkoen en een (achteraf gezien iets te hete) saus. Ook dat viel goed. Een paar uur later nam ik vanillevla (calcium) en dat viel helaas niet goed. Ik ging misselijk naar bed. Misschien waren mijn ogen iets groter dan mijn maag (letterlijk!). Enfin, ik zal alles moeten uitproberen. Er zal voedsel zijn dat ik goed kan verdragen en ander voedsel dat ik vanaf nu beter uit de weg kan gaan. Het zij zo. 

De wondjes zijn ook goed genezen. Vanavond de laatste prik tegen trombose. Mijn buik zit onder de blauwe plekken. Over een week zal dit ook wel weg zijn. Daarnaast heb ik mijn steunkousen inmiddels ook al uitgedaan. Bijna is alles weer normaal....

Er gebeurt nogal wat in mijn leven. Het lijkt alsof ik met deze gastric bypass opnieuw mag beginnen. En het gekke is, nu ik mijn jasje met vet verlies, lijkt het alsof ik mezelf 'opschoon'. Het uit zich ook in mijn huis. Afgelopen weekend hebben hubbie en ik de kamer veranderd en alles is schoongemaakt. Elk hoekje hebben we gehad. Mount Washmore, ofwel mijn berg wasgoed is er door gedraaid en het lijkt alsof de hoeveelheid huishoudelijk werk beter behapbaar is. 

Ik weet niet of het herkenbaar is, maar als mijn hoofd 'op orde' is, dan uit zich dat in mijn huis. Dan is mijn huis ook weer meer leefbaar, schoner en gezelliger.
En andersom werkt het ook. Als mijn huis opgeruimd is, dan lijkt er ook meer plek in mijn hoofd. 

Enfin, de status quo op dit moment is dat ik weer zin heb om een en ander weer op te pakken. Ik heb zin om naar buiten te trekken. Ik wil weer genieten, ik wil bewegen, ik wil onder mensen zijn, ik wil studeren, ik wil lezen, ik wil hobby-en, ik wil koken, ik wil weer naar school (opleiding), ik wil werken, ik wil.. ik wil... ik wil....  LEVEN!

Motivaties

Voordat ik inga op bovenstaande foto wil ik eerst kwijt dat ik mijn operatiedatum al heb ontvangen: 6 augustus a.s. Niet verwacht dat het ZO snel zou gaan. Ik dacht dat ik september/oktober pas aan de beurt zou zijn. Het overvalt me een beetje, maar ik heb besloten om er voor te gaan.

Nadat ik het traject voor de Gastric Bypass instapte, werd mij gevraagd om mee te doen aan een longitudinaal onderzoek. Het is een 10-weken-durende therapie. Het doel van het onderzoek is bekijken welk effect cognitieve gedragstherapie heeft op mensen die een bariatrische chirurgie ondergaan. Ze vergelijken de cliënten met mensen die geen therapie krijgen vooraf. Ik ben dubbel geïnteresseerd. In eerste instantie omdat ik hoop met gedragstherapie een voorsprong te krijgen op mijn eetgedrag NA de operatie en daarnaast past dit onderzoek bij de studie die ik momenteel volg. 

Een van de sessies gaat onder andere over je motivatie om je eetgedrag te veranderen. Voor mij is nr. 1- motivatie mijn gezondheid. Deze motivatie is zo diepgaand en onder te verdelen in subjes. Ik heb een motivatiekaart gemaakt voor mezelf, dat nu in mijn huiskamer staat om me continue eraan te herinneren waarom ik doe wat ik nu doe. Ik weet dat het niet altijd van een leien dakje zal gaan (getuigenissen van anderen). De kaart zal mij hopelijk in die tijden blijvend motiveren.

Op de kaart heb ik een foto van mezelf geplaatst op de dag dat ik op m'n dikst was. Ik zie niet graag foto's van mezelf, maar nu besloot ik mezelf te accepteren zoals het nu is. Het is nu eenmaal, op dit moment, niet anders. Ik kan het niet in een week tijd veranderen... 

De foto's van mijn kleinkinderen vertelt me dat als ik een gezonder BMI weet te krijgen, dat de kans op een langer leven groter zal zijn. Mijn kleinkinderen zijn mij de grootste schatten. Voor hen wil ik er zijn en ik hoop hun trouwdag en hun kinderen nog mee te mogen maken.

Daarnaast besef ik dat ik het veranderen van mijn levensstijl niet moet doen voor een ander, vandaar dat ik een tekst uitgeprint heb met de tekst van de bekende reclame: 'You're worth it' en zo is het maar net. Ik ben het waard om een gezonder leven te hebben.

Ik hou van hardlopen (zie eerdere logjes), maar door mijn overgewicht raak ik steeds opnieuw in de problemen. Als ik spreek over motivatie, dan is dit een motivatie waaraan ik niet voorbij zou kunnen gaan. Ik hoop echt over een half jaar het hardlopen weer op te kunnen pakken. Wie weet wel eerder.

De slanke dame in het midden staat niet meteen in het teken van 'slank zijn', maar wel in het teken van zomerjurkjes kunnen/durven te dragen, want dat is waar ik naar toe leef. Volgende zomer hoop ik een andere maat te kunnen dragen, waardoor het zoeken van leuke en passende kleding steeds minder moeilijk zal zijn. Of ik ooit zo slank zal worden als deze dame.... ik denk niet dat mijn bouw het toelaat. Al hoewel, ik ben wel ooit zo slank geweest.... Ik zal eens in de 'oude doos' klimmen en zoeken naar foto's uit mijn slankere periode.

En dan het teken van 'no more pills'. Ik zal juichen, zingen en springen als de dag komt dat ik de pillen voor hoge bloeddruk en hoge bloedsuikerspiegel (en cholesterol) niet meer hoef te nemen. De kans zit er wel in dat dit ooit gaat gebeuren. 

Je vindt er het woord 'balans' dat voor mij een grote rol speelt. Balans op lichamelijk en op geestelijk vlak. Balans is een van mijn doelen.

'Echt eten' is het proces waar ik me nu in bevind. Het gaat om voeden, niet meer om het eten. Een gewaarwording die ik niet goed kan uitleggen. Eten was voor mij of een verplichting (zonder kan je niet) of, aan de andere kant, een vervanging voor iets wat ik hard nodig had op dat moment en wat niet binnen mijn bereik lag.

'Lichter leven' spreekt voor zichzelf. Lichter als 'minder kilo's' en lichter in mijn hoofd. Minder bezig zijn met mijn gewicht... meer ruimte in mijn hoofd.

Ik heb het gevoel dat ik een nieuwe reis ga ondernemen. Een reis naar een gezondere, slankere, vitalere en weer-kunnen-joggende ik.