Mijn laatste avondmaal

Overmorgen is het dan zover. Morgenmiddag weet ik hoe laat ik in het ziekenhuis moet zijn. Waarschijnlijk ben ik als een van de eersten aan de beurt, aangezien ik diabetespatient ben. 

Ik ben verbaasd over het feit dat ik zo kalm van binnen ben. Ik heb me goed voorbereid. Ik weet exact wat me te wachten staat. Ik ben weliswaar bang voor pijn, maar zowel in het ziekenhuis als thuis weet ik dat ik pijn kan opvangen door middel van paracetamol (in het ziekenhuis waarschijnlijk morfine... yeah... sweet dreams!), dus ook dat zal wel goed komen. Daarnaast praat je over een paar daagjes en dat is te overzien. Positief gestemd dus.

Vanavond hebben we, samen met wat vrienden, de BBQ aangestoken. Hoewel het een teken van dank-je-wel was voor hen die ons in de afgelopen week geholpen hebben, was het voor mij een 'laatste avondmaal'. Nu heb ik in de afgelopen twee weken een koolhydraatarm dieet gevolgd en ik merkte dat mijn maag niet meer op kon dan wat stukjes vlees (spiesjes) en een groentesalade. Wel heb ik gesmokkeld met het drinken. Twee weken leven op water en thee ging mij uitstekend af, maar deze keer wilde ik toch heel graag even wat anders..... Ik heb ervan genoten. 

Als ik de tijd kan vinden, wil ik op deze blog mijn avontuurlijke reis beschrijven. Ups en downs, alles mag. Voor het merendeel doe ik het voor mezelf om later terug te kunnen zien hoe deze operatie mij mogelijk zal veranderen. Al moet je daar, beste (b)lezer (= bloglezer) niet al te hoge verwachtingen van hebben, want uiteindelijk blijf ik natuurlijk gewoon ik. 

Het verbaasde me dan ook dat iemand een opmerking maakte in de trant van: 'Als je straks zoveel afgevallen bent, zul je vast een leuker persoon zijn'. Toen ik vroeg wat ze daarmee bedoelde, gaf ze aan dat ik als slank mens er veel leuker uit zou zien. Het gekke is dat, hoewel goed bedoeld, ik altijd geraakt wordt door zo'n opmerking. Alsof ik er nu niet leuk uitzie. Alsof je pas echt meetelt als je slank bent. Het doet me pijn, want ik ken zoveel dikke, gezellige mensen, die wat mij betreft niet hoeven te veranderen. Ik vind ze leuk, no matter what.

Aan de andere kant begrijp ik de persoon die de opmerking maakte ook wel. Hoewel mijn gezondheid als reden nummer 1 staat voor deze operatie, kijk ik uiteraard wel uit naar de zomer van 2015, want dan zal ik zomerjurkjes kunnen dragen. Als slanker mens voel ik me wel meer vrouw. Als slanker mens zal ik me charmanter kunnen bewegen en heb ik meer ruimte voor mezelf.

Ik heb besloten om met mijn billen bloot te gaan. Tot op heden heb ik angstvallig verzwegen wat mijn lichaamsgewicht is. Jazeker, een schaamtegevoel maakte zich meester van mij. Want wat zal een ander wel niet denken? Ik zit midden in een proces, zowel lichamelijk, maar vooral geestelijk, waardoor ik steeds meer lak heb aan negatieve gedachten van een ander. 
Vanaf morgen zal ik mijn gewicht bijhouden en om de zoveel tijd foto's plaatsen van alles wat te maken heeft met mijn 'reis'.

Als blezer ben je van harte welkom om met mij mee te gaan op reis. Ik kijk uit naar jouw reactie. 

Groen licht

Een week lang heb ik mijn eetpatroon aangepast. Geen koolhydraten, alleen groenten, eiwitten of een all-in-shake. Het kostte me niet zoveel moeite. Integendeel ik vond het zelfs een uitdaging en ik ben tal van nieuwe recepten tegen gekomen die nog erg lekker zijn ook. Nooit geweten dat je zonder koolhydraten alsnog erg lekker en gezond kunt eten. 

Ik had gehoopt meerdere kilo's kwijt te raken, zoals anderen dat doen, maar helaas in mijn geval gaat het met onsjes. Misschien beter ook; volgens de experts is het niet goed als je te snel afvalt - je vel gaat hangen.

Hoe dan ook, ik heb inmiddels al zoveel gezien, dat ik nu wel weet dat mijn huid slapper zal worden en dat er een overschot aan huid zal zijn, zodra ik een poosje verder. Op dit moment heb ik het er voor over. Het belangrijkste voor mij is mijn gezondheid. Zoals ik al eerder vermeldde, ik kijk uit naar de dag dat ik geen medicijnen meer nodig heb voor hoge bloeddruk of suiker. Echt, op die dag hang ik de vlag uit!

Vandaag de laatste controle in het ziekenhuis. De waarschuwing die ik laatst mee kreeg was dat als ik in gewicht zou toenemen, dat de operatie geen doorgang kon vinden.

De vriendelijke verpleegkundige gaf me een hand en nam me mee naar haar kantoor. Bij binnenkomst zag ik 'm al meteen staan... Hij had mij me een knipoog kunnen geven, dan had ik me al een stuk beter gevoeld, maar niets van dit al. Stijf en verveeld, als in het harnas van een kantonrechter. 'De waarheid en niets dan de waarheid....'. Hoewel de inwendige advocaat mij had kunnen verdedigen, want uiteindelijk had ik me exact gehouden aan het voorgeschreven dieet, wist ik dat de jury keihard zou oordelen. Gelukkig liet de verpleegkundige mij meteen 'voorkomen'. Slippers uit, een stap op de zwarte plaat en daar knipperden de cijfers. Het moment van de waarheid..... Durf ik te kijken? Ogen stijf dicht... en pas als de verpleegkundige lachend zegt: 'Ja hoor', durf ik mijn ogen te openen. Min twee kilo in acht weken tijd. Ergens een teleurstelling (het gaat niet hard genoeg) en tegelijkertijd voel ik een opluchting. Ik kreeg groen licht. De operatie kan nu doorgaan. 

Enig idee wat het voor mij betekent? Ik heb in de laatste twee decennia van mijn 50-jarig leven zoveel dieeten geprobeerd, dat mijn lijf niet meer reageert zodra ik minder ga eten. De spaarstand noemde de arts het. Het lichaam weet dat als er geen voedsel meer binnen komt dat het alles moet vast houden; van vocht tot vet. Toch blijkt de gastric bypass een oplossing te zijn voor vrouwen zoals ik. Het voelt als een mogelijkheid.. misschien lukt het me nu wel.

Wat verwacht ik van de operatie? Een gigantische ondersteuning. Ik ben me bewust dat het een middel is tot en geen tovermiddel. Ik zal alsnog zelf hard aan de slag gaan. Meer bewegen, gezondere voedingskeuzen maken. 
Ik verwacht dat ik na verloop van tijd, mijn schoenveters weer zal kunnen strikken, zonder dat mijn buik in de weg zit. Ik hoop en verwacht dat ik in november in een vliegtuigstoel zal kunnen zitten zonder dat mijn buurman steeds in mijn 'private space' komt of ik in de zijne. Ik zal blij zijn als ik in een restaurantstoel pas zonder dat mijn dijen knellen. Iedere drie maanden naar de huisarts voor controle is hopelijk verleden tijd. En dan heb ik het nog niet over de kleding die ik in iedere winkel kan kopen. Nu ben ik beperkt tot drie, hooguit vier winkels..... Zonder te willen zeuren, hoop ik dat zonder pijn in mijn rug, mijn knieën en enkels door het leven kan gaan. Mijn grootste verlangen is dat ik weer kan joggen/hardlopen. Dat is iets waar ik naar uit kijk.

De grootste frustratie is dat mijn hoofd wel snel is en van alles wil, maar dat mijn lichaam steeds maar achterblijft. Je kunt je daar geen voorstelling van maken als je niet weet wat overgewicht betekent. Ik verwacht dat ook dit probleem tot het verleden zal gaan behoren. 

Een jaar na de gastric bypass hoop ik een vrouw te zijn - gezond slank, sportief, vitaal met meer zelfvertrouwen. Een vrouw die geniet van wat het leven biedt. Een lieve oma die kan rennen met haar kleinkinderen. Vrouwelijk gekleed, verzorgd en vol kleur. En wie weet, pikt hubbie er ook een graantje van mee, want het seksleven kan best nog wat meer 'schwung' gebruiken, als u begrijpt wat ik bedoel. Een vrouw die normaal met eten om kan gaan. Niet bang om te genieten van een gebakje of een bonbon en verstandig genoeg om de grens van de maag (wat er nog van over is) te respecteren. Het is een proces. Ik ben door de deur gegaan en heb de gelegenheid gekregen om met kleine stapjes mijn doelen bereiken.

Een dikke week en dan is het zover.... 

Overgewicht - enquete...

Nu ik volledig in het traject zit van een bariatrische ingreep, neus ik meer en meer rond op internet en kom ik spontaan mensen tegen die dezelfde keuze als ik willen maken of al gemaakt hebben. Zo is blijkbaar het leven... als je aan de kleur rood denkt, zie je ineens hoeveel rood er in je wereld voorkomt.

Zo viel mij op dat veel mensen onbeantwoorde vragen en/of gedachten hebben en dat veel vrouwen (en mannen) zich niet gehoord voelen of ongevraagd aangesproken worden. Of, zoals ik zelf aan den lijve ondervonden heb, niet erg serieus genomen worden. Men kan niet begrijpen dat 'het' zover heeft kunnen komen. 'Heb je dan geen zelfdiscipline?' of 'Met wat meer beweging zou wel helpen, dat weet toch iedereen', dat zijn de ongevraagde meningen die om je oren vliegen. Vooral als je, tijdens een verjaardagsfeestje, net met een gebakje op schoot zit... dan komen de lijnverhalen aan de orde en krijg je ongevraagd advies. Pijnlijk, niet erg bemoedigend en zeker niet respectvol. Immers elk lichaam is anders en niemand weet wat jij al dan niet doet om dat begeerde gezonde lichaam tot stand te brengen. 

Goed was het te horen toen een vriendin een opmerking maakte in de trant van: 'Ieder heeft zijn eigen worsteling; dingen die hij/zij niet in de hand heeft, geen discipline over lijkt te hebben. Het is voor jou jammer dat het aan de buitenkant te zien is'. Met andere woorden ik loop letterlijk te koop met datgene waar ik 'niet zo goed in ben'. Een ander kent dat 'niet zo goed zijn in' ook op verschillende andere terreinen, maar bij die ander is dat niet te zien aan de buitenkant.  

Ik ben inmiddels bewust van het feit dat mijn vreetbuien te maken hebben met wat ik denk en wat ik voel; met gewoonten en in mijn geval met mijn slaappatroon. Het fijne is, dat nu ik me bewust ben waar mijn gedrag vandaan komt, ik mogelijk in staat ben om er wat aan te doen. Echter niets is zo moeilijk dan een ingesleten gewoonten te veranderen. Soms kan het weken goed gaan, maar na een 'uitglijder' ben ik weer terug bij af en zo gaat het al bijna twintig jaar lang. Ik heb me op tijden een zwakkeling gevoeld, een nietsnut,.... noem maar op. Ik vergat op die momenten dat ik een sterke vrouw was, die niet opgaf en iedere keer weer opnieuw begon. Voor het gemak vergat ik dat mijn genen een rol zouden kunnen spelen, de manier waarop ik opgevoed ben en een verslaving.... daar durfde ik helemaal niet aan te denken. In mijn ogen waren het allemaal uitvluchten. De drilmeester die ik miste op het gebied van 'normaal eten' was er wel als ik mezelf tuchtigde met gedachten. En juist deze strenge gedachten maakte dat bevrediging en troost vond in zoetigheid. De cirkel sloot altijd om mij heen. En het touw waar de cirkel van gemaakt leek te zijn, sloot zich strakker en strakker om mij heen.

Ik heb altijd een behoefte gevoeld om te praten. Om open en eerlijk naar binnen te kunnen kijken. Mijn blinde vlekken leren vinden en op te lossen. Nee, ik had geen behoefte aan zeuren of aan zelfspot, zoals ik ervaren heb met andere dikkerds.  Ik had graag mijn frustratie met iemand die mij volledig begreep willen delen. Iemand die in staat zou zijn om mij uit de cirkel van negatieve gedachten te halen, iemand die me kon laten zijn wie ik was, zonder me schuldig te voelen over mijn eetgedrag en me rot te voelen over het feit dat ik te weinig discipline kende. Bij wie ik mijn tranen van frustratie had kunnen laten lopen en met wie ik had kunnen zoeken naar de momenten waar het WEL goed gaat, de momenten dat ik WEL trots op mezelf kon zijn omdat er beslist dagen zijn dat ik normaal doe, dat ik normaal eet en dat ik zelfs kan genieten van de lekkere, maar o-zo-verboden calorieën. 

Zo iemand wil ik graag zijn voor mensen zoals ikzelf. Op dit moment volg ik een opleiding tot counseling (stressmanagement) en ik vroeg me af of mensen mijn behoefte herkennen. Ik vroeg mij af op welke manier ik mijn opleiding kan inzetten. Ik wil graag een luisterend oor zijn. Zoeken naar die cirkel waarin jij terecht gekomen bent en te kijken naar de gedachten en gevoelens die jij ondervindt. 

Ik heb een enquete gemaakt van tien korte vragen. Dit onderzoek wil ik graag gebruiken ten behoeve van mijn portfolio en mogelijk dat uw antwoorden mij tot andere activiteiten zullen aanzetten. Bent u genegen om mee te doen aan mijn onderzoek? 

Link naar onderzoek

Alvast bedankt!!

Motivaties

Voordat ik inga op bovenstaande foto wil ik eerst kwijt dat ik mijn operatiedatum al heb ontvangen: 6 augustus a.s. Niet verwacht dat het ZO snel zou gaan. Ik dacht dat ik september/oktober pas aan de beurt zou zijn. Het overvalt me een beetje, maar ik heb besloten om er voor te gaan.

Nadat ik het traject voor de Gastric Bypass instapte, werd mij gevraagd om mee te doen aan een longitudinaal onderzoek. Het is een 10-weken-durende therapie. Het doel van het onderzoek is bekijken welk effect cognitieve gedragstherapie heeft op mensen die een bariatrische chirurgie ondergaan. Ze vergelijken de cliënten met mensen die geen therapie krijgen vooraf. Ik ben dubbel geïnteresseerd. In eerste instantie omdat ik hoop met gedragstherapie een voorsprong te krijgen op mijn eetgedrag NA de operatie en daarnaast past dit onderzoek bij de studie die ik momenteel volg. 

Een van de sessies gaat onder andere over je motivatie om je eetgedrag te veranderen. Voor mij is nr. 1- motivatie mijn gezondheid. Deze motivatie is zo diepgaand en onder te verdelen in subjes. Ik heb een motivatiekaart gemaakt voor mezelf, dat nu in mijn huiskamer staat om me continue eraan te herinneren waarom ik doe wat ik nu doe. Ik weet dat het niet altijd van een leien dakje zal gaan (getuigenissen van anderen). De kaart zal mij hopelijk in die tijden blijvend motiveren.

Op de kaart heb ik een foto van mezelf geplaatst op de dag dat ik op m'n dikst was. Ik zie niet graag foto's van mezelf, maar nu besloot ik mezelf te accepteren zoals het nu is. Het is nu eenmaal, op dit moment, niet anders. Ik kan het niet in een week tijd veranderen... 

De foto's van mijn kleinkinderen vertelt me dat als ik een gezonder BMI weet te krijgen, dat de kans op een langer leven groter zal zijn. Mijn kleinkinderen zijn mij de grootste schatten. Voor hen wil ik er zijn en ik hoop hun trouwdag en hun kinderen nog mee te mogen maken.

Daarnaast besef ik dat ik het veranderen van mijn levensstijl niet moet doen voor een ander, vandaar dat ik een tekst uitgeprint heb met de tekst van de bekende reclame: 'You're worth it' en zo is het maar net. Ik ben het waard om een gezonder leven te hebben.

Ik hou van hardlopen (zie eerdere logjes), maar door mijn overgewicht raak ik steeds opnieuw in de problemen. Als ik spreek over motivatie, dan is dit een motivatie waaraan ik niet voorbij zou kunnen gaan. Ik hoop echt over een half jaar het hardlopen weer op te kunnen pakken. Wie weet wel eerder.

De slanke dame in het midden staat niet meteen in het teken van 'slank zijn', maar wel in het teken van zomerjurkjes kunnen/durven te dragen, want dat is waar ik naar toe leef. Volgende zomer hoop ik een andere maat te kunnen dragen, waardoor het zoeken van leuke en passende kleding steeds minder moeilijk zal zijn. Of ik ooit zo slank zal worden als deze dame.... ik denk niet dat mijn bouw het toelaat. Al hoewel, ik ben wel ooit zo slank geweest.... Ik zal eens in de 'oude doos' klimmen en zoeken naar foto's uit mijn slankere periode.

En dan het teken van 'no more pills'. Ik zal juichen, zingen en springen als de dag komt dat ik de pillen voor hoge bloeddruk en hoge bloedsuikerspiegel (en cholesterol) niet meer hoef te nemen. De kans zit er wel in dat dit ooit gaat gebeuren. 

Je vindt er het woord 'balans' dat voor mij een grote rol speelt. Balans op lichamelijk en op geestelijk vlak. Balans is een van mijn doelen.

'Echt eten' is het proces waar ik me nu in bevind. Het gaat om voeden, niet meer om het eten. Een gewaarwording die ik niet goed kan uitleggen. Eten was voor mij of een verplichting (zonder kan je niet) of, aan de andere kant, een vervanging voor iets wat ik hard nodig had op dat moment en wat niet binnen mijn bereik lag.

'Lichter leven' spreekt voor zichzelf. Lichter als 'minder kilo's' en lichter in mijn hoofd. Minder bezig zijn met mijn gewicht... meer ruimte in mijn hoofd.

Ik heb het gevoel dat ik een nieuwe reis ga ondernemen. Een reis naar een gezondere, slankere, vitalere en weer-kunnen-joggende ik. 

De Gezonderie: een gezonder leven

Een van de reacties op mijn vorige bericht, afkomstig van een lieve vriendin, was dat mijn gezicht op de foto niet goed te zien was. Deze opmerking trok me over de streep om een selfie te plaatsen. Deze keer zonder verwaaide haren of spinazie op mijn tanden.

Dezelfde vriendin herinnerde mij aan een cursus (7-daags/28-daags) van de Gezonderie, waar ik enige tijd geleden wel aan begonnen ben, maar die ik niet afmaakte vanwege omstandigheden (klik hier). Vandaag opende ik de cursus opnieuw om verder te gaan waar ik gebleven was.

De cursus legt de nadruk op een gezondere levensstijl en dat is precies wat ik zoek. Een maagverkleining past niet in het gedachtengoed van de Gezonderie, maar het uitvoeren van de tips die aangereikt worden zie ik als winst en wie weet, mocht ik genoeg afvallen voor de operatie, dan zal ik de operatie cancellen. Graag zelfs. Waar ik naar zoek is een mogelijkheid tot een blijvende verandering. 

De cursus spreekt onder andere over de motivatie voor een gezondere levensstijl. Moeiteloos ben ik in staat om een lange, lange lijst te maken. 
Wat is uw motivatie? Voor mij geldt o.a. dat ik zonder ballast weer zal kunnen hardlopen als ik de nodige kilo's afval. Hardlopen is iets wat ik echt heel graag doe. Mijn lichaam protesteert echter. Het gewicht is niet te dragen en mijn longen en hart kunnen het niet bijbenen. (O, wat heb ik mezelf toch aangedaan?). Een andere motivatie is mijn schaamtegevoel, de depressies die steeds weer de kop opsteken, mijn zelfbeeld, mijn zelfvertrouwen. En een hele belangrijke factor is mijn weerstand tegen de medicijnen die ik nu moet nemen vanwege mijn hoge bloeddruk en ontregelde suiker.

Naar aanleiding van de cursus heb ik vanochtend doelen uitgeschreven voor de komende drie maanden. Niet alleen heb ik ze benoemd, maar ook beschreven HOE ik het ga aanpakken. Enfin... eigenlijk zou je zelf een kijkje moeten nemen om zelf geinspireerd te raken. 

Ik ben blij dat mijn vriendin mij opnieuw heeft geattendeerd op de site. Het gaf mij vanochtend een extra boost om in te zien waarmee ik bezig ben. Waarvoor ik het doe en handvaten om mijn droom werkelijkheid te maken.

Vanochtend had ik een visie van de vrouw die ik over een jaartje zou willen zijn. Ik heb mijn visie op schrift gezet. Hoewel het heel persoonlijk is, wil ik het toch graag delen. In de hoop dat een lezer zichzelf hierin herkent en mogelijk gemotiveerd raakt om ook te kiezen voor een gezonder leven.

Reacties van medestrijders zijn altijd welkom. Ik weet dat ik niet alleen sta!

Persoonlijker...

Een volgende 'overwinning'... Het plaatsen van foto's van mezelf. Daarvoor heb ik over een drempel moeten stappen, want ik voel me niet bepaald fotogeniek. Op een of andere manier sta ik of met ogen dicht op foto's, of neem ik net een hap van een broodje of trek ik een gekke bek of ik draai net mijn hoofd om, zodat je alleen de achterkant ziet. Het is maar zelden dat ik mezelf leuk vind op een foto. 

Vaak is mijn haar verwaaid,  heeft mijn mascara 'wallen' onder mijn ogen gemaakt , heb ik net een stukje sla of lippenstift op mijn tanden of zit er net een korstje aan mijn neus.... En dan heb ik het niet eens over de grote neus die ik van mijn moeder geërfd heb en de lach die wat scheef is ten gevolge van een gezichtsoperatie. Gelukkig zijn mijn oren plat en staan mijn tanden recht.

Aangezien ik dit blog een meer persoonlijk tintje wilde geven, vond ik dat ik met de 'billen bloot moest' (figuurlijk gesproken dan). In het volgende jaar zal ik (hopelijk) enorm gewicht verliezen en dat wil ik vast leggen. Hoe het nu is en hoe het dan zal zijn.

Ik ben door het Sint Franciscus Gasthuis gevraagd om vrijwillig mee te doen aan een onderzoek 'Cognitieve gedragstherapie voorafgaande aan bariatrische chirurgie'. Het is een longitudinale studie. De vraag die ze graag beantwoord willen zien is of begeleiding vooraf aan de operatie al dan niet bijdraagt aan een succesvol, blijvende levensverandering na de operatie. Deelname aan dit onderzoek is voor mij interessant. Niet alleen met betrekking tot mijn toekomstige operatie, maar ook vanwege mijn opleiding.

Inmiddels heb ik al twee gesprekken gehad. In het eerste gesprek bespraken we mijn levensloop. Wanneer en waarom ik in gewicht bijkwam en/of afnam. Het was een mooie eye-opener. Wat ik namelijk ontdekte was dat ik 'ooit' sporten erg leuk vond en dat gewichtstoename voornamelijk te wijten was aan gebrek aan beweging. Punt is dat mijn overgewicht mij momenteel erg beperkt in het bewegen. Probeer maar eens te lopen met acht zakken aardappels aan je heupen... dan voel je wat ik voel als ik in beweging kom.

Ook hebben we stilgestaan bij de voor- en nadelen van overeten en onderbewegen. De lijst van nadelen is voor groot.... Nadelen waar een ander misschien niet bij stil staat, zoals stoelen in vliegtuigen of restaurants waar je nauwelijks in past; een gedwongen contact met mensen in trein, theater of bioscoop, omdat ik meer ruimte nodig heb dan een ander; en zo kan ik een hele lijst vullen. Te genant om op te noemen. De lijst van voordelen is er ook. Een van de voordelen voor mij was dat ik dacht dat ik 'niet gezien' werd door mannen. In mijn beleving vonden mannen dikke vrouwen niet leuk. Met andere woorden: ik dacht dat ze me met rust zouden laten. In de praktijk kreeg ik te maken met een negatieve aandacht. Ik heb aan den lijve ondervonden dat ik niet serieus genomen werd en dat andere vrouwen voorgetrokken werden en hoewel het nooit uitgesproken werd, ik was er van overtuigd dat het te maken had met mijn overgewicht. Of 'mijn waarheid' DE waarheid was, dat laat ik in het midden. Het was voor mij een worsteling.

Er was ook oog voor een meer positieve benadering, wat ik persoonlijk erg fijn vond om bij stil te staan, nl. stil staan bij de voor- en nadelen van een leefstijlverandering. Plots zie je dat de lijst van voordelen zoveel groter is dan de nadelen. Het motiveerde mij enorm om er voor te gaan. Ik ga dan ook niet afwachten tot ik een operatie heb gehad, ik ben nu al bezig met het juiste voedingspatroon en staat bewegen weer op mijn prioriteitenlijst. Inmiddels ben ik zo'n 4 kg kwijt. In de afgelopen jaren lukte het mij niet om af te vallen en nu lijkt het goed te gaan, want ik heb een doel..... Ook al is dat doel de operatie. 

De opdracht, welke ik mee kreeg na het tweede gesprek, hield in dat ik een eetdagboekje bij moet houden. Op dit moment ben ik niet zo goed georganiseerd en valt het nog niet mee om in te vullen wat ik zoal eet. Wat ik inmiddels wel al gezien heb is dat ik op de meeste dagen niet eens te veel eet (wat ik wel had verwacht), maar dat ik juist veel te weinig eet. Ik eet niet genoeg brood, melkproducten en ik drink te weinig water. Aj.... en daarnaast adviseerde men mij om zes keer per dag wat te eten. Drie hoofdmaaltijden en drie gezonde tussendoortjes in de vorm van fruit of yoghurt/kwark of een cracker met kaas... Voor iemand die te weinig eet is zes keer eten op een dag wel een enorme verandering. Hieraan zal ik zeker nog moeten werken. Hard werken!

Hoe dan ook, in deze pre-operatieve fase ben ik inmiddels drie tot vier kilogram afgevallen en dat voelt goed. Bijna 10% van wat ik kwijt wil. Niet helemaal verkeerd toch? Heb al winst geboekt en dat nemen ze me niet meer af. 

In de molen

Wat gaat het snel... eenmaal de knoop doorgehakt, dan begint ook meteen de molen te draaien. Eerst een informatie-avond, daarna een gesprek met de verpleegkundige, de diëtiste en een uitgebreide bloedtest (negen buisjes). Afgelopen week een afspraak met de internist en aankomende week ben ik uitgenodigd voor een gesprek met de chirurg en word ik voorbereid voor de operatie. Ik ben inmiddels op de wachtlijst geplaatst.

De wachtlijst is lang, werd me verteld. Ik hoopte in de zomervakantie opgeroepen te worden, maar om mezelf niet teleur te stellen hou ik het op een wachtlijst van minimaal vijf maanden. November/december ben ik aan de beurt dus. 

Voor de operatie zal ik foto's maken en plaatsen, zodat ik het effect zal kunnen zien van de maagverkleining. Ik kijk er naar uit om de kleding die ik nu draag om te ruilen voor maatjes kleiner. Het allerbelangrijkste voor mij is echter dat ik naar alle waarschijnlijkheid mijn medicijnen tegen hoge bloeddruk en suiker mag laten staan. Dat zou wat zijn....!!!

Mijn vriendin D. is november 2013 geopereerd en zij is inmiddels al meer dan 25-30 kilo afgevallen. Ze ziet er goed uit. Ze straalt en barst weer van de energie. Ik herken haar bijna niet meer.

De maagverkleining zie ik als mijn laatste strohalm. Ik moet afvallen vanwege mijn gezondheid. Als ik blijf zoals ik nu ben, dan is de kans op een lang leven niet erg groot. Ik heb in de afgelopen jaren bewezen dat ik niet langdurig mijn eet- en beweeggewoonten kan veranderen. De maagverkleining is hierbij een hulpmiddel. 

Nog steeds vind ik het een onnatuurlijke oplossing. En nog steeds heb ik de intentie om op eigen houtje af te vallen. Ik geef mezelf die vijf maanden de kans om het op natuurlijke wijze te doen en als dat niet lukt, dan stem ik toe in de operatie die gepland staat. Gelukkig kan ik altijd weigeren om onder het mes te gaan, zonder financiële consequenties.

Ben ik bang? Ja, ik vind het wel erg spannend ja. Al vertrouw ik er op dat ik in veilige handen ben. Duizenden zijn mij voorgegaan...  (Wacht, spreek ik mezelf nu moed in?)