Dag 6: Gedachten foppen...

1986 - mijn 1 1/2 jarige zoon en ik

Gewicht: 115,8 kg

Ook vandaag was mijn bloeddruk voor mijn doen erg laag. Ik voel het in mijn hoofd en lijf. Ik sta niet helemaal vast op mijn benen. Heb neiging tot wegzakken of flauw vallen. Voelt niet lekker.... 

Mijn huisarts is met vakantie. Het ziekenhuis verwijst me in eerste instantie naar een vervangend arts, omdat hij/zij mijn gegevens kan inzien. De vervangend arts maakt zich er niet al te druk over. "Lage bloeddruk kan geen kwaad..." - O nee, ook niet als je alleen thuis bent en steeds neiging hebt tot flauw vallen. Lijkt me niet erg verantwoord. Enfin, uiteindelijk nam ze de beslissing om een van de twee medicijnen te laten vervallen. Laten we hopen dat dit helpt. Heb ook mijn eigen verantwoording genomen; mijn zus komt vanmiddag langs. Ben vanmiddag dus niet meer alleen.

Verder gaat het goed met me. Ik eet met regelmaat en probeer zo veel mogelijk te drinken, inclusief de bouillon voor het zoutgehalte.

Waar ik vandaag aan moest denken is hoe ik er 10/20 jaar geleden uitzag. Ik was sportief en slank. Ik zal rond de 70 kg gewogen hebben en toch stond ik vaak voor de spiegel omdat ik mezelf 'zo dik' vond. Ik vond dat ik dikke billen had en een buikje. Soms maakte zich er een schaamtegevoel van mij meester, vooral als ik me vergeleek met mijn buurvrouw die zoveel 'slanker' was nog dan ik. Dit schaamtegevoel zorgde ervoor dat ik ging lijnen. De ene keer het brooddieet, de andere keer het Mayo-dieet, om vervolgens van een 1000 caloriendieet over te stappen naar een 0-caloriendieet (onder controle van een arts). 

Als ik de foto's van toen terugkijk dan kan ik totaal niet begrijpen hoe mijn gedachten mij er zo van hebben kunnen overtuigen dat ik te dik was. Zelfs nadat ik de ziekte van Pfeiffer had gehad (6 maanden thuis geweest en zoveel afgevallen dat ik op een anorexiapatient leek) vond ik nog dat ik te dik was. Ik was  18 jaar in die tijd en moet onder de 60 kg gewogen hebben. En nog was ik niet tevreden. 

Misschien is het goed om voor mezelf te onthouden dat niet alles is wat ik denk dat het is. Mijn gedachten foppen me. Het is goed te onthouden om mijn gedachten dus te checken en mezelf af te vragen naar wiens maatstaven iets al dan niet goed is. Misschien is het goed om voor mezelf niet altijd die lat zo hoog te leggen en meer te luisteren naar mijn lichaam. Wat zij goed vindt is beter voor me, dan wat ik vind dat ze moet zijn. 

Het is voor mij belangrijker om me bezig te houden met mijn gezondheid, dan met mijn gewicht. Al kan ik 'het afvallen' niet helemaal uit mijn systeem krijgen.  Een gezond BMI houdt immers in dat er nog zo'n 40 kg af moet. Ik kom er niet om heen dat gewichtsverlies mij zal helpen bij het creëren van een gezond lichaam. Zo merk ik bijvoorbeeld al dat ik nu al een stuk 'lichter' de trap op en af loop. Zo'n goed gevoel!

Mijn gedachten nu hebben nog steeds de neiging om te oordelen over mijn overgewicht en/of mijn lijf. Het feit dat ik de stap heb genomen om drastisch in te grijpen maakt dat mijn gevoelens nu wat 'uit hun doen zijn'. Ik zit in een fase dat de positiviteit het wil overnemen van al die negatieve klanken. Dat creëert wat verwarring. De positieve klanken zijn echter van harte welkom. Dat is wat ik wil zijn, dit is wat ik wil horen in mijn hoofd. De acceptatie.... het is goed zo! En 'Het is wat het is - en ook dat is goed zo'. 

Zo, nu snel de douche in (wat ik een beetje eng vind, gezien mijn bloeddruk) - maar goed, ik zou niet willen dat mijn zus mij een 'stinkdier' vindt..  Als dat zo is, zal ze dat niet onder stoelen of banken steken.... (smile) en dat willen we niet!

Dag 5: Nog steeds veel slaap

Een middagdutje

Gewicht: 116,4 kg
Bloeddruk 96/56

Slaap... waarschijnlijk nog steeds een dosis narcose in mijn lijf of mijn lijf is nog in een shock. In ieder geval merk ik na elk dutje dat ik me beter en beter voel. Vanochtend stapte ik zo uit bed, alsof er geen blauwe plekken meer waren en de hele dag door loop ik lekker rond, zonder mijn buik vast te houden. Het gaat dus echt goed!

Ook gaat het eten goed. Vanochtend probeerde ik 200 cc melk en Brinta, maar dat was toch echt te veel voor mijn maagje. Dat had ik al wel kunnen voorspellen ook. Daarnaast at ik mijn papje zonder nadenken en dat ging waarschijnlijk te snel. Het zweet brak me uit, ik kreeg hartkloppingen en ik voelde het bloed uit mijn gezicht weg trekken. Nee, dat was niet fijn. Een leermoment: langzaam eten (en goed kauwen). Doe je dat niet, dan krijg je dit soort effecten. 

Met diep inademen blijft mijn lichaam ook 'hikken'. Een vreemde gewaarwording. Met regelmaat 'hik' ik spontaan even en dat is altijd even lachen geblazen.

Tot op heden heb ik nog niet veel gedaan. Vanaf morgen wil ik echter weer het een en ander oppakken. Ik mag niet zwaar tillen en draaien is ook nog lastig, al heb ik het gevoeld dat mijn darmen, vanaf vandaag, hun plaats weer een beetje gevonden hebben. 

Het drinken van anderhalve liter vocht vind ik echt een uitdaging. Het is nu 19.30 uur en ik heb slechts 500 cc water gedronken. Ik heb dan weliswaar wat fruit (gepureerd) op, maar het is lang niet genoeg. Een focuspunt voor de toekomst. Ik heb echter nooit veel vocht gedronken. Het is een uitdaging.

Mijn bloeddruk is trouwens erg laag. Zo laag dat ik er vandaag bijna van flauw viel. Morgen even een vervangend arts bellen. Ook deze medicijnen zullen aangepast moeten worden. 

Dag 4: Luisteren naar mijn lichaam

Gewicht: 117 kg

Na een slechte nacht, een goede dag. 
Ik heb vandaag wat beter gegeten. Met kleine hapjes weliswaar. Ik moet er echt de tijd voor nemen en luisteren naar wat mijn maag kan verdragen. 

Een grote verandering. Voorheen telde mijn lichaam niet mee en negeerde ik haar. Op dit moment is mijn aandacht volledig gericht op haar. Mijn lichaam vraagt om rust en ik neem een dutje. Mijn lichaam vraagt om vocht en ik drink - de hele dag door kleine beetjes. Naar eten vraagt het lichaam niet, toch vertroetel ik haar met eiwitten en vitaminen. Zij, op haar beurt, geeft mij energie om de dag door te komen goed. Teamwork!

Al met al voel ik me goed. Echter, boodschappen doen met hubbie, zoals gepland, was wat hoog gegrepen. Het was vandaag vooral een dag van rustig aan doen en het is goed zo!

Dag 3: Als een baby...

Gewicht: 118 kg

Eindelijk een rustige nacht gehad. Voelde me zoveel beter toen ik wakker werd. Bewegen in bed is lastig. Het lijkt alsof mijn darmen los in mijn buik liggen en de incisies zijn inmiddels blauw en voelen beurs. 

Het ingespoten gas (tijdens de operatie) heeft mijn lichaam nog niet verlaten. Soms verstijven mijn schouderbladen en het rommelt enorm in mijn ingewanden. Ik ben inmiddels de titel Miss Winderigheid verworven. Het gas moet eruit, want dit is wat de meeste narigheid in mijn buik veroorzaakt. 

Het eten gaat me redelijk goed af. Ik eet weliswaar als een baby, maar het is me gelukt om mezelf te voeden met drie 'maaltijden'. Inmiddels weet ik ook wat een baby voelt als deze huilt na de fles, aangezien mijn maag nog niet goed geleerd heeft om te boeren. Het kleine maagje probeert de luchtbel kwijt te raken, maar weet niet hoe. Uiteindelijk verkrampt de maag en de luchtbel kan niet anders dan stijgen. Een wat pijnlijk proces. Ik ga er vanuit dat dit goed gaat komen. 

Het is een vreemde gewaarwording om na het eten van pap of gepureerd eten en zelfs na wat slokjes water, een borrelend geluid te horen in je buik. Je hoort letterlijk dat de inhoud van je maag leeg loopt in je darmen. Uiteindelijk is dit het principe van de gastric bypass. 

Vandaag heb ik rustig aan gedaan. Lekker wat rondhangen in huis. Vanmiddag een dutje gedaan en verder ben je de hele dag bezig om voldoende vocht binnen te krijgen. Een liter water met nipjes drinken schiet niet erg op. 

Als ik me goed voel ga ik morgen boodschappen doen met hubbie. Verse groenten en fruit staan op het lijstje. Niet alles mag nog, maar aardbeien is een goed alternatief. Nog even genieten van dit zomerfruit. Vooral nu de export stagneert. Ik wil die Nederlandse aardbeien, bedoeld voor Rusland, wel inslaan. Geen probleem.  Mmmm... Lekker vers aardbeiensap. 

Dag 2: Spijt

Gewicht: geen idee

Het merendeel van de nacht was ik wakker. Ik lag in een bed dat door het licht van de gang volledig verlicht werd. Daarnaast wist ik niet goed hoe ik moest gaan liggen. Elke beweging deed zeer. Achteraf gezien niet zo gek, aangezien ik behoorlijk blauw ben rondom de incisies in mijn buik. En als ik al in slaap viel, dan kwam er een broeder die mijn suiker wilde meten of mijn bloeddruk of mijn overbuurman stapte uit bed om naar de WC te gaan. Ik denk dat ik de klok ieder half uur heb horen slaan.

's Morgens rond een uur of vier heb ik uiteindelijk om een zetpil gevraagd, zodat ik de pijn wat beter kon handelen. En daarop ben ik uiteindelijk in slaap gevallen om rond 06.00 uur weer wakker te worden omdat de suiker en bloeddruk opnieuw gemeten moest worden. Al snel daarna werd het ontbijt uitgereikt. Ik kreeg (naar keuze) een bakje vanillevla, dat ik hapje voor hapje (verdeeld over de hele ochtend) opgegeten heb. Verder heb ik de rest van de dag geleefd op water. Geen trek - al wat ik wilde was slapen.

Rond 10.00 uur kwam de zaalarts langs. Op dat tijdstip voelde ik me alles, behalve lekker. Niet zo'n lekker praatje, maar ik was misselijk en had het gevoel continue te moeten overgeven. Mijn lijf deed zeer en vooral links leek het alsof er een knik in mijn darmen zat, waardoor het leek alsof de vanillevla bleef hangen. Achteraf gezien was het het gas, dat ze inspuiten tijdens de operatie, wat dwars heeft gezeten. Veel lopen was het advies en vooral je 'windjes' niet ophouden. Waar je ook bent... laten gaan. Genant, maar in het ziekenhuis kan kan dat dus gewoon. 

De zaalarts wilde even de uitslag van het bloed afwachten (dat 's ochtends afgenomen was) om daarna te bepalen of ik naar huis mocht of niet. Ik ging er vanuit dat er geen problemen zouden zijn en na het douchen heb ik mezelf aangekleed. Echter, de uitslag duurde en duurde maar... 

Na de lunch (een kopje bouillon van selderijsoep), dat ik maar voor de helft opkreeg, ben ik onder de dekens gekropen. De zon was vertrokken en het werd koud in de kamer. Aldaar ben ik in slaap gevallen. Inmiddels lag de zaal vol met patiënten. Allemaal vrouwen die een gastric bypass hadden laten doen. Allen onder invloed van narcose. Het was lekker stil op de kamer. 

Tegen de tijd dat ik wakker werd kwam de verpleegkundige die mij vertelde dat ik naar huis mocht, maar als ik het gevoel had dat de pijn in mijn zij te heftig was, dan wilden ze me toch nog graag even houden. De keuze was aan mij. Het is maar een half uur rijden naar het ziekenhuis en ik kan na een telefoontje altijd terecht, dus ik durfde wel naar huis te gaan. Lekker in mijn eigen bed, hangen en zitten (en lopen) zoals ik dat wil. Mijn hubbie is gewend aan mijn scheetjes... dat luchtte ook op, letterlijk als figuurlijk. 

Het was inmiddels al 14.30/15.00 uur toen ik in de auto stapte. De reis naar huis vond ik afzien. Elke hobbel, elke scherpe draai maakte me bewust van mijn toestand. Eenmaal thuis voelde ik me beter worden. De dag doorgebracht met slapen in mijn bed, met rondlopen en proberen te drinken. Ik ben nog een keer misselijk geweest en daarna knapte ik zienderogen op.

Het was geen fijne dag. Een paar keer bekroop mij de gedachten: 'Wat heb ik mezelf aangedaan?' en spijtgevoelens voerden de boventoon. Tegelijkertijd weet ik dat het voor een goed doel is. Bij ontslag in het ziekenhuis werd me verteld dat ik mijn medicijnen ten behoeve van diabetes mocht laten staan. Mijn lichaam was in staat om de benodigde insuline zelf aan te maken. Wat wil je ook met de kleine hoeveelheden die ik nu eet. Ik kijk uit naar het moment dat ik de pillen voor hoge bloeddruk ook mag laten staan. Dan gaat de vlag uit!

Rond de klok van vijf is het tijd voor de trombose-spuit. Deze moet ik zelf zetten in mijn buik. Ik keek er steeds tegenop. Ik ben geen naaldenmens, maar al met al valt het reuze mee. En het is allemaal voor een goed doel.

Mijn zus stuurt mij steeds berichtjes over 'zomerjurkjes' en 'bikini's' en ze noemt me 'aangeklede spijker'. Het maakt mij aan het lachen. Mijn zus lijkt op mij. Zij valt momenteel heel goed af door een koolhydraatarm dieet te volgen. Ik ben trots op haar. Zij doet het de 'gezonde' manier.

Morgen weer meer! 

Dag 1: De operatie

Vanochtend was ik als eerste aan de beurt. Om 6.30 werd ik in het ziekenhuis door een mannelijke verpleegkundige mee genomen om een en ander te checken. Nadat alles goed gekeurd was werd ik naar mijn bed gebracht, waar ik mijn operatiehemd aan mocht trekken. 

Aldaar kregen hubbie en ik een paar minuutjes voor onszelf. Hubbie stelde voor te bidden voor de chirurg en mijn voorspoedig herstel. Dat voelde voor mij heel prettig en vertrouwd. 

Al gauw werd ik weg gereden naar een koele kamer, waar meer mensen lagen te wachten voor een operatie. Er werden voorverwarmde dekens over me heen gelegd, een infuus werd aangelegd en zo werd ik klaargestoomd voor 'de volgende ronde'. 

In de operatiekamer werd ik voorgesteld aan de chirurg en zijn team, terwijl ik werd gekruisigd, dat wil zeggen dat mijn benen gestrekt in beugels gelegd werden en zo ook mijn armen.

De anesthesist vroeg me aan iets leuks te denken. Zijn collega begon een gesprek met mij, maar ik denk dat ik na een derde vraag al volkomen vertrokken was. 

Een uur en een kwartier later kwam ik bij mijn positieven. Ik hoorde alles, was in staat te communiceren, maar mijn ogen waren met geen mogelijkheid open te krijgen. Ik voelde me wat misselijk, dacht steeds dat ik moest overgeven. Nadat ik dit aangaf, werd er onmiddellijk een middel in het infuus ingespoten, waarbij de misselijkheid na afzienbare tijd afnam. 

Ik werd terug gereden naar mijn kamer met slechts een andere patient, die niet erg reageerde op mijn goedemorgen. 

De dag bracht ik door met slapen. Om het half uur (althans naar mijn gevoel) stond er een verpleegkundige aan bed om hartslag, bloeddruk en bloedsuikerwaarde te meten, dat nogal fluctueerde. 

Hubbie kwam 's middags kijken hoe het met mij ging. Ook tijdens zijn bezoek viel ik steeds in slaap. 

Ik voel me best wel goed, ondanks dat ik alleen maar water en een beker bouillon gedronken heb. Schrok wel even van bloedverlies tijdens de toiletgang. Volgens de verpleegkundige heeft dit te maken met de combinatie zetpil en aambeien. (Lekker praatje, maar zoals ik al eerder zei, wil ik graag heel open kunnen zijn op mijn blog).

Het is inmiddels 20.00 uur. Hubbie is naar huis en nu na het schrijven van dit logje, voel ik dat mijn oogleden weer zwaar worden. Ga zo een lekker tukkie doen. Ben benieuwd wat de dag van morgen brengt.

De voorbereiding van mijn 'reis'

Gewicht: 118,4 kg
Bloeddruk: 131 / 74
Hartslag: 68
Bloedsuikerwaarde: 9,3 mmol

Heb vanmiddag het ziekenhuis gebeld. Ik mag mij om 06.30 melden op afdeling 4. Jeempie, dat is vroeg! Dat betekent rond 05.00 uur opstaan. Ben er echter klaar voor.... 

Vanochtend werd ik gebeld door PsyQ uit Rotterdam. Ik heb in de afgelopen weken meegewerkt aan een onderzoek voor patienten/clienten die een gastric bypass/sleeve operatie zullen ondergaan. Ik werd gevraagd om een enquete in te vullen. Het deed me beseffen dat ik klaar ben voor de volgende 'steppingstone'. 

Heb inmiddels ook mijn eerste injecties tegen trombose gezet. Men heeft mij in het ziekenhuis laten zien hoe je het moet doen en vanaf nu is het de bedoeling dat ik 14 dagen lang mezelf een spuitje in mijn buik of been zet. Ik ben niet zo'n held wat naalden aangaat, dus dit vind ik best eng om te doen. De naaldjes zijn klein en komen net onder de huid. Het valt dus ergens nog wel mee.

Morgenvroeg word ik geacht steunkousen te dragen. Dag en nacht, ook voor 14 dagen lang. Ook om trombose te voorkomen. Sint Franciscus Gasthuis Rotterdam neemt geen enkel risico, dat is duidelijk. Ik zie er tegenop, want de kousen zijn warm en met dit weer gaan ze jeuken en kriebelen. Bovendien kan ik er niet tegen om sokken te dragen in mijn bed. Enfin, het is voor een goed doel... dus gaan met die banaan.

Menigeen is mij al voor gegaan. Sinds een paar weken maak ik deel uit van een forum. Niet dat ik er veel wijzer van ben geworden, want iedereen blijkt op een andere manier te reageren op het koolhydraatarm dieet, de operatie en de periode erna. Er is geen pijl op te trekken. Wat dat aangaat moet ik gewoon vertrouwen op mijn eigen lichaam. Ik weet van voorgaande operaties, dat ik snel genees en dat ik in staat was snel uit mijn bed te komen en rond te lopen. Mogelijk is dat te danken aan het feit dat ik niet rook, geen alcohol drink, geen koffieverslaafde ben en in feite (afgezien van mijn overgewicht, plus de kwalen die daaruit ontstaan zijn) een redelijk goede gezondheid heb. Ik ben een doorzetter, ook als het even tegen zit.

Het enige 'nadeel' van een gastric bypass is dat je levenslang vitaminesupplementen moet slikken. De dosis is twee keer zoveel als een 'normaal' mens. Ik ben er vorige week mee begonnen en zal vanaf nu dus elke dag mijn dosis nemen. Ik hou van groenten en fruit, maar blijkbaar is dat niet meer genoeg om je vitaminen en mineralen level hoog te houden. Het voordeel is dat je elk jaar gecontroleerd wordt en dat geeft mij een goed gevoel.

Ook ben ik voorlopig afhankelijk van maagbeschermers. Onder normale omstandigheden mag je er na zes weken mee stoppen. Blijft de maag gevoelig, dan is dit medicijn ook iets waar ik levenslang aan gebonden zal zijn. 

Als alles goed gaat mag ik de medicijnen voor hoge bloeddruk, cholestrol en diabetes laten staan. De laatste twee medicijnen zijn echt troep. Ik had ze nodig, maar ik zal blij zijn als ik mijn lichaam dat geweld niet meer aan hoef te doen.

Zo, als ik me goed voel, tot morgen of overmorgen. 

Wish me luck!