De knop moet om!

Waar ik ook kom, er is altijd wel iemand die mij laat weten dat hij/zij lijnt.
k lijk het aan te trekken...
Ik vraag er niet om, maar mensen vertellen mij 'spontaan' welk dieet ze volgen.
Hoeveel kilo ze kwijt zijn.
De reden van het lijnen.
Wat ze vooral niet eten en wat ze wel nog mogen...
Ennuhh... is het niks voor jou?
Moe word ik er van.

Sommigen van hen, zijn net als ik... van alles geprobeerd, succesvol afgevallen om na verloop van tijd weer alle kilo's erbij te krijgen. Ik kan voorspellen dat zij ook deze keer de kilo's niet blijvend zullen verliezen. Dat heeft alles te maken met het feit dat de levensstijl niet veranderd wordt.De nadruk wordt gelegd op voedsel. En dat heb ik wel geleerd dat dat niet werkt. Althans niet voor mij.

Mijn levensstijl zoals deze nu is, werkt ook niet... dus de knop moet wel om!

Ik heb nu mijn Joker ingezet op sporten. Voor volgende week een planning gemaakt om iedere dag iets aan sport te doen. En ik ga het leuk maken voor mezelf. Niet elke dag in een sportschool... en om mijn heup te bezwaren wissel ik zo veel mogelijk af. Afwisselend, twee dagen zwemmen, twee dagen wandelen en twee dagen naar de sportschool. Verder heb ik een planning gemaakt dat ik vanaf mei een keer in de week ga proberen om voorzichtig hard te lopen. En ook dat wens ik op te bouwen. Waarschijnlijk zal het wandelen dan komen te vervallen, op den duur.

In het boek 'Een leven lang fit' heb ik ook wat informatie gehaald over anders eten. Ook hiermee wil ik aan de slag. Niet alles in een keer, maar geleidelijk aan... babysteps. Maar daarover de volgende keer meer.

Geen woorden nodig

Clinic - or not to clinic

Eerst moest ik bedenken waar ik 'm ook alweer gelaten had.

Nadat ik 'm gevonden had, blies het stof van zijn buikje.

Vervolgens checkte ik zijn accu.

En met mijn handen voor mijn ogen stapte ik er snel op - keek snel naar het display en stapte er weer net zo snel af... teleurgesteld.

Het gewicht dat ik vorig jaar was kwijt geraakt is er nu weer langzaam maar zeker bij gekomen.

Ben dus weer terug bij af.

Ik ga niet zeggen dat ik niet weet waar het door komt. 

Ik weet het wel.

Weiger om mezelf op mijn kop te zitten.

Ik heb in het vorige jaar bewezen dat ik kan afvallen als ik meer beweeg.

Heb een nieuwe planning... twee dagen wandelen (op den duur misschien weer hardlopen), een dag zwemmen en twee dagen sportschool. Dit moet toch lukken?

Het is nu half april...

Ik geef mezelf drie maanden...

Dan volgt er een evaluatie...

Als ik op mijn verjaardag niet de eerste 5 kilo weer kwijt ben...

As ik mezelf niet tot de orde kan roepen, dan ga ik in gesprek met mijn huisarts.

Ik wil dat hij me dan doorstuurt naar een obesitaskliniek.

Al dan niet voor een operatie..

Het is niet iets waar ik zomaar... een.... twee... drie, voor zou kiezen.

Integendeel.. ik weet dat dit ook veel inzet en moed vereist...

Het is mijn laatste afslag..

Voordat ik volledig opgeef.

Misschien moet ik het boek 'Dromen, durven, doen' nog maar een keer lezen.

Misschien leer ik nog wel eens begrijpen waarom een mens steeds weer opnieuw in zijn/haar oude levensstijl terug valt.

Weg met de weegschaal

In de afgelopen twee maanden ben ik allesbehalve bezig geweest met de weegschaal.Sporten en (hard-)lopen ging niet zo goed als dat ik gehoopt had, omdat de pijn in mijn rug/heup/been steeds weer op komt zetten. Ik blijf wel in beweging, maar niet voldoende om gewicht te verliezen. Op een of andere manier is Weight Watchers ook uit beeld geraakt. Ik kon het tellen van punten en het noteren van wat ik at niet meer opbrengen. Het gevolg van niet intensief bewegen en ongecontroleerd eten heeft wel gevolgen gehad,want mijn broeken zitten weer strakker en mijn buikje is weer boller.

Ik heb echter geen idee wat mijn gewicht is, want mijn weegschaal wordt op dit moment niet gebruikt. Ik wil het niet meer... die strijd om de kilo's. Ik ben het zo ontzettend zat! Niet dat ik mezelf nu toesta om ongecontroleerd veel te eten en te snoepen. Nee, zeker niet, maar ik wil niet langer meer geconfronteerd worden met de harde feiten van een weegschaal.Althans niet wekelijks...

Waar ik me heel goed over voel is dat ik meer en meer in staat ben om met andere ogen te kijken naar mezelf. Ik ben lief voor mijzelf en mijn lichaam. Ik kijk er niet meer na met afschuw, maar eerder met dankbaarheid. Het was een veilige haven voor mijn twee kinderen, die in mijn buik mochten groeien. Mijn lichaam heeft twee kinderen gevoed. Mijn lichaam is een wonder... het loopt, het rent, het houdt mij warm..
Ik heb mijn lichaam niet altijd goed behandeld en zeker niet dat gegeven wat het zo hart nodig had.

Ik houd me op dit moment meer bezig met hoe ik mijn lichaam nu het beste kan voeden. In principe ga ik het karrewiel opnieuw uitvinden, want Weight Watchers heeft het allemaal al voorgekauwd, maar ik wil meer... Ik wil meer weten over E-nummers, ik wil meer weten over zouten en suikers. En alles wat ik zelf opzoek en onderzoek blijft beter hangen en ik maak het mij letterlijk eigen. Ik wil bewust worden van wat ik doe..

Tja mensen, ik ben een laatbloeier. Ik had me er veel eerder mee bezig moeten houden. Het enige excuus dat ik kan verzinnen is dat ik het zooo ontzettend druk had met andere prioriteiten in mijn leven. Het leven is nu eenmaal een kwestie van keuzes maken. En betere voeding stond niet bepaald boven aan mijn lijstje. Ik besef nu meer en meer dat ik lang geleefd heb met het idee dat 'zolang het lichaam functioneert, zoals het moet functioneren dat alles wel goed is'. Nu besef ik dat ik me beter kan voelen. Meer energie kan hebben als ik betere keuzes maak.

In de komende weken ga ik aan de slag met het bestuderen van sites, etiketten en anders koken! Het past wel in het geheel, aangezien er al zoveel veranderd is in een jaar tijd. Ik werk niet meer, ik heb geen kunstnagels meer, mijn haren zijn niet meer gekleurd (ik ben wit-grijs nu) en mijn haren zijn bovendien kort geknipt. Dit gaat over mijn uiterlijk. Men moest eens weten wat er zoal van binnen afspeelt. Ook daar voltrekt zich een proces van verandering... Het voelt goed.

Weegschaal-vrees

Het voelt net zoiets als examenvrees. Je hebt ervoor gestudeerd, ja zelfs uren zitten bloggen.... uh, ik bedoel blokken! En dan toch die zenuwen in je buik. Bang dat je faalt, bang voor de uitslag. Niet zeker genoeg van je kunnen... 
Zo ongeveer voelt het nu in mijn buik.

Deze week stond in het teken van de herstart. Niet alle dagen had ik onder controle. Zelfs vandaag niet. Een rare dag. Ik stapte te laat uit bed, waardoor er geen tijd was voor een gedegen ontbijt. Met als gevolg dat ik tegen lunchtijd uitgehongerd was en in plaats van een broodje, wel twee op kon, plus, plus..... En een tussendoortje van 5 punten, want ach, ik heb geen ontbijt gehad, dus het kan wel lij-en... Tel daarbij op dat ik vrijwel niet/nauwelijks gedronken heb.... En klaar is je disaster!!

En morgen is het weegdag. 
In geen weken heb ik meer op die plaat gestaan
Vanavond even kijken waar ik 'm gelaten heb. 

Aan mijn broeken kon ik voelen dat er wat kilo's bijgekomen waren. Zoals ik al eerder beschreef zat mijn kleding strakker dan anders. Maar morgen is de dag van de waarheid. Dan zal blijken welke schade ik heb aangericht in de afgelopen maand!

Een kleine troost... als je het troost kunt noemen, is dat al mijn medelijners in mijn omgeving in de afgelopen maand ook zijn aangekomen. De last lijkt daardoor minder zwaar om te dragen, maar in werkelijkheid doet het er niet toe of mijn vriendin, mijn zus al dan niet zijn aangekomen. Het gaat immers om het dragen van mijn eigen gewicht. 

Gelukkig gaat het stukken beter met mijn rug. De pijn is niet meer zo erg als een maand geleden. Vorige week heb ik een half uur kunnen fietsen en lopen in de sportschool. Deze week staan er minimaal vier dagen gepland om, al is het maar even, mijn gezicht weer te laten zien daar. Ik weet dat als ik weer meer kan bewegen dat het afvallen beetje bij beetje weer beter zal gaan.

Verder heb ik mijn hubbie zover dat hij samen met mij een uurtje gaat zwemmen. Even wat banen trekken... Alleen het idee al maakt me blij... Als ik maar weer wat meer kan bewegen!!

Zooo... mijn planning voor deze week is voor een groot deel rond. Nu nog de boodschappen in huis halen, morgen.

Op tijd naar bed...

Mijn hubbie en ik nemen ons al weken voor om op tijd naar bed te gaan. Voor ons lichamelijk (en geestelijk welzijn is dit echt beter. Maar, of de duvel er mee speelt, als ik me voorneem iets te doen, dan gebeurt het tegenovergestelde. Niet alleen is er een onbewuste dwarskikker in mij, het tweede probleem is dat ik altijd zo rond bedtijd (ergens tussen tien en elf uur) inspiratie krijg om te schrijven of op een andere manier creatief / bezig te zijn. Zo ook gisteravond. Tot diep in de nacht zaten hubbie en ik op de bank, electronica in de hand en zo onze hersens samen te spannen om hier of daar wat uit te proberen. 

Hubbie en ik hebben weinig strijd met elkaar, maar als het gaat om electronica dan slaat hij, in mijn ogen, de plank nog al eens mis. Ik ben een rasechte Apple-fanaat en hij zweert bij Samsung. Regelmatig probeer ik hem te overtuigen dat appels toch echt gezonder zijn dan de made-in-the-East-producten. Makkelijker te verteren ook.
In onze 'oorlog' staat de stand sinds vandaag op 2-1, aangezien ik hem op een onbewaakt moment betrapte bij zowel de nieuwe Iphone als de Ipad. Heeft mijn vrouwelijke invloed dan toch nog vruchten, uhhh... appels afgeworpen??

Vanochtend voelde ik echter de kater van het laat (of moet ik zeggen vroeg) naar bed gaan. Hoewel het buiten al licht was, ben ik nog een keer omgedraaid, met in mijn achterhoofd dat de winkels tot 20.00 uur open zijn en dat de was niet vanzelf weg loopt. Normaliter ben ik rond 07.00 uur al uit bed, maar vandaag ging het tegen lunchtijd, wat hubbie op het idee bracht om samen de stad in te gaan en daar lekker te gaan brunchen. Het is een eeuwigheid geleden dat we dat gedaan hadden. We gaan een keer in de zoveel tijd wel lekker uit eten, maar een brunch... daar komen we eigenlijk nooit aan toe.

Ik bedacht even dat ik sinds afgelopen week de strijdbijl weer opgepakt had om het overschot aan kilo's te lozen en kneep even mijn ogen dicht 'Aj, is dit wel zo'n goed idee?'. Maar goed, als je lieffie je wil verwennen en het is geen Valentijnsdag, dan moet je dat zeker niet weigeren. Je mocht wel eens de kans lopen dat dit de laatste keer is dat hij zoiets fenomenaalst oppert. Met aan de ene kant mijn engeltje en met op de andere kant mijn saboteurtje op mijn schouders, gingen we op pad.

Waar ik zo bang voor was, heeft echter zo goed uitgepakt. Mijn brunch heeft me helemaal niet zoveel punten gekost, aangezien ik aan de veilige kant gebleven ben. Een lunch met veel groenten (salade) met kip en veel fruit... Lekker, gezond en nauwelijks voelbaar in mijn dagtotaal. 

Opluchting!!

De tweede overwinning van vandaag heeft alles te maken met de boodschappen die we op de terugweg gedaan hebben. Deze keer geen zoetigheid in huis. Nog geen gram! Wel heb ik veel fruit, veel groenten en voor de lekkere trek noten. Noten zijn gezond, bevatten veel eiwitten... en ik ben dol op noten. 
Tot ik thuiskwam en ontdekte dat mijn noten, paranoten, me aardig wat punten gaan kosten als ik er van neem! En het valt niet eens onder de 'groene' punten. Balen!

Foutje van de bank.... u mag terug naar START.

Om te voorkomen dat ik vanavond me vergrijp aan die heerlijke paranoten heb ik mezelf voorgenomen om maar eens lekker op tijd naar bed te gaan.... 

to be continued...

IJstijd

Gisteravond naar een programma op TV gekeken dat het einde van de wereld op 21 december 2012 (volgens de Maya-kalender) besprak. Geleerden onderzochten geschreven teksten van de Maya's en interpreteerde deze, ieder op hun eigen manier.
Een mooie datum, 21-12-2012, al zou ik persoonlijk 12-12-12 kiezen of wat dacht je van 20-12-2012? 

Een van de geleerden legde uit dat het magnetisch veld van de aarde verlegd wordt, door omstandigheden en dat daardoor de Noord- en Zuidpool zal verschuiven. Een deel van de wereld zal ondergesneeuwd raken en bevriezen. Dit kon wel eens in een mum van tijd gebeuren. Het is immers ooit eerder gebeurd en hij kon dit aantonen ook. De filmbeelden die ik zag, nam ik vannacht mee naar bed. (Het is daarom dat men zegt dat je beter een goed boek mee naar bed kan nemen, dan TV kijken voordat je gaat slapen). Het is niks voor mij, die kou.... ik hou wel van een warm zonnestraaltje.

De gedachten hielden me bezig en miss Cruella (mijn saboteurtje) kwam ook om de hoek kijken en met een brede grijns op haar gezicht stootte ze me aan: 'Als het einde van de wereld zo dichtbij is, waarom maak je je dan druk over je gewicht, je gezondheid? Eet,drink en wees gelukkig'. 

Het kost me altijd zoveel moeite om haar de mond te snoeren of om haar slim af te zijn. Ik antwoordde onmiddellijk met dat wat het eerst in mijn hoofd kwam. 'Ik heb liever dat de archeologen van het derde millennium mij vinden als een slanke godin, dan dat ze zich vergissen en denken dat ze een bijzondere vondst van een mammoet uit het eerste millennium gevonden hebben'. 

Ja, het gaat goed met mijn eigenwaarde... - niet dus!

Ik kroop onder mijn dekbed en werd verwarmd door de arm van mijn hubbie. Ik zakte weg in een diepe slaap en droomde van ijsbergen, een lief klein ijsbeertje, ijspegels, sneeuwmannen en een dikke,dikke miss Cruella met grote oren, harige benen en een slurf, bevroren onder het ijs.

Eindelijk tot zwijgen gebracht!