Keuzevrijheid

Er is vandaag iets gebeurd dat mij diep geraakt heeft, waardoor ik pijn en verdriet voel. Ik wil niet uitweiden over het onderwerp, omdat het te persoonlijk is. Waarom ik het wel opschrijf en het met u deel, heeft te maken met het feit dat ik mij twee uur geleden nog op de rand van de afgrond voelde staan. De grond werd onder mijn voeten vandaan gehaald. En nu twee uur later ben ik redelijk in balans.

Nu moet je weten dat ik gisteren een 'pyamaparty' voor jonge meiden hier in ons huis heb gehad en overal nog opengebroken zakken met chips of zoetigheid te vinden is. Ik voelde de onweerstaanbare drang om al die zakken naast me te leggen en mezelf weer te bedruipen met zoete en zoute levensmiddelen dat totaal geen voedingswaarde kent.

Maar weet je, ik heb mijn loopschoenen aangedaan en ben gaan wandelen. De eerste kilometers voelde ik me gespannen en liep ik letterlijk met mijn vuisten dicht. Klaar om een vuistslag te geven aan de eerste de beste dikke boom. Boven op de dijk, wilde ik alleen maar sneller en sneller. Het verlangen om hard te lopen was zo groot dat ik er aan toe gaf. Ik ben gaan lopen en lopen en lopen... Het leek of ik niet moe werd. Mijn benen en heupen deden precies wat ze doen moesten.

Dit tafereel herhaalde zich drie keer en toen een uur later mijn huis in zicht kwam, voelde ik me anders dan toen ik het huis verliet.Mijn emoties waren meer en meer in balans. En mijn verlangen naar zoet of zout was onder controle.

Het gaat er niet om dat ik nu trots op mezelf ben, maar ik ben opgelucht, vreselijk oplucht omdat ik eindelijk een andere keuze gemaakt te hebben dan vreten.

Yes I can

Vorig jaar rond deze tijd was ik vast besloten om serieus van start te gaan. Ik zag mezelf rond de Kerst met een nieuwe, strakkere, minder-maat-jurk. Ik was super gemotiveerd en mondjesmaat verloor ik wekelijks gewicht. Er was slechts een groot probleem... ik 'zat niet lekker in mijn vel'. Een enorme depressie had zich van mij meester gemaakt, waardoor normaal functioneren nauwelijks meer een haalbare kaart was. 

Mijn werk leed er onder en al gauw zat ik thuis vanwege een burnout. Helemaal op! Alles voelde gespannen en benauwend. Niet zo gek want er was totaal geen vrije ruimte meer in mijn lijf en geest. 

Op een of andere manier lukte het mij gewoon weg niet om me te kunnen blijven focussen op een gezonde(re) levensstijl, met alle gevolgen van dien. Vooral chocola voelde als troost op dagen dat ik echt niet meer zag zitten.

Wat mij uit de diepe afgrond haalde, was vooral het wandelen. Vorig jaar hadden we mooier weer dan dit jaar, dat maakte het wat makkelijker. Ik begon met een klein blokje in mijn woonomgeving.. iedere dag op ongeveer hetzelfde tijdstip. Ik merkte dat het lopen mij ruimte gaf. Ik genoot van de kleine eendjes, kleine kinderen en de natuur die begon te bloeien. Doordat ik geen muziek meenam, was ik alleen met mijn gedachten. Soms scary, maar het gebeurde ook dat mijn hoofd voor een paar tellen even gewoonweg leeg was. Dat overkomt mij zelden, maar al lopende gebeurde het. Ik nam dan een diepe ademhaling en liet de spanning los, al was het maar voor even.

Het wandelen werd een punt om iedere dag naar uit te kijken. Mijn lichaam ging er om vragen... ook al was ik moe. Ik werd onrustig als ik die dag niet mijn loopje had gehad. Soms stuurde hubbie mij naar buiten, omdat HIJ zenuwachtig werd van mijn gedraai. Zeker op dagen dat het regende. Uiteindelijk liep ik een uur of langer per dag. Ja, ik kwam moe thuis, maar in het totaalplaatje merkte ik dat ik beter in mijn vel ging zitten en dat ik weer meer dingen tot stand kon brengen. Het lusteloze in mij verdween.

Toen ik in december geblesseerd raakte (een totaalplaatje van een verkeerde houding, verkeerd tillen, spanning in mijn spieren, etc.) en ik niet of nauwelijks meer kon lopen, verloor ik ook geen gewicht meer. Ik bleef geruime tijd op hetzelfde gewicht staan en uiteindelijk verloor ik alle interesse voor mijn lijf. Het deed immers toch niet wat ik wilde....

Maar ja, toen ik in vijf maanden tijd ook weer vijf kilo rijker dreigde te worden, realiseerde ik me dat ik op de blaren zat en dat ik een definitieve beslissing moest nemen. Of, ik accepteer mezelf zoals ik ben, met overgewicht en al en ik stop met zeuren OF ik ga er weer opnieuw tegenaan en probeer er het beste van te maken. Ik koos voor het laatste en ik merk dat het me beter af gaat dan vorig jaar. Ik zit beter in mijn vel. Heb meer energie. Plus, doordat ik drastische veranderingen heb aangebracht in mijn leven (een carrière-switch) weet ik ook weer waarvoor ik het wil doen. Nee, niet voor de maatschappij, ook niet voor mijn hubbie en ook niet vanwege mijn gezondheid. Al spelen al deze factoren uiteraard wel een rol, maar het werkelijke doel, voor mij persoonlijk, is om weer in mezelf te geloven dat ik het kan. 

Al jaren en jaren maak ik mezelf wijs dat de reden van overgewicht een bepaalde reden had. Mijn opvoeding, mijn teleurstellingen, omdat ik niet van mezelf hield, etc. etc. Ik ben zover dat ik inzie dat al deze overtuigingen me geen moer geholpen hebben. Ik bleef lekker in mijn comfortzone... Al die overtuigingen heb ik onder de loep genomen. Het is voor mij duidelijk, gewoon zwart/wit... het is wat het is en als ik daar verandering in WIL brengen, dan zal ik het zelf moeten doen. En al mijn beperkingen voor lief moeten nemen. 

Uit een comfortzone stappen is nooit fijn. Het kost altijd een zekere prijs... maar uiteindelijk betaal je niet langer meer de prijs, maar ontvang je de prijs voor al je moeite en je doorzettingsvermogen. Ik hoop dat ik deze gedachten vast mag blijven houden!

Eerlijk is eerlijk

Ik had me voorgenomen om heel eerlijk tegen mezelf te zijn. Geen gesjoemel meer en zaken niet verbloemen. Dus ook deze keer ga ik met de billen bloot...

Vol trots heb ik maandag verteld dat ik 1,5 kilo was afgevallen. Ik had er die week ook echt moeite voor gedaan en vond het dus ook terecht dat mijn vriend, de weegschaal, mij prees voor mijn werk. 

Vol goede moed wilde ik deze week verder gaan waar ik gebleven was, echter.... In het weekend vond ik dat ik minder nauw hoefde te kijken, ik had immers mijn  Weight Watcher's weekextra's nog. Maandag calculeerde ik in het weekend... en op dinsdag ben ik niet consequent geweest in mijn gedrag. Ik had geen planning gemaakt voor mezelf en ik had niet de juiste boodschappen in huis. (Soms is mijn huishouding lichtelijk chaotisch) en toen we 's avonds bij vrienden gingen eten, heb ik mij laten verleiden tot een rootbeer-float (rootbeer met roomijs). Ka-tjing... dat telde aardig door in mijn dagtotaal.

Mezelf getroost met de gedachten dat er een nieuwe week was begonnen en dat mijn nieuwe weekextra dit wel kon verdragen. Met enige opluchting kroop ik gisteravond in bed. Vanochtend startte ik met frisse moed. Alles ging goed, tot..... ik eind middag terug reed van de opleiding naar huis en mijn auto afsloeg en niet meer wilde starten! Hubbie heeft weliswaar het probleem gefixt, nadat ik hem gebeld had en hij mij met zijn auto kwam ophalen. Het wilde echter wel zeggen dat we veel en veel te laat thuis kwamen en we allebei geen zin hadden om nog te koken. En hier komt mijn valkuil.... de patatzaak, een paar straten verderop is altijd bereid ons bij te staan. 

Kon ik op dit soort momenten zou maar gewoon voet bij stuk houden en ter plekke een alternatief verzinnen! Pas als ik al mijn punten optel in mijn dagboekje, dan realiseer ik me dat ik het beter niet had kunnen doen. 


Ik voel me zo'n slappeling!

Ik heb nog een klein restantje weekextra's, die ik liever had willen gebruiken voor gezondere dingen. Misschien kan ik het compenseren door de rest van de week ECHT rustig aan te doen en de extra mijl te gaan.... meer bewegen, extra sporten. 

Nou ja, ik verwacht niet al te veel van a.s. maandag. Als ik niet ben afgevallen maandag, dan is het mijn eigen schuld. Dikke bult!!

Minus anderhalve kilo

Tweede Pinksterdag. Er is geen cursus vandaag, dus ben ik thuis maar weer bovenop mijn 'vriendje' gestapt. Deze keer met mijn ogen wijd open. Ik wist dat ik gewicht kwijt zou moeten zijn. Ik merkte het aan mijn broek(en) en ik merkte het aan het traplopen.

 

Het verschil met vorige week (gewicht op mijn eigen weegschaal) was anderhalve kilo. Het verbaasde me nogal dat anderhalve kilo al zoveel uit kan maken op je gemoed. Dan wil ik wel nagaan hoe het zal zijn als de komma een plaats verschuift. Ik wil wel eens weten hoe het voelt als de weegschaal 15 kilo verschil aangeeft.

Ik ben blij met het verlies van de eerste drie pondjes. Het voelt lekker. Ik moet er eerlijk bij zeggen dat ik er ook mijn best voor heb gedaan. Niet dat ik het moeilijk vond. Integendeel, ik begin het steeds leuker te vinden om nieuwe recepten op te zoeken. 

De ontbijt-recepten en de recepten voor de avondmaaltijd vind ik niet zo moeilijk, maar ik kan mijn draai niet vinden in de lunchgerechten. Ik weet dat ik niet alles in een keer onder de knie hoef te krijgen en dat ik beetje bij beetje er ook zal komen. 

In het begin van de week verliep alles op rolletjes. Ik heb exact gedaan wat ik gepland had, maar later in de week, raakte ik de draad kwijt. De boosdoeners zijn de vrije dagen plus de hoge temperaturen. Op een of andere manier heb ik ritme nodig om mijn planning gestand te kunnen doen. 

Wat ik overigens erg leuk vind is dat een vriendin mee wil gaan naar de WW-avond. Ook zij wil graag wat overtollige kilootje kwijt, om als slank(ere) den naar het huwelijk van haar dochter in Amerika te kunnen gaan. Ben heel benieuwd hoe zij het gaat doen. Ik kijk er naar uit om met haar ideetjes te kunnen wisselen. 

Zo, morgen weer een normale dag... ik denk dat ik er weer een koolhydraatloze dag van maak. Ik heb bemerkt dat het mij helpt om mijn verslaving aan suiker onder controle te krijgen. 

Een onvoorwaardelijke liefde

"Ik wil 'm nooit meer zien", riep ze vorige week, maar vandaag is hij weer haar beste vriend. Het is de story of his life. Vandaag keek ze weer met een blijde lach naar hem. Hijzelf is verbaasd over het effect dat hij op vrouwen heeft. Terwijl zij weer tevreden over hem is, is zijn andere vriendin gefrustreerd en boos op hem. Vrouwen!

Hij is geduldig en hij blijft trouw aan zichzelf. Laatst bleef ze staan met haar ogen dicht. Gefronst keek hij haar even aan en wachtte totdat zij de moed had haar ogen te openen. Hij glimlachte, toen hij eindelijk in haar mooie, bruine ogen kon kijken, terwijl ze met een zucht van opluchting hem de rug toekeerde. Zoveel anders dan de laatste keer kon het toch niet zijn, waarom zo theatraal? Hij houdt van ze, maar echt begrijpen zal hij ze nooit, die vrouwen.

Hij is zelf niet bepaald de knapste en eigenlijk is hij maar een huismus, want veel buiten komen doet hij niet. Toch neemt hij zichzelf zoals hij is. Zijn broers lijken op hem. Ze hebben zo'n beetje allemaal hetzelfde gezicht. Al heeft hij ontdekt dat de volgende generatie veel handiger is dan hij, Hij had gedacht opa de loef af te steken, toen de roterende schijf vervangen werd door digitale cijfers. Opa had gemopperd en gesproken over milieu-vervulling."Al die batterijen..!"

Waar hij verdrietig van wordt is wanneer hij die lieve, warme vrouwen (en soms ook mannen) ziet die hem zien als het ultieme geluk. Alsof het gewicht het meest belangrijke is in een mensenleven! Aan de andere kant vindt hij het prachtig dat hij deel uit mag maken van zoveel vrouwen die hun gezondheid onder de loep genomen hebben, Hij heeft de feestvreugde meegemaakt van vrouwen die hun doel bereikten.

Er zijn tijden geweest dat hij ergens diep in een kast werd opgesloten. En iedere keer als er licht verscheen door de kastdeuropening, vatte hij nieuwe hoop, want hij wilde haar zo graag coachen,deel blijven uitmaken van haar leven. Het kon hem niets schelen als ze hem uit pure frustratie onder haar bed schopte, maar opsluiten in een kast.... o mannn, dat is niet te harden. Maar het meest is hij blij voor haar, want ze heeft de moed weer opgepakt om opnieuw te beginnen.

Hij zal haar altijd blijven dragen, nu, wellicht zuchtend en kreunend... maar daar laat hij haar niets van merken. En ook straks, wanneer haar rondingen wat afgenomen zijn. Hij kent haar en weet dat ze nooit die magere lat zal worden van vroeger, maar voor hem maakt het niets uit. Hij houdt van haar zoals ze is. 

Hij, haar oude weegschaal, heeft een onvoorwaardelijk liefde voor haar! Echt onvoorwaarlijk!!

De eerste pondjes..

De eerste pondjes lijken er toch al af te zijn. Ik ben veel vocht verloren door de koolhydraatloze dag van afgelopen maandag en dat geeft al een goed gevoel. Dat ik de weegschaalcijfers zag dalen, vanochtend, motiveerde mij om vooral door te gaan met tellen, want zo zegt mijn engeltje op mijn schouder: 'Je bent op de goede weg'.

Lastig was het feit dat ik vandaag de hele dag van huis was en ik min of meer afhankelijk was van de lunch die geserveerd werd. Achteraf bedacht ik dat ik ook van thuis wat mee had kunnen nemen...  Het Weight Watchers-systeem houdt echter rekening met dit soort dagen en er is nog geen vuiltje aan de lucht, aangezien ik binnen de perken van mijn puntentelling gebleven ben.

Waarmee ik de meeste moeite heb is niet de puntentelling, dat heb ik zo onder de knie, maar het bijhouden van de zogenaamde fitformules. In dit schema houdt men bij hoeveel water je drinkt op een dag, de hoeveelheid groenten en fruit, calcium en goede vetten.

Ik vind het erg moeilijk om twee liter water te drinken en de hoeveel groenten en calcium in te calculeren. Fruit gaat nog wel, maar groenten... En niet dat ik het vies vind. Helemaal niet - maar ik moet er aan wennen om bij iedere maaltijd wat groenten erbij te nemen. Ik ben eigenlijk meer een boterham-met-kaas-type. En dat moet gaan worden een boterham-met-kaas-tomaat-en-komkommer-type bijvoorbeeld. Het is een kwestie van bewuster je ontbijt en lunch klaar te maken. Het dinner heeft al wel mijn aandacht (meestal), dus daar zal het niet in zitten.

Zo, dit was even een updaatje... 

Een nieuwe start..

Een jaar en meer dan -tig blogverhalen verder en weer terug bij af! Nou mensen, mijn blog is allesbehalve motiverend! Absoluut geen succesnummer... Behalve als het gaat om het opstaan na het vallen. Ik ben een ster in het WEER opnieuw beginnen.

Vorig jaar rond deze tijd ben ik begonnen met Weight Watchers en ben beetje bij beetje afgevallen. Ik heb het hardlopen en de fun van sporten ontdekt, ondanks het feit dat ik onder de noemer obese val. Echter, rond Kerst was ik dusdanig geblesseerd, dat ik niet of nauwelijks meer kon lopen. Ik heb mijn sporten voor een half jaar naast me neer moeten leggen. En tot mijn grote, grote spijt moet ik bekennen dat ik ALLES wat ik kwijt was in 2011 er weer netjes bijgekomen is.

Sinds vorige week heb ik het sporten weer wat kunnen oppakken en ik heb besloten een combipas van Weight Watchers aan te schaffen. Wekelijks naar de cursus te gaan (tot ik het weer zat ben) en weer mijn punten te gaan tellen. 

Ik ga niet roepen 'Ik ga er voor'... ik ga ook niet vertellen dat ik super enthousiast ben. Het is een keuze die ik maak met mijn verstand, omdat ik weet dat als ik zo door ga, ik waarschijnlijk diabetes, type 2 zal krijgen. Ik wil graag gezond zijn, vitaal zijn en een langer leven hebben, al is het maar op mijn kleinkind(eren) op te zien groeien. 

Mijn weegdag is maandag. Ga morgen op mijn eigen weegschaal staan (waar is ie eigenlijk????) en ik hoop na het weekend al een minnetje aan te kunnen geven.