Een reactie (van Pieter) op mijn laatste schrijven, ergens in april, deed me realiseren hoe lang ik mijn blog niet meer geopend had. Niet dat ik niets te melden had, maar mijn studie nam zoveel tijd in beslag dat ik nauwelijks meer toe kwam aan mijn hobby schrijven. In de komende weken volgen er drie tentamens en daarna kan ik voor een bepaalde periode rusten. Ik hoop dat ik dan weer wat actiever op mijn blogs zal zijn.
Hoe gaat het nu? De stimulans-vraag om weer wat op papier te zetten. Er is nogal wat gebeurd in de afgelopen tijd.
Mijn voornemen om een by-pass-operatie te ondergaan is van de baan. Mijn verstand stond mijlenver van mijn emoties vandaan en ergens ben ik ervan overtuigd dat ik het echt op een andere manier kan en mag doen. Mijn vriendin ondergaat overigens deze week wel de operatie en uiteraard volg ik haar ervaringen op de voet.
In de zomermaanden ben ik een kijkje gaan nemen bij 123afvallen-zonder-dieet en dat heeft me wel geholpen om mijn afvalproces eens goed onder de loep te nemen.
Daarnaast heb ik mij laten inspireren door de planteneter en heb ik een deel van mijn voeding veranderd. 's Ochtends start ik de dag met een groene smoothie en dat bevalt me goed (- al val ik daar niet van af!)
Mijn grootste valkuil was niet mijn dagelijkse maaltijd. Mijn probleem begon om vier 's middags als mijn suikerspiegel daalt en de warme maaltijd nog even op zich liet wachten. Dit dode punt van de dag... klaar met de werkzaamheden van die dag, maar nog niet klaar om de volgende fase van de dag te beginnen...... Op zulke momenten kon ik, zonder nadenken, van allerlei zoete dingen snoepen.
Met behulp van een diëtiste probeer ik nu zes keer per dag wat te eten. Ik beweeg minimaal een half uur per dag (wat ik graag nog wens uit te breiden als ik weer meer tijd heb) en laat suiker zoveel mogelijk staan. Rond vier uur 's middags zorg ik ervoor dat ik een eiwitrijk hapje neem, wat mijn zucht naar zoetigheid opheft.
Mijn focus ligt nog steeds op mijn gezondheid en minder op mijn gewicht. Ik weeg mezelf dan ook nog maar een keer per week, maar raak er niet meer opgewonden van of met andere woorden; ik raak niet meer in de stress als de ponden er niet afvliegen.
Al met al is mijn gewicht dit jaar niet toegenomen. Ik ben zelfs een paar kilo lichter dan vorig jaar. Voorlopig is mijn doel om 5 kg af te vallen. Daar ga ik voor... daar focus ik me op. De rest van de 20.... (zucht).... daar mag ik van mezelf gerust nog 4 jaar over doen.
Er is veel veranderd.... voornamelijk in mijn hoofd. En ja... ben ik eerlijk, dan vind ik het nog steeds moeilijk op momenten dat ik nieuwe kleding wil kopen; op momenten dat ik ga solliciteren en mezelf presenteer; of op momenten dat ik in de belangstelling sta.... Ja natuurlijk had ik graag een slanker lijf.... maar ik heb geen toverstaf om het in eens te veranderen. Ik zal het moeten doen met wat het is....
Het is mijn lijf.... het zijn mijn rondingen...
Het doet me denken aan een voordracht van mijn zusje...
Mooie vrouwen vragen zich af waar mijn geheim in ligtIk ben niet schattig of gebouwd voor een passende modemaatMaar wanneer ik ze het ga zeggenDenken ze dat ik leugens vertelIk zeg: Het zit 'm in de reikwijdte van mijn armenDe breedte van mijn heupenDe tred van mijn stapDe krul van mijn lippenIk ben een vrouwGeweldigEen geweldige vrouwDat ben ik
Ik loop een kamer inZo cool als je maar wiltEn stap af op een manDe kerels staan op of Gaan door hun knieënDan zwermen ze om me heenEen zwerm van honingbijenIk zeg: Het zit 'm in de vonk van mijn ogenEn de flikkering van mijn tandenDe zwaai in mijn heupenEn de vreugde in mijn voetenIk ben een vrouwGeweldigEen geweldige vrouwDat ben ik
Mannen zelf hebben zich afgevraagdWat ze in mij zienAl proberen ze het nog zo hardMijn innerlijke mysterie kunnen ze niet rakenWanneer ik het ze probeer te tonenZeggen ze nog steeds niets te zienIk zeg: Het zit 'm in de welving van mijn rugDe zon van mijn lachDe deining van mijn borstenDe gratie van mijn stijlIk ben een vrouw GeweldigEen geweldige vrouwDat ben ik
Nu begrijpt u preciesWaarom mijn hoofd niet is gebogenIk niet schreeuw of in de rondte springOf echt heel hard moet pratenWanneer u me langs ziet lopenZou u dat trots moeten makenIk zeg: Het zit 'm in het geklik van mijn hakkenDe slag in mijn haarDe palm van mijn handDe behoefte aan mijn zorgIk ben een vrouwGeweldigEen geweldige vrouwDat ben ik
Het lijkt wel of het niet mag. Het lijkt haast wel of ik tijd moet nemen om er toch nog een keer goed over na te denken.
Hoewel ik de brief van de huisarts in handen had (en ook al doorgestuurd had), stelde hij voor om alsnog een extra onderzoek te doen. Uit mijn patiëntendossier bleek namelijk dat het wel erg lang geleden was dat er naar de werking van mijn schildklier gekeken was. Aangezien ik ook gewrichtsklachten in mijn handen had, werd dit ook meteen door middel van een bloedonderzoek onderzocht. De huisarts wilde graag dat ik nog even wacht met het insturen van mijn gegevens aan de obesitas-kliniek.
Dezelfde dag belde het Sint Franciscus Gasthuis (SFG) mij op en liet mij weten dat het BMI te laag is om in aanmerking te kunnen komen voor een gastric bypass of sleeve. (Met andere woorden, eet eerst nog maar een paar kilo erbij en dan mag je komen en vervolgens te horen dat je een paar kilo moet afvallen voordat er geopereerd kan worden. Hoe krom is de denkwijze van verzekeraars - of moet ik, net als mijn huisarts zeggen.... de verziekeraars).
Nou is het zo, dat je in aanmerking komt als je BMI 40 is, maar je komt ook in aanmerking bij een lagere BMI als je diabeet ben. Toen ik echter aangaf dat ik sinds kort ook gediagnosticeerd ben als diabeet, wilde ze graag weten welke medicijnen ik gebruikte. Deze heb ik nog niet, omdat ik in de beginfase ben en ik mijn waarden nog kan verbeteren door af te vallen. Maar nee, als ik niet kan aantonen dat ik medicijnen gebruik - ook dan kom ik niet in aanmerking.
Daarnaast stelde de verpleegkundige meerdere vragen, waarbij ik bijna het gevoel kreeg dat ze mij wilde ontmoedigen om deze operatie te ondergaan. Zou ze wel begrepen hebben dat deze operatie, in mijn geval, de laatste strohalm is? Zou ze begrijpen dat mijn beslissing niet van een nachtje slapen is?
Ik was zoooo vast besloten.... totdat ik gisteravond een gastcollege volgde bij Psychodidact over eetstoornissen en ik opnieuw met de feiten om mijn oren werd 'geslagen'. Eetstoornissen heeft niets, maar dan ook helemaal niets met eten te maken. Zucht.... daar gaan we weer......
De sleeve of de gastric bypass dwingt me straks om anders te gaan eten, maar daarmee is natuurlijk niet de oorzaak van mijn eetstoornis opgelost.
Ik kan hierop een heleboel zeggen, maar hoe persoonlijk maak ik deze blog? Zijn er grenzen aan wat ik wil delen?
Enfin, als er zoveel tegenwind is, dan vraag je je haast af of God (voor andere het Universum) misschien toch niet iets anders met je voor heeft. Laat ik daar dan toch maar (nog) wat meer aandacht aan geven dan.
Ik heb de knoop doorgehakt. Ik ben er helemaal klaar mee. In mijn vorig logje schreef ik er al over. Vandaag heb ik een verwijsbrief opgehaald bij de huisarts. Tevens heb ik mijn zorgverzekeraar opgebeld met de vraag of een maagverkleining onder de vergoedingen valt en daar werd positief op gereageerd. Daarnaast heb ik het UWV gebeld, want ook hier wilde ik zekerheid dat ik niet in de problemen kom. Een slimme meid is goed voorbereid, zullen we maar zeggen.
Nu resteerde mij nog de vraag waar ga ik naar toe? Ik kan kiezen uit de officiele obesitaskliniek, welke onder andere gevestigd is in Den Haag, maar ik kan ook kiezen voor het Sint Franciscus Gasthuis in Rotterdam, dat voor mij veel dichterbij is en dat, volgens de berichten die ik gelezen heb, zeer hoog aangeschreven staat. Ook zij kennen een volledig traject. Een traject voor de operatie, de operatie zelf en een na-traject. Immers, zo'n ingreep betekent een complete verandering van je eetpatroon, c.q. je leefgewoonten.
Ik heb er uiteindelijk voor gekozen om naar het SFG te Rotterdam te gaan. Ik heb de verwijsbrief van de huisarts gemaild en nu is het afwachten op de stappen die zullen volgen.
Ik ben voornemens het proces te verwoorden op dit blog. Ik zal er niet om heen draaien. Deels voor mijzelf om een continue reflecterende kijk op zaken te kunnen houden en daarnaast om straks een goed beeld te hebben van hoe het allemaal gegaan is. De site houd ik openbaar, zodat een ander er mogelijk ook iets aan heeft. Ik ben me ervan bewust dat de komende periode een periode zal zijn van een mogelijk vallen en opstaan. Ik zal niet altijd in een in-de-gloria-stemming zijn, maar ik hoop op den duur goede resultaten te kunnen behalen.
Ik heb me goed geïnformeerd door middel van internet. Ik ben bekend met de soorten operaties, de gevolgen, de voor- en de nadelen en de trajecten die ik zal doorlopen. Toch ben ik zenuwachtig en ergens ook bang. Ik vind het eng dat er in mij gesneden gaat worden. Boos ook op mezelf omdat ik niet in staat ben om mijzelf te disciplineren. En ergens... ook bang om al dat vet te verliezen. Uiteindelijk is het op veel fronten een bescherming voor me geweest. Toch ben ik er klaar mee... en wil ik weer die gezonde, slankere vrouw zijn. De nadruk ligt op gezond, want dit is wat mij het meest bezig houdt.. Ik wil geen hoge bloeddruk meer, ik wil geen diabeet zijn en ik wil af van alle andere klachten die obesitas met zich mee brengt.
Pfff... hier gaan we dan!
Het is gewoon beschamend om het toe te moeten geven. In de afgelopen maanden was ik weer kilo's afgevallen, maar met zoveel moeite! Daarnaast is mijn suikerverslaving een feit. Suiker is mijn drug. Ik kan er even af blijven om vervolgens toch weer te zoeken naar zoetigheid. Dat ik inmiddels diabeet ben, mag wel duidelijk zijn. Niet dat ik er aan toe wil geven, want ik weiger om tabletten te slikken die de huisarts me wil voorschrijven. Nog steeds ga ik er vanuit dat ik het laten kan, dat ik af kan vallen en dat ik de tabletten toch echt niet nodig heb. Dat ik 's ochtends, als ik wat langer geslapen heb, trillend op mijn benen sta en ik van flauwte haast zwart voor mijn ogen word... Ik wil het gewoon niet zien!!
Verleden zaterdag was ik op stap met een aantal vrouwen. Een jaarlijks terugkerende happening. Ook deze keer zijn we samen gaan high tea-en. Een van de dames heeft een bypass-operatie ondergaan en is in een jaar tijd 40 kg afgevallen, als ik me niet vergis. Ze ziet er zoooo goed uit. De laatste keer dat ik haar zag, was ze voor mij al een bron van inspiratie en ben ik een gesprek aangegaan met de huisarts ten behoeve van een maagverkleining. Hoewel hij er positief in stond, hebben we samen besloten om nog een keer voor een dietiste te gaan (zie vorig blogverhaal). Het heeft echter niet mogen baten. Ik krijg het niet voor elkaar mijn ongezonde levensstijl te veranderen.
Nu ik D. weer gezien heb, ben ik wederom gemotiveerd. Ja, ik ben bang voor een operatie en ja, mijn natuurlijk ik heeft een weerstand om in me te laten snijden, maar aan de andere kant als ik doorga zoals ik nu leef, dan raak ik misschien nog wel eens tenen, voeten of benen kwijt als diabeet. Of mijn overgewicht zorgt voor andere problemen, waardoor ik ook vaste klant bij een dokter ga worden.
Ik ben me zo verschrikkelijk goed bewust van wat hier speelt en toch krijg ik het niet voor elkaar om mijn levensstijl van bijna 50 jaar om te gooien. Ik ben me bewust dat er veel mensen zijn die zich dit niet kunnen voorstellen. Doe er gewoon wat aan... gewoon doen.... beweeg, eet gezond, stop met snoepen.... doe het gewoon! Ja, het lijkt zo gewoon, maar het is het niet.
Ik heb mijn probleem al van verschilende kanten benaderd. Er zelfs met psychologen over gesproken, want uiteindelijk zit het toch tussen de oren, zegt men. Maar een resultaat blijft achterwege.
Ben ik te slap? Ja, dat zal wel. Loop ook met het gevoel rond dat ik me daar verschrikkelijk voor zou moeten schamen. Mens, waar is je discipline...????
Tegelijkertijd besef ik ook dat je niet altijd alles alleen hoeft te doen. Iemand die een drugverslaving heeft, hoeft het niet alleen te doen. Iemand die een rookverslaving heeft hoeft het niet alleen te doen. Iemand die alcoholverslaafd is hoeft het niet alleen te doen....
Misschien is het voor mij tijd dat ik een drastische manier van hulp ga vragen. Ik loop er al zolang mee rond.
Op naar de obesitaskliniek... uiteindelijk ben ik niet de eerste en zeker niet de laatste die naar deze oplossing grijpt.
Na de laatste blogpost heb ik twee maanden lang verkeerd tussen wal en het schip. Een deel van mij beseft heel goed dat het extra gewicht mij geen goed doet en en een ander deel van mij zat bij de pakken neer. Ik was het zo zat om altijd maar weer te moeten nadenken over wat kan en wat niet kan. Zat vanwege de schuldgevoelens als ik me had laten gaan en frustratie en boosheid als ik weer een extra kilo noteerde in mijn 'weight-journal'. Ik wilde niet meer.. de drang en de vraag naar zoetigheid hadden mij in de ban. Ik had geen idee meer wat ik moest doen om op een natuurlijke wijze met eten om te gaan. Het ene moment at ik niet en het andere moment at ik weer te veel.
Er is momenteel iets veranderd. Tijdens de vakantie, begin deze maand, samen met mijn zoon, schoondochter en onze kleine meid, heeft mijn schoondochter gekookt. Mijn zoon en zij volgden de principes van het 'Leven lang fit-dieet', dat inhoudt dat je 's ochtends alleen fruit eet. En de andere maaltijden bestaan voornamelijk uit groenten. Of groenten met eiwit of groenten met koolhydraten. Een combinatie van alle drie (dus groenten, eiwit en koolhydraten) is uit den boze.
Twee weken voor mijn vakantie had ik een gesprek met mijn huisarts. In het belang van mijn gezondheid moet ik gewoon afvallen (vanwege de dreigende hoge suikerspiegel in mijn bloed) en ik heb met hem overlegd of een maagoperatie voor mij dan uiteindelijk niet DE oplossing is. Mijn huisarts begrijpt mijn dilemma en is het met mij eens dat dit, gezien mijn BMI, een hulpmiddel zou kunnen zijn. Maar voor ik een definitieve beslissing ga nemen, stelde hij voor om het nog een keer met een diëtiste te proberen. De dame in kwestie zou van wanten weten en als het met haar niet lukt, dan lukt het met niemand meer... We hebben afgesproken dat ik tot eind december met haar aan de slag ga en als ik dan nog niks ben afgevallen of echt te weinig, dan hak ik de knoop door. Dan moet het op een drastische manier... Niet dat ik voorstander ben van het snijden in mijn lijf.. !
De dietiste is een aardige, maar pittige tante. Samen hebben we een eetlijst opgemaakt, waarmee ik aan de slag kan gaan. Het is goed te doen. In principe staat er praktisch niets op wat ik niet mag eten, maar uiteraard is mate en balans het toverwoord. Het ging redelijk goed, echter, de drang naar zoetigheid bleef bestaan. Dat eeuwige gevecht... ik word er zo moe van. Letterlijk, want al die suiker maakt me moe.
Tijdens die ene week in Frankrijk kwam ik tot de ontdekking dat ik helemaal niet taalde naar zoetigheid. Ik was voldaan na iedere maaltijd en had totaal geen behoefte aan tussendoortjes. Kwam dat omdat mijn brein bezet was door activiteiten die we gepland hadden? Kwam het omdat mijn verlangen bevredigd werd?
Ik denk dat ik het weet... Ik vermoed dat een dagelijkse, regelmatige inname van koolhydraten de boosdoener is van mijn verlangen naar zoetigheid. Ik heb bemerkt dat, als ik groenten met eiwitten eet, dan ik 1) veel minder hongergevoelens ken en 2) mijn verlangen naar zoetigheid uitgebannen word.
Bij mijn terugkeer heb ik mijn diëtiste gesproken en ook zij kan staan achter mijn beslissing om een leven-lang-fit-dieet te volgen. Nou ja, eigenlijk is het geen dieet, want je mag alles eten. Het enige waar je op moet letten is wanneer je eet en welke combinaties je eet.
Afgelopen week was ik drie kilo afgevallen.... Het voelde goed! Eindelijk zit er weer schot in de zaak. Daarnaast voel ik me, door al die groenten en fruit, ook minder opgeblazen, want ja, mijn darmen werken veel harder dan normaal. Bovendien leef ik in de wetenschap dat al die groenten en fruit mij ook helpen mijn weerstand te verhogen en dat is in de winter natuurlijk ook mooi mee genomen.
Mijn afvalrace heeft een nieuwe wending genomen. Weight Watchers is voor mij passé. Niet omdat ze niet goed zijn, maar wel vanwege mijn portemonnaie. Eind december/begin januari zal ik opnieuw evalueren en ik hoop dat ik dan kan aangeven dat ik minimaal 5 kilo kwijt ben. Zo niet... dan gaan we een afspraak maken met de obesitaskliniek.
Voor meer info: 'Een leven lang fit' door Marilyn and Harvey Diamond
Inmiddels alweer twee maanden verder en minimaal twee kilo zwaarder. Ik durf niet meer op de weegschaal te staan. In de afgelopen maanden heb ik bijzonder weinig aan beweging gedaan en ik heb de teugels laten vieren wat betreft suikers en vetten.
Ik weiger om mezelf te beklagen, immers ik ben zelf verantwoordelijk voor wat ik al dan niet doe.
Begrijpen doe ik mezelf niet. Want niet alleen wil je als vrouw er (wat) strak(-ker) uit zien. Ik wil ook graag soepeler bewegen en daarnaast wil ik graag een lang leven.
Afgelopen maand werd ik met de neus op de feiten gedrukt. Een jong leven kan zomaar eindigen. En ik besef misschien dan wel dat niemand mij een garantie kan geven dat als ik gezonder zou leven en minder kilo's zou hoeven te dragen, dat ik dan mijn 99ste verjaardag ooit zal halen, maar toch... door niet zo gezond te leven en al die extra kilo's... Het leven wordt er niet gemakkelijker op.
Op geestelijk vlak stel ik me continue de vraag wat de reden is dat ik, tegen beter weten in, toch blijf snoepen. Dat ik tegen beter weten in, nog steeds te veel eet en niet gevarieerd genoeg eet. Is het omdat ik een 'gat' vul? Is eten/snoepen mijn troost?
Ik heb dat lang gedacht, maar sinds ik beter in mijn vel zit had ik verwacht dat mijn eetpatroon langzaam aan ook zou veranderen, maar dat is niet het geval.
En weet je, eigenlijk vind ik voedingsleer interessant en eigenlijk hou ik van koken (al ben ik er echt niet goed in) en een diëtiste kan mij maar weinig meer vertellen. En toch kies ik steeds (on-)bewust voor zaken die helemaal niet goed voor mij zijn.
Op zulke momenten hoor ik Dr. Phil in mijn oor schetteren 'Wat levert het je op?' Een mens doet blijkbaar niets zonder dat je er voordeel van hebt. Maar ook hier moet ik verstek gaan... wat levert het me op? Kortstondig plezier... maar nauwelijks meer een bevrediging.
Afgelopen week kwam ik een boek, onderin mijn boekenkast tegen. Een boek dat ik als 13-jarige gelezen heb en dat een behoorlijke indruk op mij had achtergelaten. Een dagboek van een verslaafd Berlijns meisje Christiane F.
Ik heb het boek opnieuw gelezen met volwassen ogen, nu. Altijd weer die terugval, altijd weer opnieuw proberen om clean te worden......
Hoe herkenbaar!
Hoe herkenbaar... mijn zucht naar suiker is voor mij als haar zucht naar heroïne. Voor de lezer misschien niet te vergelijken, maar ik besef maar al te goed dat als ik door ga met wat ik doe, dat mijn huisarts mij spoedig zal vertellen dat ik een diabeet ben. En dat... is net zo dodelijk als drugs. Herkenbaar ja... maar niet nieuw! Ik weet sinds lang dat ik verslaafd ben, maar er is geen afkickcentrum voor suikerverslaafden, dus waar kan ik naar toe? Waar kan ik afkicken van mijn verslaving?
Vandaag sprak ik mijn vriendin, die een zelfde soort probleem met gewicht heeft als ik. We beloofden elkaar dat we weer beter ons best gaan doen. En echt... ik was vast besloten.......Om een uur later, na een lange fietstocht, mezelf te verwennen met een groot ijsje!
Nu ik op de dag terug kijk, vraag ik mezelf dan ook af 'Waarom doe je dat nou? Een waterijsje zou ook goed zijn geweest of een vers stukje fruit doet ook wonderen na zo'n inspanning'.
Nou hoef ik mezelf ook niet alles te ontzeggen; dat houd ik toch niet vol. Maar om gelijk een groot roomijsje te nemen.....Ik leer het nooit!
Of toch wel?
Ik geef niet op - ik ga het weer proberen!
Er is vandaag iets gebeurd dat mij diep geraakt heeft, waardoor ik pijn en verdriet voel. Ik wil niet uitweiden over het onderwerp, omdat het te persoonlijk is. Waarom ik het wel opschrijf en het met u deel, heeft te maken met het feit dat ik mij twee uur geleden nog op de rand van de afgrond voelde staan. De grond werd onder mijn voeten vandaan gehaald. En nu twee uur later ben ik redelijk in balans.
Nu moet je weten dat ik gisteren een 'pyamaparty' voor jonge meiden hier in ons huis heb gehad en overal nog opengebroken zakken met chips of zoetigheid te vinden is. Ik voelde de onweerstaanbare drang om al die zakken naast me te leggen en mezelf weer te bedruipen met zoete en zoute levensmiddelen dat totaal geen voedingswaarde kent.
Maar weet je, ik heb mijn loopschoenen aangedaan en ben gaan wandelen. De eerste kilometers voelde ik me gespannen en liep ik letterlijk met mijn vuisten dicht. Klaar om een vuistslag te geven aan de eerste de beste dikke boom. Boven op de dijk, wilde ik alleen maar sneller en sneller. Het verlangen om hard te lopen was zo groot dat ik er aan toe gaf. Ik ben gaan lopen en lopen en lopen... Het leek of ik niet moe werd. Mijn benen en heupen deden precies wat ze doen moesten.
Dit tafereel herhaalde zich drie keer en toen een uur later mijn huis in zicht kwam, voelde ik me anders dan toen ik het huis verliet.Mijn emoties waren meer en meer in balans. En mijn verlangen naar zoet of zout was onder controle.
Het gaat er niet om dat ik nu trots op mezelf ben, maar ik ben opgelucht, vreselijk oplucht omdat ik eindelijk een andere keuze gemaakt te hebben dan vreten.
