Update

Vandaag heb ik een brief van het ziekenhuis ontvangen waarin de eerstvolgende afspraak vervroegd is. Over vier weken zal het intakegesprek plaats vinden (in plaats van acht weken). Een kwestie van formulieren invullen (anamneseformulier), waarop een gesprek met de diëtiste zal plaatsvinden.

Vervolgens is het afwachten op een tweede afspraak (de analysedag). Tijdens deze afspraak is er een gesprek met zowel de internist, de longarts, psycholoog en fysiotherapeut (intensief bewegen).

Dan volgt de derde afspraak die in het teken van de operatie zal staan. Op de planningsdag is er een gesprek met de chirurg, anesthesist en de intakeverpleegkundige. De ingreep zelf zal dan binnen twee weken volgen. 

Zoals ik het begrepen heb, gaan er echter maanden overheen voordat ik op de operatietafel uitgenodigd word. Tijd om me voor te bereiden... 

Hoe voelt het nu? 

Als een stok achter de deur. Nu ik eenmaal ingeschreven ben, wordt er van me verwacht dat ik alvast ga werken aan gewichtsverlies. Het krimpen van mijn lever is belangrijk en het aanwennen van een goede levensstijl is daarbij ook niet verkeerd. Hoewel de data nog ver, ver in de toekomst liggen, ben ik er wel veel mee bezig. Vooral de voor- als nadelen nog eens kritisch bekijken (ook al doe ik dit al meer dan twee jaar). 

Afgelopen weekend liepen we aan zee en ik stelde me voor hoe het volgend jaar om dezelfde tijd zou zijn. Ik zag mezelf als slank(er) en sportief. Meer energie, meer lucht, meer uithoudingsvermogen...  Ik vroeg me af hoe het zou voelen om weer te zijn als vroeger. Ik ben immers niet altijd zo dik geweest. 

Al meer dan 10 - 15 jaar ben ik bezig met afvallen en bijkomen... Ik hoop echt dat dit een blijvende oplossing voor mij gaat betekenen. Ik weet wel... als ik eenmaal weer onder de 100 kilo ben, dan zal het mij NOOIT meer overkomen dat het gewicht die kant op gaat. Dat is een belofte die staat!

De eerste stap is genomen

Ik weet het nu zeker... De informatie-avond van het Sint Franciscus Gasthuis in Rotterdam heeft mij overtuigd. De twijfels die ik nog had zijn weggenomen. Dat ik een operatie onnatuurlijk vind, die mening blijft, maar er blijft voor mij niet veel over, wil ik een gezond leven kunnen lijden.

Het was voor mij een eye-opener, toen de arts uitlegde dat de stofwisseling van mensen met een behoorlijk overgewicht (obesitas) dusdanig verstoord is dat ook al valt men af, het lichaam altijd de neiging heeft om terug te gaan naar het oude gewicht. Dat is wat er ook steeds gebeurde met mijn lijnpogingen. Ja, ik viel af... soms wel 20 kilo, om na verloop van tijd toch weer terug te vallen in mijn oude patroon en vervolgens 25 kilo bij te komen. Degene die ernstig overgewicht hebben herkennen dit.... 

Wat een opluchting om dat te horen. Ik had de neiging om mezelf om de oren te slaan omdat ik 'te slap' zou zijn. Geen discipline kende, etc. Nu begrijp ik dat het geen zin heeft om steeds maar weer opnieuw aan je kilo's te werken, als je lichaam je tegenwerkt. 

En ja, ik besef volledig tot het tot stand brengen van een gezond eetpatroon nog steeds de sleutel is. En laat nu net dat de reden zijn voor mijn keuze om toch tot een operatie over te gaan. Na meer dan 20 jaar lijnen, afvallen en aankomen is dit nog de enige oplossing. 

Het proces is vanaf gisteravond begonnen. Eind volgende maand vindt er een intakegesprek plaats en dan starten te vooronderzoeken. En dan is het een kwestie van wachten tot je aan de beurt bent. 

Met mij nog zeker 50 mensen die hetzelfde lot zullen ondergaan. Het verbaasde mij enigszins hoeveel deelnemers er in de zaal zaten. De helft is partner van, maar dan nog kwam ik op 50 lotgenoten. De een dikker dan de ander, maar allen met hetzelfde probleem als ik. Wel willen, maar niet meer kunnen afvallen. Wekelijkse bijeenkomsten... duizenden deelnemers per jaar.

De aantekeningen die ik maakte, gisteravond, hebben allen betrekking op wat ik nu al zou kunnen veranderen en ik tekende voor mezelf slechts een groot doel uit: uiteindelijk 10 km te kunnen hardlopen met een gezond, energiek lijf. 

Wat ik nu al kan doen als voorbereiding op mijn levensstijlverandering is:

1. in beweging komen (wandelen / zwemmen)

2. een stappenteller kopen en minimaal 5.000 stappen per dag maken. De uitdaging ligt in de 10.000 stappen op een dag.

3. minder eten (neem een ontbijtbordje bij de warme maaltijd

4. langzamer eten en goed kauwen (moet straks ook, als de maag nog maar een walnoot groot is).

5. in mijn geval: leren drinken (ik drink te weinig op een dag)

6. eten op de bank is not done - ook niet als er 'makkelijk' gegeten word!

7. Eet drie keer per dag en neem 3 gezonde tussendoortjes

Ik ben gemotiveerd - ik ga er voor. Over het algemeen genomen doe ik de meeste dingen al die op het lijstje staan. Het zal me niet zo zwaar vallen...

Zo, de kop is er af. Op naar Fase 2... Jammer dat ik acht weken moet wachten voordat ik aan de beurt ben.

Knoop doorgehakt

Ik loop het risico dat je zult zeggen 'Dat mens weet ook niet wat ze wil'. Ik kan het slechts beamen. Dat klopt... 

In mijn laatste mail schrijf ik hoe ik mijn levensstijl probeer te veranderen door mijn voeding aan te passen, meer te bewegen en zelfs mijn gedachten te veranderen. De ideale oplossing.. alleen pech voor mij. Voor mij zet het geen zoden aan de dijk. Dat wil zeggen, misschien moet ik nog fanatieker bewegen, nog beter letten op wat ik eet en vooral, nu eindelijk gaan leren om suikers (mijn boosdoeners) buiten de deur te houden. 

Noem me slap, noem me chaoot... waarschijnlijk heb je gelijk. Punt blijft dat echter dat ik nu al meer dan 20 jaar probeer gewicht te verliezen en ik het niet voor elkaar krijg om blijvend op gewicht te zijn. En ja, het zal vast wel tussen mijn oren zitten. Ik geloof het meteen, maar ik schiet er niks mee op.

Zoals ik in het vorige logje al schreef, heeft mijn vriendin een gastric bypass-operatie ondergaan in november 2013 en met oprecht (jaloerse) en leden ogen kijk ik toe hoe haar centimeters smelten.... Hoe goed ze er uit ziet en met hoeveel energie zij de trappen op-rent! De kleding die nu voor haar te groot is, draag ik nu.... en het begeerde zonnejurkje, dat ik laatst in de stad zag hangen, draagt zij nu. 

De maat is vol! Niet alleen vanwege het verlies van mijn 'dikke' maatje, maar vooral ook omdat er onlangs WEER een nieuw tablet toegevoegd werd aan de reeks die ik nu al slik vanwege hoge bloeddruk en het suikergehalte in mijn bloed. Langzaam krijg ik het gevoel dat ik mijn eigen lichaam 'vergiftig' met al die medicijnen die ik dagelijks naar binnen gooi, met een nonchalance waarvan ik zelf misselijk word.

Het moet klaar zijn nu.... 

Vanavond word ik voorgelicht over dezelfde operatie die mijn vriendin heeft ondergaan. Veel nieuws zal ik niet meer horen, want ik heb me voorbereid. Ik weet de in- en outs. Ken de nadelen, ken de voordelen. Weet wat me te wachten staat. En ja, ik heb nog steeds mijn twijfels. Wat me drijft is dat ik niet nog eens 20 jaar blijf vechten tegen overgewicht. Een gevecht dat ik niet schijn te kunnen winnen. Voor mij is de operatie een opening... mijn laatste houvast.

Voor hen die slank zijn is het moeilijk te vatten. Ik weet het... ik was zelf ooit ook maatje 38 en ik kon maar niet begrijpen dat dikke mensen er niet iets 'aan deden'. Diep van binnen vond ik ze misschien wel zwak, ongedisciplineerd en weet-ik-veel-wat. Nu sta ik aan de andere kant van de lijn en weet ik welk een strijd het is om rond te lopen met die extra 10-20-30-40  kg. Sporten is anders als je 30 kilo extra gewicht met je mee draagt. Probeer het maar eens.... ga hardlopen met 30 of 40 kilo aardappels aan je dijen, dan piep je wel anders. 

Ik kan mezelf pijnigen met de vraag (wat ik ook regelmatig doe): hoe heb ik het zover laten komen? Ik kan wel wat levensomstandigheden verzinnen die daar aan bij gedragen hebben - maar wat schiet ik daar mee op? 

Ik schei ermee uit.... 

Niet dat de gastic bypass makkelijk zal zijn. Het gaat niet van een leien dakje, dat besef ik. Het is echter de stok achter de deur. Misschien is het nou net wat ik nodig heb, om dat extra gewicht achter me te kunnen laten. Ik droom ervan... 

Het is niet alleen dat ik weer maatje 42 kan dragen (ik ga er niet vanuit dat maatje 38 ooit weer zal passen met mijn lengte en leeftijd), maar waar ik van droom is dat ik ooit 10 kilometer kan hardlopen, met mijn kleinkinderen kan voetballen en dat ik een bergwandeling kan maken zonder ademnood. Eindelijk weer dat lichaam wat echt bij mij hoort!

Ik kijk er naar uit... vanavond, de verplichte informatie-avond. Het is het begin van een avontuur. Je bent uitgenodigd om met mij mee te wandelen.... en laat me gerust weten hoe/wat jij er over denkt. Alles mag gezegd worden onder het vaandel van respect.

Hoe gaat het nu?

Een reactie (van Pieter) op mijn laatste schrijven, ergens in april, deed me realiseren hoe lang ik mijn blog niet meer geopend had. Niet dat ik niets te melden had, maar mijn studie nam zoveel tijd in beslag dat ik nauwelijks meer toe kwam aan mijn hobby schrijven. In de komende weken volgen er drie tentamens en daarna kan ik voor een bepaalde periode rusten. Ik hoop dat ik dan weer wat actiever op mijn blogs zal zijn.

Hoe gaat het nu? De stimulans-vraag om weer wat op papier te zetten. Er is nogal wat gebeurd in de afgelopen tijd. 

Mijn voornemen om een by-pass-operatie te ondergaan is van de baan. Mijn verstand stond mijlenver van mijn emoties vandaan en ergens ben ik ervan overtuigd dat ik het echt op een andere manier kan en mag doen. Mijn vriendin ondergaat overigens deze week wel de operatie en uiteraard volg ik haar ervaringen op de voet. 

In de zomermaanden ben ik een kijkje gaan nemen bij 123afvallen-zonder-dieet en dat heeft me wel geholpen om mijn afvalproces eens goed onder de loep te nemen.

Daarnaast heb ik mij laten inspireren door de planteneter en heb ik een deel van mijn voeding veranderd. 's Ochtends start ik de dag met een groene smoothie en dat bevalt me goed (- al val ik daar niet van af!)

Mijn grootste valkuil was niet mijn dagelijkse maaltijd. Mijn probleem begon om vier 's middags als mijn suikerspiegel daalt en de warme maaltijd nog even op zich liet wachten. Dit dode punt van de dag... klaar met de werkzaamheden van die dag, maar nog niet klaar om de volgende fase van de dag te beginnen...... Op zulke momenten kon ik, zonder nadenken, van allerlei zoete dingen snoepen. 

Met behulp van een diëtiste probeer ik nu zes keer per dag wat te eten. Ik beweeg minimaal een half uur per dag (wat ik graag nog wens uit te breiden als ik weer meer tijd heb) en laat suiker zoveel mogelijk staan. Rond vier uur 's middags zorg ik ervoor dat ik een eiwitrijk hapje neem, wat mijn zucht naar zoetigheid opheft.

Mijn focus ligt nog steeds op mijn gezondheid en minder op mijn gewicht. Ik weeg mezelf dan ook nog maar een keer per week, maar raak er niet meer opgewonden van of met andere woorden; ik raak niet meer in de stress als de ponden er niet afvliegen. 

Al met al is mijn gewicht dit jaar niet toegenomen. Ik ben zelfs een paar kilo lichter dan vorig jaar. Voorlopig is mijn doel om 5 kg af te vallen. Daar ga ik voor... daar focus ik me op. De rest van de 20.... (zucht).... daar mag ik van mezelf gerust nog 4 jaar over doen.

Er is veel veranderd.... voornamelijk in mijn hoofd. En ja... ben ik eerlijk, dan vind ik het nog steeds moeilijk op momenten dat ik nieuwe kleding wil kopen; op momenten dat ik ga solliciteren en mezelf presenteer; of op momenten dat ik in de belangstelling sta.... Ja natuurlijk had ik graag een slanker lijf.... maar ik heb geen toverstaf om het in eens te veranderen. Ik zal het moeten doen met wat het is....

Het is mijn lijf.... het zijn mijn rondingen... 

Het doet me denken aan een voordracht van mijn zusje...

Mooie vrouwen vragen zich af waar mijn geheim in ligtIk ben niet schattig of gebouwd voor een passende modemaatMaar wanneer ik ze het ga zeggenDenken ze dat ik leugens vertelIk zeg: Het zit 'm in de reikwijdte van mijn armenDe breedte van mijn heupenDe tred van mijn stapDe krul van mijn lippenIk ben een vrouwGeweldigEen geweldige vrouwDat ben ik
Ik loop een kamer inZo cool als je maar wiltEn stap af op een manDe kerels staan op of Gaan door hun knieënDan zwermen ze om me heenEen zwerm van honingbijenIk zeg: Het zit 'm in de vonk van mijn ogenEn de flikkering van mijn tandenDe zwaai in mijn heupenEn de vreugde in mijn voetenIk ben een vrouwGeweldigEen geweldige vrouwDat ben ik
Mannen zelf hebben zich afgevraagdWat ze in mij zienAl proberen ze het nog zo hardMijn innerlijke mysterie kunnen ze niet rakenWanneer ik het ze probeer te tonenZeggen ze nog steeds niets te zienIk zeg: Het zit 'm in de welving van mijn rugDe zon van mijn lachDe deining van mijn borstenDe gratie van mijn stijlIk ben een vrouw GeweldigEen geweldige vrouwDat ben ik
Nu begrijpt u preciesWaarom mijn hoofd niet is gebogenIk niet schreeuw of in de rondte springOf echt heel hard moet pratenWanneer u me langs ziet lopenZou u dat trots moeten makenIk zeg: Het zit 'm in het geklik van mijn hakkenDe slag in mijn haarDe palm van mijn handDe behoefte aan mijn zorgIk ben een vrouwGeweldigEen geweldige vrouwDat ben ik 

Wind tegen

Het lijkt wel of het niet mag. Het lijkt haast wel of ik tijd moet nemen om er toch nog een keer goed over na te denken.

Hoewel ik de brief van de huisarts in handen had (en ook al doorgestuurd had), stelde hij voor om alsnog een extra onderzoek te doen. Uit mijn patiëntendossier bleek namelijk dat het wel erg lang geleden was dat er naar de werking van mijn schildklier gekeken was. Aangezien ik ook gewrichtsklachten in mijn handen had, werd dit ook meteen door middel van een bloedonderzoek onderzocht. De huisarts wilde graag dat ik nog even wacht met het insturen van mijn gegevens aan de obesitas-kliniek.

Dezelfde dag belde het Sint Franciscus Gasthuis (SFG) mij op en liet mij weten dat het BMI te laag is om in aanmerking te kunnen komen voor een gastric bypass of sleeve. (Met andere woorden, eet eerst nog maar een paar kilo erbij en dan mag je komen en vervolgens te horen dat je een paar kilo moet afvallen voordat er geopereerd kan worden. Hoe krom is de denkwijze van verzekeraars - of moet ik, net als mijn huisarts zeggen.... de verziekeraars). 

Nou is het zo, dat je in aanmerking komt als je BMI 40 is, maar je komt ook in aanmerking bij een lagere BMI als je diabeet ben. Toen ik echter aangaf dat ik sinds kort ook gediagnosticeerd ben als diabeet, wilde ze graag weten welke medicijnen ik gebruikte. Deze heb ik nog niet, omdat ik in de beginfase ben en ik mijn waarden nog kan verbeteren door af te vallen. Maar nee, als ik niet kan aantonen dat ik medicijnen gebruik - ook dan kom ik niet in aanmerking. 

Daarnaast stelde de verpleegkundige meerdere vragen, waarbij ik bijna het gevoel kreeg dat ze mij wilde ontmoedigen om deze operatie te ondergaan. Zou ze wel begrepen hebben dat deze operatie, in mijn geval, de laatste strohalm is? Zou ze begrijpen dat mijn beslissing niet van een nachtje slapen is?

Ik was zoooo vast besloten.... totdat ik gisteravond een gastcollege volgde bij Psychodidact over eetstoornissen en ik opnieuw met de feiten om mijn oren werd 'geslagen'. Eetstoornissen heeft niets, maar dan ook helemaal niets met eten te maken. Zucht.... daar gaan we weer......

De sleeve of de gastric bypass dwingt me straks om anders te gaan eten, maar daarmee is natuurlijk niet de oorzaak van mijn eetstoornis opgelost. 

Ik kan hierop een heleboel zeggen, maar hoe persoonlijk maak ik deze blog? Zijn er grenzen aan wat ik wil delen? 

Enfin, als er zoveel tegenwind is, dan vraag je je haast af of God (voor andere het Universum) misschien toch niet iets anders met je voor heeft. Laat ik daar dan toch maar (nog) wat meer aandacht aan geven dan.

Open en eerlijk

Ik heb de knoop doorgehakt. Ik ben er helemaal klaar mee. In mijn vorig logje schreef ik er al over. Vandaag heb ik een verwijsbrief opgehaald bij de huisarts. Tevens heb ik mijn zorgverzekeraar opgebeld met de vraag of een maagverkleining onder de vergoedingen valt en daar werd positief op gereageerd. Daarnaast heb ik het UWV gebeld, want ook hier wilde ik zekerheid dat ik niet in de problemen kom. Een slimme meid is goed voorbereid, zullen we maar zeggen.

Nu resteerde mij nog de vraag waar ga ik naar toe? Ik kan kiezen uit de officiele obesitaskliniek, welke onder andere gevestigd is in Den Haag, maar ik kan ook kiezen voor het Sint Franciscus Gasthuis in Rotterdam, dat voor mij veel dichterbij is en dat, volgens de berichten die ik gelezen heb, zeer hoog aangeschreven staat. Ook zij kennen een volledig traject. Een traject voor de operatie, de operatie zelf en een na-traject. Immers, zo'n ingreep betekent een complete verandering van je eetpatroon, c.q. je leefgewoonten.

Ik heb er uiteindelijk voor gekozen om naar het SFG te Rotterdam te gaan. Ik heb de verwijsbrief van de huisarts gemaild en nu is het afwachten op de stappen die zullen volgen. 

Ik ben voornemens het proces te verwoorden op dit blog. Ik zal er niet om heen draaien. Deels voor mijzelf om een continue reflecterende kijk op zaken te kunnen houden en daarnaast om straks een goed beeld te hebben van hoe het allemaal gegaan is. De site houd ik openbaar, zodat een ander er mogelijk ook iets aan heeft. Ik ben me ervan bewust dat de komende periode een periode zal zijn van een mogelijk vallen en opstaan. Ik zal niet altijd in een in-de-gloria-stemming zijn, maar ik hoop op den duur goede resultaten te kunnen behalen.

Ik heb me goed geïnformeerd door middel van internet. Ik ben bekend met de soorten operaties, de gevolgen, de voor- en de nadelen en de trajecten die ik zal doorlopen. Toch ben ik zenuwachtig en ergens ook bang. Ik vind het eng dat er in mij gesneden gaat worden. Boos ook op mezelf omdat ik niet in staat ben om mijzelf te disciplineren. En ergens... ook bang om al dat vet te verliezen. Uiteindelijk is het op veel fronten een bescherming voor me geweest. Toch ben ik er klaar mee... en wil ik weer die gezonde, slankere vrouw zijn. De nadruk ligt op gezond, want dit is wat mij het meest bezig houdt.. Ik wil geen hoge bloeddruk meer, ik wil geen diabeet zijn en ik wil af van alle andere klachten die obesitas met zich mee brengt.

Pfff... hier gaan we dan! 

Obesitaskliniek

Het is gewoon beschamend om het toe te moeten geven. In de afgelopen maanden was ik weer kilo's afgevallen, maar met zoveel moeite! Daarnaast is mijn suikerverslaving een feit. Suiker is mijn drug. Ik kan er even af blijven om vervolgens toch weer te zoeken naar zoetigheid. Dat ik inmiddels diabeet ben, mag wel duidelijk zijn. Niet dat ik er aan toe wil geven, want ik weiger om tabletten te slikken die de huisarts me wil voorschrijven. Nog steeds ga ik er vanuit dat ik het laten kan, dat ik af kan vallen en dat ik de tabletten toch echt niet nodig heb. Dat ik 's ochtends, als ik wat langer geslapen heb, trillend op mijn benen sta en ik van flauwte haast zwart voor mijn ogen word... Ik wil het gewoon niet zien!!

Verleden zaterdag was ik op stap met een aantal vrouwen. Een jaarlijks terugkerende happening. Ook deze keer zijn we samen gaan high tea-en. Een van de dames heeft een bypass-operatie ondergaan en is in een jaar tijd 40 kg afgevallen, als ik me niet vergis. Ze ziet er zoooo goed uit. De laatste keer dat ik haar zag, was ze voor mij al een bron van inspiratie en ben ik een gesprek aangegaan met de huisarts ten behoeve van een maagverkleining. Hoewel hij er positief in stond, hebben we samen besloten om nog een keer voor een dietiste te gaan (zie vorig blogverhaal). Het heeft echter niet mogen baten. Ik krijg het niet voor elkaar mijn ongezonde levensstijl te veranderen.

Nu ik D. weer gezien heb, ben ik wederom gemotiveerd. Ja, ik ben bang voor een operatie en ja, mijn natuurlijk ik heeft een weerstand om in me te laten snijden, maar aan de andere kant als ik doorga zoals ik nu leef, dan raak ik misschien nog wel eens tenen, voeten of benen kwijt als diabeet. Of mijn overgewicht zorgt voor andere problemen, waardoor ik ook vaste klant bij een dokter ga worden. 

Ik ben me zo verschrikkelijk goed bewust van wat hier speelt en toch krijg ik het niet voor elkaar om mijn levensstijl van bijna 50 jaar om te gooien. Ik ben me bewust dat er veel mensen zijn die zich dit niet kunnen voorstellen. Doe er gewoon wat aan... gewoon doen.... beweeg, eet gezond, stop met snoepen.... doe het gewoon! Ja, het lijkt zo gewoon, maar het is het niet.

Ik heb mijn probleem al van verschilende kanten benaderd. Er zelfs met psychologen over gesproken, want uiteindelijk zit het toch tussen de oren, zegt men. Maar een resultaat blijft achterwege. 

Ben ik te slap? Ja, dat zal wel. Loop ook met het gevoel rond dat ik me daar verschrikkelijk voor zou moeten schamen. Mens, waar is je discipline...????

Tegelijkertijd besef ik ook dat je niet altijd alles alleen hoeft te doen. Iemand die een drugverslaving heeft, hoeft het niet alleen te doen. Iemand die een rookverslaving heeft hoeft het niet alleen te doen. Iemand die alcoholverslaafd is hoeft het niet alleen te doen.... 

Misschien is het voor mij tijd dat ik een drastische manier van hulp ga vragen. Ik loop er al zolang mee rond. 

Op naar de obesitaskliniek... uiteindelijk ben ik niet de eerste en zeker niet de laatste die naar deze oplossing grijpt.