Nieuw jaar - nieuw doel

Gewicht: 98,5 kg

Zo fijn als ik de kerstdagen vind, zo fijn vind ik het ook als het 'normale' leven weer begint. Voor mij betekent 'normaal' dat hubbie weer naar zijn werk is, dat de buurkinderen weer naar school zijn; het op tijd weer opstaan en het ritme van de dag weer een aanvang kan nemen. Ik vind het heerlijk om een schone, nieuwe agenda te openen en te starten met een nieuwe to-do-lijst.

Een nieuw jaar, nieuwe kans... Op het gebied van de weegschaal is het heerlijk te kunnen zeggen dat ik dit jaar kan beginnen met een -25 kilo, vergeleken met vorig jaar. Mijn doel is dit jaar nog een keer 25 kilo af te vallen. Ik weet, het is nogal wat, maar je moet het zo zien, dat het niet het eindresultaat is wat ik belangrijk vind, maar de weg er naar toe. En elke kilo dat ik kwijtraak is gewoon mooi meegenomen. 

Bovenstaand is een van de weinige doelen die ik zo concreet omschrijf. Aan het begin van elk jaar maak ik een doelenlijst. Puur om mijn richting te bepalen en zo af en toe even te checken of ik nog de goede kant op ga. Om mijn vooruitgang te kunnen aflezen. Het doel heeft dan een kop en een staart; een begin- en een eindpunt. Dit jaar heb ik bedacht om dit anders te doen. Het gaat mij niet meer om 'wat wil ik bereiken?', maar meer om 'hoe wil ik me voelen?'. 

Bijvoorbeeld: Eergisteren ben ik naar de internist geweest van het SFG (Sint Franciscus Gasthuis) voor de uitslag van mijn bloedtest. Ik was bang dat ik hier of daar wel wat tekorten zou hebben, maar het tegendeel was waar. Al mijn bloedwaarden waren goed. Mijn nier- en leverfuncties, het ijzergehalte, suiker, bloeddruk, cholesterol... noem maar op. Het kon niet beter. Dat voelde enorm goed! Dat is toch waarvoor ik het allemaal doe. Ik wil me graag gezond voelen, energiek, vitaal... Dit maakt dat mijn keuze qua eten en bewegen geen doel meer op zich is, maar het feit dat ik me hierdoor gezond, energiek en vitaal kan voelen, maakt dat ik kies voor een goede voeding, dat ik kies om naar de sportschool te gaan en dat ik voor kies om op tijd naar bed te gaan, aangezien ik dit gevoel wil blijven houden.

Het valt me op dat mijn haar wat uitvalt. Nou schijnt dat wel normaal te zijn. Vooral omdat je zoveel gewicht verliest in een redelijk korte tijd. Ik maak me niet al te veel zorgen, want haaruitval is iets wat mij niet onbekend is. In het kader van mijn nieuwe doel van 2015 betekent dit dat ik goed voor mezelf wil blijven zorgen en dus blijf ik het wel in de gaten houden en zal ik stappen ondernemen als het zo blijft.

Ondanks het feit dat ik zoveel gewicht ben kwijt geraakt, heb ik alsnog een buikje. Niet meer zo heftig als dat het geweest is, maar de bolling is er nog steeds. In de afgelopen weken zat een van mijn kleinkinderen op mijn schoot. Aangezien haar moeder momenteel zwanger is en een klein buikje begint te krijgen, heeft buiken op dit moment haar interesse. Tot drie keer toe heb ik van haar mogen hebben dat oma een dikke buik heeft. Dat is natuurlijk niet wat je wenst te horen, maar uit een kindermond kan ik het wel hebben. En ze heeft gelijk.... die buik is er nu eenmaal en die zal ik voorlopig ook niet echt weg krijgen. Het vet eronder verdwijnt beetje bij beetje, maar het overtollige vel zal altijd wel een buikje vormen in mijn kleding. Zelfs met corrigerend ondergoed zal er mogelijk een ronding blijven. In het kader van mijn nieuwe doel heb ik besloten om in de sportschool een trainer aan te spreken en te zien wat ik zelf nog kan doen om te werken aan de bolling van mijn buikje. En mocht het met sporten niet lukken, misschien moet ik dan gaan denken aan de volgende operatie.... al geeft mij dit een minder prettig gevoel, omdat ik bang ben voor eventuele complicaties. Maar daarover meer op een andere tijd... 

Op dit moment voel ik mij heel tevreden en blij met mijn vooruitgang. Dit gevoel wil ik vast blijven houden...

Gewicht: 100 kg

Voor de Kerst was er een moment dat ik twee cijfers voor de komma zag. Ik sprong een gat in de lucht, want dit was het kerstkadootje waar ik op gewacht had. Hoewel ik niet erg veel meer gegeten heb als anders (ik krijg het niet op) dacht ik de kerstdagen goed door te zijn gekomen. Mijn weegschaal dacht daar echter anders over. Ik ben weer terug naar de drie cijfers voor de komma. Ik kende dan wel geen 'uitbuiken', maar dat snoepen tussen door heeft mij wel degelijk de das omgedaan.

Ik maak er geen drama van. Ik heb genoten van mijn familie, vrienden en de heerlijke dagen, waarbij ik even de weegschaal mocht vergeten.

Deze week heb ik mezelf wat vrije tijd beloofd en zodra mijn hubbie ook weer naar zijn werk gaat, zal het gewone leven weer beginnen. Dan zullen de zoetigheden weer uit mijn menuplanning verwijderd worden en zal ik me weer concentreren op meer bewegen, water drinken, veel fruit en groenten en op gezette tijden een beetje eten. Dit alles om mijn buik weer wat rust te geven.

Ik weiger nu even op de weegschaal te gaan staan, dus houd ik het gewicht even op 100 (dat kan 100+ zijn of het kan 100- zijn). Pas na 1 januari vertel ik weer wat mijn exacte gewicht is.

Voor ieder die mijn blog leest: een fijne jaarwisseling en veel gezondheid, geluk en succes voor het nieuwe jaar.

Wat vieren we precies?

Gewicht: 99,7 kg

Blijkbaar is er hard geduimd... vanochtend zag ik een getal op de weegschaal dat mijn hart sneller deed kloppen. Hoe lang heb ik niet uitgekeken naar een tweecijferig getal (voor de komma) op de display van mijn weegschaal! En vanochtend was het dan zover. Het is weliswaar kantje boord, maar ik ben die vreselijke grens over.

Ik heb mezelf ook heilig beloofd om het NOOIT, maar dan ook NOOIT meer, zover te laten komen dat mijn gewicht boven de 100 kilo uit komt. 

Er hangen twee jurkjes in mijn kast. De een (een cremekleurige) gekocht in 1998 en de andere (een zwarte) heb ik vorig jaar gekocht. Beide jurkjes heb ik slechts een keer gedragen. Het cremekleurige jurkje was mijn trouwjurkje (met blazer) toen ik mijn hubbie het jawoord gaf. (Mijn tweede huwelijk) en het zwarte jurkje heb ik vorig jaar op een feestje gedragen. 

De reden dat beiden jurkjes maar een keer gedragen zijn heeft alles te maken met het feit dat ik respectievelijk dikker werd of omdat ik foto's van mezelf zag waarvan ik bepaald niet blij kon worden. In gedachten was ik blijkbaar dunner dan ik in werkelijkheid was. Ik durfde de jurkjes niet meer aan te doen. Schaamde me voor mijn dikke buik, brede heupen en ongelooflijke kuiten (wat overigens niet door het sporten ontstaan was). 

Nu kan ik beide jurkjes gewoon aan... en dat voelt zo onwijs goed.

Terwijl ik dit schrijf blijf ik hangen bij het woord schaamte. Ik ben eerlijk... een half jaar geleden kende ik schaamtegevoelens met betrekking tot mijn eigen lichaam. Was niet in staat mezelf lief te hebben. Vond het moeilijk om naar mezelf te kijken, zowel in de spiegel alsook op foto's. Ontweek fotografen en stond liever achter de camera dan ervoor. Zoals ik al eerder schreef vermeed ik zwemmen en andere sporten, omdat ik mijn lichaam niet wilde tonen aan anderen. Zelfs naar mijn eigen hubbie toe kende ik gevoelens van schaamte... want een dikker lichaam brengt ongemak met zich mee. Het opstaan van de bank was niet bepaald erg charmant te noemen en ik praat niet eens over de ongewenste lichaamsgeuren op warme dagen. Transpireren onder je oksels is te verhelpen, maar wat doe je aan de plooien van je huid op andere plekken? Menig douchebeurt, met als toetje busjes baby-talkpoeder hebben hun dienst wel bewezen, maar dan toch... Ik was altijd op mijn hoede, bang dat een ander mij zou kunnen ruiken. Het verdwijnen van die diepere huidplooien is dan ook inmiddels een hele geruststelling geworden.

Ik blijf nog steeds even hangen bij het woord schaamte, want wat ik eigenlijk wilde schrijven betreft het feit dat ik weliswaar te maken had met gedachten en gevoelens die zich aan mij opdrongen, maar als ik er wat langer bij stil blijf staan, dan vind ik het zo jammer dat ik al die tijd heb rond gelopen met schaamte en angst. Wat ik liever gezien had was dat ik tevreden zou zijn geweest met wie ik van binnen was. Het klinkt misschien als een cliché  maar was mijn binnenkant niet veel belangrijker dan mijn gewicht, mijn billen, buik of dijen? Was ik niet veel meer dan die volle borsten en bolle wangen? Had ik niet veel beter mijn vrouw-zijn kunnen vieren? 

Hoe zou mijn leven er uit gezien hebben als ik dankbaar en trots zou zijn geweest op mijn ronde welvingen? Als ik mezelf gezien had als een godin, in de volle glorie net als 'Moeder Aarde'. Had ik in een ander land gewoond, dan was ik als volle vrouw het toonbeeld geweest van gezondheid en rijkdom. Alleen omdat ik als Westerling geboren ben, behoor ik te voldoen aan een maximale maat 42? 

Ik heb zoveel weg gegooid omdat ik, naar mijn idee, niet voldeed aan de maatstaven van deze Westerse cultuur. Ik heb mezelf buiten gesloten, terwijl ik een meer vruchtbaar leven had kunnen hebben. Had ik niet zoveel gepiekerd over mijn lijf, dan was ik wellicht veel meer in beweging gekomen en had ik de cirkel op een natuurlijke manier doorbroken. 

Waar ik me overigens de meeste zorgen over maak is het feit dat ik het beeld van slank-zijn ook op de agenda van bijvoorbeeld mijn dochter heb gezet. Op dit moment gaat zij heel gezond om met haar lijf en gewoonten. Echter, diep in mijn hart had ik liever gehad dat ik haar geleerd had en haar had kunnen laten zien wat het betekent om respect te hebben voor je lichaam. Dat we ons lichaam, ons vrouw-zijn, met alles wat erbij hoort (vooral als je wat ouder wordt) mogen accepteren en vieren. 

Ik ben een laatbloeier... maar ach, die moeten er ook zijn. En in principe is het nooit TE laat.... Deze dame viert feest. Puur omdat ik ben zoals ik ben. Mijn vrouw-zijn wordt vanaf nu in de bloemetjes gezet. En mijn lichaam is gewoon wat het is... het is van mij, het hoort bij mij. Ook al ken ik kipfilets onder mijn armen, zijn mijn benen net Bros-repen vanwege de cellulitis, is mijn buik nog steeds gegolfd en zijn mijn borsten op weg richting China. 

Wie doet er mee?

Opnieuw een plateau bereikt

Gewicht: 101,1 kg

Vanaf mijn terugkomst uit Canada, staat mijn gewicht weer zowat stil. Opnieuw een plateau bereikt. Ik hoorde afgelopen weken iemand zeggen dat als je lichaam een bepaald gewicht bereikt heeft wat je in het verleden ook voor langere tijd gehad hebt, dat je lichaam dit 'herkent' en daarom blijft hangen op dit gewicht. Het zou kunnen.... Ik kan er verder niks mee. Ik wil nu al weken dat ik eindelijk twee cijfers VOOR de komma zal zien, maar het wil maar niet lukken. Gisteren of eergisteren zag ik voor het eerst 100,9 op de weegschaal... Vandaag zat er weer een paar ons bij. Dus, nog even geduld hebben en vooral niet zo vaak wegen! Dat kost mij nog steeds veel moeite om uit de ban van de weegschaal te komen.

In de afgelopen weken ben ik erg druk geweest. Ik ben dan meteen mijn ritme kwijt. Het eten van meerdere kleinere maaltijden schiet er dan een beetje bij in. Met andere woorden ik eet weer veel te weinig. Mogelijk is dat de reden voor het weinig/niet afvallen.

Een paar dagen geleden ben ik met een vriendin in Kleve gaan shoppen en ik kwam een leuk rokje tegen met bijpassend truitje. Met maatje 46 onder de arm stapte ik het pashokje in. Mijn vriendin daagde me uit om maatje 44 te proberen en tot mijn grote verbazing paste het truitje me perfect. Ik mag dan niet in kilo's afvallen, ik val nog steeds in centimeters af. 

Een kennis vroeg me gisteren hoeveel ik was afgevallen en toen ik haar vertelde dat ik nog maar pas op de helft was, keek ze me ongelovig aan. Naar haar mening hoefde ik met mijn lengte toch niet meer zoveel af te vallen. Ik heb haar verteld dat ik nog steeds 100 kilo weeg en daar schrok ze van. Mijn BMI is nog steeds knalrood en dus wil ik nog niet stoppen. Daarnaast stoppen.... ik weet niet zeker of ik dat wel in de hand heb. Door de gastric bypass zal ik voorlopig nog afvallen, of ik wil of niet. (Of ik zou me weer klem moeten eten, maar zelfs dat lukt niet, want alles wat te veel is gaat er heel snel weer uit).

Afgelopen week heb ik een vriend bezocht die net geopereerd is. Ook een gastric bypass. Hij worstelde nog met de gepureerde voeding en het vinden van het juiste voedingspatroon voor hem. Ik moest terug denken aan de week na mijn operatie. Aan mijn worteling. Eigenlijk verbaasde het me hoe snel ik weer in mijn gewone doen was. Al moet ik er wel bij vermelden dat mijn kijk op eten en mijn smaak wel degelijk veranderd is. En dat in vier-en-een-halve maand tijd. 

De laatste tijd krijg ik her en der complimenten over mijn uiterlijk. Ik word er soms wat verlegen van. Verder merk ik dat ik, doordat ik me makkelijker beweeg, met veel meer zelfvertrouwen door het leven ga. Ik vind mezelf een leuker mens. 

Wat me ook overkwam en dat was voor mij stof tot nadenken... is dat ik met andere ogen kijk naar mijn zwaardere medemens. Aangezien ik nu zelf het verschil voel van hoe het is om minder zwaar te zijn, betrapte ik me erop dat ik met enig 'medelijden' kijk naar hen die hun gewicht nog met zich mee moeten slepen. Ik weet wat het is om zo te moeten leven en ik weet nu wat het is om met minder gewicht rond te lopen en het voordeel dat dit met zich meebrengt. Ik begrijp nu pas goed hoe anderen (de slankere medemens) naar mij gekeken hebben in de tijd dat ik zo zwaar was. Deze gedachten doen me pijn. Ik zou mijn dikkere medemens zo graag willen vertellen dat het de moeite waard is om dat extra gewicht kwijt te raken. Aan de andere kant weet ik dat je als zwaar persoon altijd maar weer geconfronteerd wordt met dat 'moeten afvallen' en dat je daar op den duur zo verschrikkelijk van baalt, dat je die woorden gewoon niet meer kunt horen. 
Ik zou willen dat ik iets voor anderen zou kunnen betekenen met mijn ervaring.

Maar goed, ik besef ook heel goed dat je er klaar voor moet zijn, wil je veranderen. Het besef dat ik met mijn overgewicht minder lang zou leven en daardoor mijn kleinkinderen niet zou kunnen zien opgroeien, deed bij mij de knop omdraaien en heb ik deze beslissing kunnen nemen. Niet dat ik nu de garantie heb dat ik een lang leven zal hebben, maar de kansen zijn wel gekeerd. Ik slik nu bijna geen medicijnen meer. Nog een half tabletje voor mijn bloeddruk, waarvan ik weet dat als ik meer zou gaan sporten, ik ook dit kan skippen uit mijn 'menu'. En dat is alles. Vergeleken met een half jaar geleden scheelt dit vier-en-een-halve tablet. De ziektenkostenverzekering zal blij met mij zijn. (Alhoewel... het merendeel betaalde ik zelf, maar dat is weer een ander onderwerp). 

Enfin, het is bedtijd... de volgende keer dat ik schrijf, hoop ik te kunnen melden dat ik mijn eerste mijlpaal van 99,9 kg bereikt heb. Duimen dus!

Sapperdeflap!

Gewicht: 102,7 kg

Het was een paar weken stil aan dit front... Twee weken lang niet bezig geweest met mijn gewicht, mijn maat of mijn eet- en sportpatroon. Deze keer lag mijn prioriteit op een heel ander gebied. Ik ben namelijk voor de derde keer oma geworden. Ik heb al twee prachtige kleindochters en nu is er een kleinzoon geboren. Mijn dochter Karola en haar man, wonende in Canada zijn vader en moeder van een klein jochie... Joshua. Mijn zoon, zijn vrouw, de kleindochters, mijn hubbie en ik zijn naar Ontario vertrokken om de kleine man welkom te heten. 

Een geweldige tijd gehad en veel gezien. Een prachtig land... bossen, meren en zeer vriendelijke mensen. Ik zou er zo kunnen gaan wonen. Zonder enkele moeite. Nou ja... de temperatuur is wel iets waar ik aan zou moeten wennen. In de laatste week viel er al een berg sneeuw. Zij zullen geheid een witte Kerst hebben... 

Met mijn kleinkinderen om me heen, besefte ik hoe goed de keuze van een gbp is geweest. Met een BMI van 40 was de kans op een lang en gezond leven niet erg groot. Mijn BMI gaat nu richting 30 (ook nog steeds niet bepaald gezond, maar alles beter dan een BMI van 40) en mijn gezondheid is een stuk verbeterd. De kans om nog voor een lange tijd oma, moeder, vrouw en zus/vriendin te kunnen zijn voor al degene die ik liefheb is nu vele malen groter. Dat besef maakt me happy. 

Nog twee en een halve kilo en dan heb ik de helft van mijn overgewicht verloren! Vijftig procent! Het ziekenhuis zal trots op me zijn. Hun doel is 60% en dat ga ik redden. Mijn einddoel is uiteindelijk 100%. Helemaal zeker dat dit haalbaar is ben ik niet. Mijn eerste doel is dat ik een gewicht ken dat bestaat uit twee cijfers voor de komma. En dat hoop te halen... nog voor het nieuwe jaar begint. Het zou voor mij een prachtig kerstcadeau zijn. 

Op dit moment draag ik maatje 46 (twee maten gekrompen). Voelt heel goed, behalve dat mijn kledingkast aardig aan het uitdunnen is. Veel nieuwe spullen kopen wil ik niet, aangezien ik verwacht om over een paar maanden maatje 44 of zelfs 42 aan te kunnen. Het positieve is dat ik niet meer naar de XL-labels hoef te letten. Ik kan nu ook bij de koopjes op de benedenverdieping (de normale maten) zoeken. En ook dat voelt zo onwijs goed.

Mijn kleindochter van drie is nog al bezig met baby Joshua en denkt dat alle dikke(re) vrouwen zwanger zijn. Ik snap wel dat ze denkt dat oma zwanger is. Alles wordt dan wel dunner.... maar strakker worden is een ander verhaal. Voor het eerst zag ik in de spiegel dat mijn bovenbenen, -armen en mijn buik weliswaar 'vetarm' zijn en dat uit zich door losse vellen. Het is nog niet zo heel erg, maar de eerste tekenen zijn er wel. Het is slikken... mooi is het zeker niet....

Het idee om een en ander te laten liften is in mij opgekomen, maar ik weet nog niet zeker of ik de stap zou durven te zetten. Het is een behoorlijk zware operatie, zo ik gelezen heb en maar niet te spreken over de hoge kosten, want de zorgverzekeraars staan niet te springen op cliënten zoals ik. Nou ja, ik wil leven bij de dag. We zullen later wel zien of en hoe belangrijk ik een lifting vind. Uiteindelijk ben ik geen 25 meer. Eerst maar eens zien hoeveel last ik zal ondervinden van flapjes (bijvoorbeeld bij het sporten).  

Hihi, ik zie mezelf al rennen met die flapperende vellen onder mijn armen, mijn bovenbenen en mijn buik. Wat zal dat een herrie maken... 'Gee, daar komt ze weer! Luister... Annelies on the run... Sapper-de-flap'. 

Zo, weer genoeg geleuterd... tijd om aan het avondeten te beginnen. We hebben nog wat last van jetlag. Besef van tijd is er nog niet helemaal. Mijn hongergevoel is een beetje van slag. 

Genieten van de reis

Gewicht: 107,1 kg

Twee weken verder en alweer circa twee kilo minder. Nog een paar kilo en dan ben ik 40 procent van mijn overgewicht kwijt! Toen ik mij dit vanochtend realiseerde voelde ik me zo blij met mezelf. 

Het doet wat me je. Als mijn hubbie zijn armen om mij heen slaat en ik merk dat er minder 'buik' tussen ons instaat, doet me dat goed. Maatje 48 begint al langzaam maar zeker te groot te worden. Mijn kont is minder breed en ik voel me op een of andere manier vrouwelijker als ik zit. Sinds kort kan ik met gemak weer mijn benen over elkaar slaan en de extra rol rond mijn maaggedeelte is er niet meer. Er is nog een hoop wat er wel is en waar nog aan gewerkt moet worden... jazeker... maar al die voordelen die ik nu al kan opnoemen, maken van mij een ander mens.

Een ander mens? Nou ja, ik blijf natuurlijk gewoon de vrouw die ik altijd al ben geweest. Al lijkt de buitenwereld mij te vertellen dat ik nu 'een leukere vrouw' aan het worden ben. Het lijkt alsof ik nu pas de moeite waard ben geworden - dat ik, nu ik slanker aan het worden ben, pas mee tel. Zijn het gedachten die in mijn hoofd rond tollen? Typisch is het dat ik andere lotgenoten precies hetzelfde hoor zeggen. En... er zijn mensen die het letterlijk tegen je zeggen. 'Je bent een veel leukere vrouw nu... tja, minder opgeblazen en zo!'. Is dit nu een compliment of een klap in mijn gezicht? Ik heb me voorgenomen om een positievere instelling te hebben, dus leg ik dit soort opmerkingen maar naast me neer. Men weet soms niet beter en men bedoelt het vast goed. Al bevestigt zulke opmerkingen wel wat ik jaren heb gevoeld en soms ook heb uitgesproken. 

In mijn werk als secretaresse werd ik nogal eens geconfronteerd met het feit dat ik niet serieus genomen werd, terwijl mijn slankere collega, met exact dezelfde gedachten of uitspraak, wel serieus genomen werd. Althans zo heb ik het ervaren. 

Ik moet eerlijk bekennen dat als ik kijk naar mijn lotgenoten die inmiddels al 50 kilo zijn afgevallen, dat ik zelf ook het idee heb dat de slankere vorm veel mooier, leuker en zelfs intelligenter uit ziet. Dus eigenlijk kan ik het de buitenwereld niet eens kwalijk nemen dat ze hetzelfde zien, denken en uitspreken als ik. Het is maar net dat ik het 'lijdend' voorwerp ben als een ander het over mij heeft. Naar mijn gevoel verandert er immers niet zoveel aan mijn innerlijke ik....

Of toch? Is het niet zo dat ik vrolijker, optimistischer en vitaler in het leven sta. Ik lach meer, ik doe meer, ik durf meer en ik laat letterlijk en figuurlijk veel meer van mezelf zien. In dat opzicht verander ik misschien dan toch wel...

Hoe dan ook, ik ben zielsgelukkig met het proces waarin ik mij bevind. Ik geniet van de reis naar mijn slankere en gezondere ik. 

Motivaties

Gewicht: 109 kg

Afgelopen zaterdag was ik verrast toen ik zag dat de cijfers op de weegschaal een kleiner getal aangaven dan de week ervoor. In de week ervoor had ik al een indicatie dat het afvallen een feit zou kunnen zijn. Mijn broeken zakten af en mijn onderkleding zat los. Ik was blij te kunnen constateren dat er toch weer wat gebeurde in mijn lichaam, na zo'n lange tijd stil te hebben gestaan.

Door de week loop ik in makkelijke, basic kleding. Afgelopen zondag echter had ik behoefte aan wat 'vrouwelijkheid' en trok ik een jurk aan. Die dag kreeg ik zoveel complimenten dat ik er gewoon verlegen van werd. Blijkbaar gaan mensen toch wel zien dat er nu zo'n 16 kilo af is. 

Op dit moment voel ik me een beetje in een hoera-stemming. Dat gevoel blijft totdat ik mezelf vergelijk met andere gbp-ers (anderen met een gastric bypass). Sommigen zijn in dezelfde tijd geopereerd als ik en zij zijn al meer dan 20 kilo kwijt. Op zo'n moment baal ik dat het bij mij zo langzaam gaat. Tegelijkertijd besef ik dat elk lichaam anders is en dat iedereen op zijn/haar eigen tempo afvalt. En laten we wel wezen... 16 kg in 2-3 maanden tijd is beregoed! Zonder gastric bypass was me dat niet gelukt.

Afgelopen week heb ik me niet gehouden aan mijn sportschema. En drinken ging ook helemaal niet goed. Ik heb zo weinig gedronken dat ik er 's avonds hoofdpijn van kreeg. Geen goed teken. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het best moeilijk vind om elke twee/drie uur te eten, te bewegen, te drinken, fruit niet te vergeten, vitaminepil niet vergeten.... Nee, ik zit nog steeds niet in mijn ritme. Ik heb er vertrouwen in dat het wel gaat komen. Het kan ook niet anders meer... mijn lichaam snakt naar regelmaat.

Wat eet ik nu op een dag - en dan praat ik over een dag dat ik in mijn ritme zit?
Het ontbijt bestaat uit een bruine boterham met kaas of vlees. Een uitgeperste sinaasappel en een beker thee. Ik doe er een half uur over voordat ik mijn bordje en bekers in de vaatwasser zet.
Rond tien uur eet ik een cracker met een beker melk en rond lunchtijd neem ik graag weer een boterham met vlees of kaas met wat groenten (tomaat, komkommer, sla).
Rond een uur of drie eet ik weer een cracker met een klein kommetje yoghurt of kwart (hooguit 150cc) - zeg maar drie tot vier happen. Als ik het op kan eet ik ergens in de middag nog een stukje fruit (peer, appel, druiven of banaan).
De warme maaltijd... echt honger heb ik niet, maar ik snak naar wat hartigheid. Een toetje is er niet meer bij. Mijn maag kan dat niet meer verdragen om na een warme maaltijd een melkproduct te nemen. Dat is de reden waarom ik 's middags wat kwark of yoghurt neem, zodat ik wel aan mijn calcium kom.
Eigenlijk is het de bedoeling dat ik 's avonds ook nog een cracker eet, maar daar kom ik praktisch nooit aan toe. Mogelijk eet ik net even te veel van de warme maaltijd. Iets waar ik nog aandacht aan ga schenken.... 

Dit laatste fragment is mogelijk niet zo interessant voor de lezer, maar voor mij is het belangrijk om later terug te kunnen kijken wat ik precies veranderd heb in mijn levensstijl en eetpatroon.

Mijn vriendin viert binnenkort haar 1-jarige gastric bypass. Ze woog bijna zoveel als ik toen ze begon en op dit moment gaat ze richting 75 kilo. Kun je het je voorstellen? Ze is in een jaar tijd zo'n 50 kg afgevallen. 40% van wat ze was is ze kwijt!! Ik kan me haast niet voorstellen dat ik volgend jaar zomer mogelijk ook zoveel weeg. Ik verheug me nu al op de zomerjurkjes!! Maar goed, de eerste stap is voor mij de vliegreis naar Canada over drie weken. Ik ben benieuwd of ik nu beter zal passen in de stoelen van het vliegtuig. Dat moment zal voor mij echt een mijlpaal zijn. Net zoals de stoelen van een restaurant. Nooit meer klem zitten tussen de armleuningen... (genant, maar ja, de waarheid is nou eenmaal zo).

Ik heb mezelf beloofd deze week weer meer te letten op mijn eet- en drinkgedrag. En natuurlijk het bewegen. Vandaag lopen, morgen naar de sportschool! Ennuh.... nog 9 kilo en dan ga ik weer hardlopen! Dat motiveert me nog het meest.... ik heb er zin in!